معصومه(س)؛ پیوندی از جمال فاطمی و جلال علوی
گروه اندیشه: خوب میدانم که روز وفات تو، روز تاریکی برای سرزمین قم بوده است، آسمانش، دل به هوای تو بسته بود و خاکش، به شوق قدمهای تو نفس میکشید؛ اما ناگهان موج حزن و اندوه، در همه شهر جاری شد.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از خراسان جنوبی، آگاهی به فرهنگ و روش زندگی پرافتخار خاندان پیامبر(ص) یکی از اصیلترین راههای شناخت اسلام ناب محمدی و بهرهمندی از آن است چراکه آنها از سرچشمه زلال اسلام سیراب گشته و تبلوری از مکتب حیاتبخش اسلام هستند.
در این میان آگاهی به زندگی حضرت معصومه(س) که گلی درخشان از گلستان خاندان نبوّت است موجب هدایت و رشد بیشتر شده و ما را در مسیر تکامل معنوی مددکار خواهد بود، باید نشانههای دین را که نقش بسزایی در سازندگی و بازسازی و سازماندهی معنوی و فرهنگی دارند ارج نهیم و حریم آنها را به سفارش قرآن کریم حفظ کنیم.
ولادت حضرت معصومه(س) در روز اول ذیقعده سال 173 هجرى قمرى در مدینه منوره واقع شده است، دیرى نپایید که در همان سنین کودکى با مصیبت شهادت پدر گرامى خود در حبس هارون در شهر بغداد مواجه شد، لذا از آن پس تحت مراقبت و تربیت برادر بزرگوارش حضرت علىبن موسىالرضا(ع) قرار گرفت.
در سال 200 هجرى قمرى در پى اصرار و تهدید مأمون عباسى سفر تبعیدگونه حضرت رضا(ع) به مرو انجام شد و آن حضرت بدون اینکه کسى از بستگان و اهل بیت(ع) خود را همراه ببرند راهى خراسان شدند.
معصومه(س) و ادای رسالت زینبی
یک سال بعد از هجرت برادر، حضرت معصومه(س) به شوق دیدار برادر و ادای رسالت زینبی و پیام ولایت به همراه عدهاى از برادران و برادرزادگان به طرف خراسان حرکت کرد و در هر شهر و محلى مورد استقبال مردم واقع مىشد.
اینجا بود که آن حضرت نیز همچون عمه بزرگوارشان حضرت زینب(س) پیام مظلومیت و غربت برادر گرامیشان را به مردم مؤمن و مسلمان مىرساندند و مخالفت خود و اهل بیت(ع) را با حکومت حیلهگر بنىعباس اظهار مىکرد، بدین جهت تا کاروان حضرت به شهر ساوه رسید عدهاى از مخالفان اهل بیت(ع) که از پشتیبانى مأموران حکومت برخوردار بودند، سر راه را گرفتند و با همراهان حضرت وارد جنگ شدند، در نتیجه تقریباً همه مردان کاروان به شهادت رسیدند، حتى بنابر نقلى حضرت معصومه(س) را نیز مسموم کردند.
به هر حال، یا بر اثر اندوه و غم زیاد از این ماتم و یا بر اثر مسمومیت از زهر جفا، حضرت فاطمه معصومه(س) بیمار شدند و چون دیگر امکان ادامه راه به طرف خراسان نبود قصد شهر قم را کرد و پرسید: از این شهر«ساوه» تا «قم» چند فرسنگ است؟ آنچه بود جواب دادند، فرمود: مرا به شهر قم ببرید، زیرا از پدرم شنیدم که مىفرمود: شهر قم مرکز شیعیان ما است.
بزرگان شهر قم وقتى از این خبر مسرتبخش مطلع شدند به استقبال آن حضرت شتافتند و در حالیکه «موسىبن خزرج» بزرگ خاندان «اشعرى» زمام ناقه آن حضرت را به دوش مىکشید و عده فراوانى از مردم پیاده و سواره گرداگرد کجاوه حضرت در حرکت بودند، حدوداً در روز ٢٣ ربیعالاول سال ٢٠١ هجرى قمرى حضرت وارد شهر مقدس قم شدند. سپس در محلى که امروز «میدان میر» نامیده مىشود شتر آن حضرت در جلو در منزل «موسىبن خزرج» زانو زد و افتخار میزبانى حضرت نصیب او شد.
آن بزرگوار بهمدت ١٧ روز در این شهر زندگى کرد و در این مدت مشغول عبادت و راز و نیاز با پروردگار متعال بود، محل عبادت آن حضرت در مدرسه ستیه به نام «بیت النور» هماکنون محل زیارت ارادتمندان آن حضرت است.
سرانجام در روز دهم ربیعالثانى و «بنا بر قولى دوازدهم ربیعالثانى» سال ٢٠١ هجرى پیش از آنکه دیدگان مبارکش به دیدار برادر روشن شود، در دیار غربت و با اندوه فراوان دیده از جهان فروبست و شیعیان را در ماتم خود به سوگ نشاند، مردم قم با تجلیل فراوان پیکر پاکش را بهسوى محل فعلى که در آن روز بیرون شهر و به نام «باغ بابلان» معروف بود تشییع کردند.
همین که قبر مهیا شد در اینکه چه کسى بدن مطهر آن حضرت را داخل قبر قرار دهد دچار مشکل شدند، که ناگاه دو تن سواره که نقاب بهصورت داشتند از جانب قبله پیدا شدند و به سرعت نزدیک آمدند و پس از خواندن نماز یکى از آن دو وارد قبر شد و دیگرى جسد پاک و مطهر آن حضرت را برداشت و بهدست او داد تا در دل خاک نهان سازد.
آن دو نفر پس از پایان مراسم بدون آنکه با کسى سخن بگویند بر اسبهاى خود سوار و از محل دور شدند، بنا به گفته بعضی از علما بهنظر مىرسد که آن دو بزرگوار، دو حجت پروردگار: حضرت رضا(ع) و امام جواد(ع) باشند چراکه معمولاً مراسم دفن بزرگان دین با حضور اولیا الهی انجام شده است.
پس از دفن حضرت معصومه(س) موسىبن خزرج سایبانى از بوریا بر فراز قبر شریفش قرار داد تا اینکه حضرت زینب فرزند امام جواد(ع) به سال ٢٥٦ هجرى قمرى اولین گنبد را بر فراز قبر شریف عمه بزرگوارش بنا کرد و بدین سان تربت پاک آن بانوى بزرگوار اسلام قبلهگاه قلوب ارادتمندان به اهل بیت(ع) و دارالشفای دلسوختگان عاشق ولایت وامامت شد.
اشارهای به جایگاه حضرت معصومه(س) در نگاه اهل بیت(ع)
خداوند حرمى دارد که مکه است پیامبر(ص) حرمى دارد و آن مدینه است و حضرت علی(ع) حرمى دارد و آن کوفه است و قم کوفه کوچک است که از 8 درب بهشت سه درب آن به قم باز مىشود، زنى از فرزندان من در قم از دنیا مىرود که اسمش فاطمه دختر موسى(ع) است و به شفاعت او همه شیعیان من وارد بهشت مىشوند.
امام رضا(ع) فرمودند: کسىکه حضرت فاطمه معصومه(س) را زیارت کند پاداش او بهشت است.
لقب «معصومه» را امام رضا(ع) به خواهر خود عطا فرمود: آن حضرت در روایتى فرمود: «هر کس معصومه را در قم زیارت کند، مانند کسى است که مرا زیارت کرده است. این لقب، که از سوى امام معصوم به این بانوى بزرگوار داده شده، گویاى جایگاه والاى ایشان است».
خیلی قشنگ نوشته شده بود 
