امام(ره)؛ تبلور قاطعیت علیه جباران
گروه اندیشه: امام خمینی(ره) وارث سجایای آبا و اجدادی بود که نسل در نسل در کار هدایت مردم و کسب معارف الهی کوشیدهاند.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از خراسان جنوبی، در روز بیستم جمادیالثانی 1320 هجری قمری مطابق با 30 شهریور 1281 هجری شمسی(24 سپتامبر 1902 میلادی) در شهرستان خمین از توابع استان مرکزی در خانوادهای اهل علم و هجرت و جهاد و در خاندانی از سلاله زهرای اطهر(س) روحالله الموسوی الخمینی پای بر خاکدان طبیعت نهاد.
او وارث سجایای آبا و اجدادی بود که نسل در نسل در کار هدایت مردم و کسب معارف الهی کوشیدهاند، پدر بزرگوار امام خمینی؟(ره) مرحوم آیتالله سیدمصطفی موسوی از معاصران مرحوم آیتالله العظمی میرزای شیرازی(رض)، پس از آنکه سالیانی چند در نجف اشرف علوم و معارف اسلامی را فراگرفته و به درجه اجتهاد نائل آمده بود به ایران بازگشت و در خمین ملجأ مردم و هادی آنان در امور دینی بود. در حالیکه بیش از 5 ماه از ولادت روحالله نمیگذشت، طاغوتیان و خوانین تحت حمایت عمال حکومت وقت، ندای حقطلبی پدر را که در برابر زورگوییهایشان به مقاومت برخاسته بود، با گلوله پاسخ گفتند و در مسیر خمین به اراک وی را به شهادت رساندند، بدین ترتیب امام خمینی(ره) از اوان کودکی با رنج یتیمی آشنا و با مفهوم شهادت روبرو شد.
تحصیل و تدریس امام(ره)
روح حساس و جستجوگر امام خمینی(ره) باعث میشد تا ایشان تنها به ادبیات عرب و دروس فقه و اصول بسنده نکند و به دیگر رشتههای علمی نیز علاقهمندانه روی آورد. از اینرو همزمان با فراگیری فقه و اصول نزد فقها و مجتهدان وقت به فراگیری ریاضیات و هئیت و فلسفه نزد مرحوم حاج سیدابوالحسن رفیعی قزوینی و ادامه همین دروس به اضافه علوم معنوی و عرفانی نزد مرحوم آقا میرزا علیاکبر حکمی یزدی و عروض و قوافی و فلسفه اسلامی و فلسفه غرب را نزد مرحوم آقا شیخ محمدرضا مسجد شاهی اصفهانی و اخلاق و عرفان را نزد مرحوم آیتالله حاجمیرزاجواد ملکیتبریزی و عالیترین سطوح عرفان نظری و عملی را بهمدت شش سال نزد مرحوم آیتالله آقا میرزا محمدعلی شاهآبادی بپردازد.
صفات بارز امام خمینی(ره)
امام(ره) از نظر علم و عمل، درک عمیق معرفتی و نیز تقوای عملی و علمی، از بزرگترین شخصیتهای اسلامی بهشمار میآمد، ایشان همچنین در اندیشه دینی و تسلط بر معارف تشیع، وارستگی، تهذیب نفس، شجاعت، درک زمان، شناخت جامعه، رأفت با دوستان و شدت با دشمنان بینظیر بود، اراده پولادین وی که ریشه در ایمان و اتکایش به خداوند داشت، اجازه نمیداد هیچ مانعی در عملی ساختن مقاصد والایش جلودار شود، ایشان در عین حال انسانی بسیار مهربان، سرشار از عطوفت، خویشتندار و پرهیزکار بود و صبر و استقامت، مانع از آن بود که سختترین حوادث، خللی در اراده ایشان در رسیدن به هدف ایجاد کند.
نماز، ارتباط بین بنده و خداوندگار عالمیان و صفا دهنده روح آدمی است که آن را جانی تازه میبخشند. نقل میکنند در روزهایی که امام خمینی (ره) در بیمارستان تحت معالجه و عمل جراحی بودند و زیر دستگاه اکسیژن قرار داشتند، نماز ظهر و عصر آن روز را به همان وضع ادا کردند و حتی در آن حال، نماز شب خود را نیز ترک نکردند و برای نماز تمیزترین جامه را بر تن میکردند، ایشان سپس با دقت وضو میگرفتند و محاسن مبارک خود را شانه میکردند و بعد عطر میزدند و پس از گذاشتن عمامه بر سرشان به نماز میایستادند.
آیندهنگری و عاقبت سنجی امام خمینی(ره)
آیندهنگری و عاقبت اندیشی در امور، از ویژگیهای شخصیتی امام(ره) بهشمار میرفت که همواره به آن توجه وافری داشتند، ایشان در جایی فرموده بودند: «در این مبارزه، بذری را که الان میکاریم، ممکن است پنجاه سال دیگر به نتیجه برسد».
با تبعید شدن امام خمینی(ره) به نجف اشرف، ایشان در بهمن 1348، سلسله درسهایی را درباره حکومت اسلامی و ولایت فقیه مطرح کردند. امام در آن درسها، دورنمای مبارزه و هدفهای نهضت را ترسیم و مبانی فقهی، اصولی و عقلی حکومت اسلامی و مباحث نظری حکومت داری را ارائه کردند. با انتشار این مطالب در قالب کتاب ولایت فقیه، شور تازهای میان مبارزان بهوجود آمد.
حضرت امام خمینی(ره) در نامهای که به فرزندشان حاج احمد آقا نگاشت، در مورد چگونگی استفاده از دوران جوانی، چنین سفارش میکند. «عزیزم! از جوانی به اندازهای که باقی است، استفاده کن در پیری همه چیز از دست میرود؛ حتی توجه به آخرت و خدای تعالی، از مکرهای بزرگ شیطان و نفس اماره آن است که جوانان را وعده طول عمر میدهد و تا لحظه آخر با وعدههای پوچ، انسان را از ذکر خدا و اخلاص برای او بازمیدارد تا مرگ برسد و در آن حال، ایمان را اگر تا آن وقت نگرفته باشد، میگیرد».
امام(ره) از دیدگاه مقام معظم رهبری
مقام معظم رهبری، عظمت روح و شخصیت والای امام خمینی(ره) را چنین بیان میکنند: « نامآور بزرگ دوران معاصر، یعنی امام روح امام(ره) دانشمندی پارسا، خردمندی پرهیزکار، حکیمی سیاستمدار، مؤمنی نواندیش، عارفی شجاع و هوشمند، فرمانروایی عادل و مجاهدی فداکار بود، او فقیه، فیلسوف، عارف و معلم اخلاق بود، در او خصلتهای برجسته خداداد، درآمیخته با آنچه او خود از معارفی قرآنی آموخته و دل و جانش را به آن زیور داده بود، شخصیت عظیم و جذاب و تأثیرگذاری پدید آورده بود که هر یک از چهرههای برجسته یک قرن اخیر جهان، که قرن رجال بزرگ و مصلحان نامآور دینی و سیاسی و اجتماعی است و در برابر آن کمجاذبه و یک بُعدی و کوچک بهنظر میآمدند».
