نگاهی به شرح احوال و زندگی آیت‌الله سیدمحمدمهدی بحرالعلوم

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از لرستان، علامه سیدمحمدمهدی بحرالعلوم از خاندان طباطبایی و از جمله کسانی هستند که نور فقاهت و علوم دینی را با زندگی گوهربار ودرخشان خود روشن نگاه داشت و نه تنها بروجرد را در آسمان علم و تقوا پر نور و درخشان گردانید که موجبات فخر و مباهات جهان اسلام را فراهم آورد.
سیدمحمدمهدی معروف به بحرالعلوم از نوادگان امام حسن مجتبی(ع) و از نسل سیدابراهیم معروف به طباطبا است، نسب ایشان از مادرش به علامه مجلسی اول می‌رسد که جد علامه بحرالعلوم است و مجلسی دوم صاحب بحارالنوار دایی بزرگوار بحرالعلوم است.
پدرش سیدمرتضی نام داشت و ایشان فرزند بزگ سیدمحمد طباطبایی است که در نجف اشرف متولد شد و در کربلای امام حسین(ع) رشد و نمو یافت، ایشان در علم و تقوا مدارج رشد و ترقی را به‌سرعت طی کرد و پس از آن به شهر بروجرد که وطن اصلی پدرش بود، عزیمت نمود و عهده دار امور دینی مردم آن دیار شد.
می‌گویند در شب جمعه ای از ماه شوال و به عبارت دیگر در سپیده‌دم قبل از عید فطر سال 1155 هجری قمری، خداوند فرزند پسری به سیدمرتضی هدیه می‌کند و ایشان، نام آن بزرگوار را محمدمهدی می‌گذارند.
وی در سن هفت سالگی خواندن و نوشتن را به‌طور کامل یاد می‌گیرد و در درس پدرش و علمای آن زمان حضور پیدا می‌کند و باعث تعجب و حیرت سایرین می‌گردد.
در دوازده سالگی علوم مقدماتی ـ حوزوی صرف، نحو، معانی، بیان و منطق را به اتمام می‌رساند و دروس سطح متوسطه فقه و اصول را فرا می‌گیرد و هنوز به سن تکلیف شرعی نرسیده و درس خارج فقه پدرش حضور می‌یابد و پس از پنج سال درس و تحصیل طاقت‌فرسا به مقام اجتهاد نائل می‌آید.
از دیگر استادان ایشان می‌توان به شیخ یوسف‌بحرانی صاحب کتاب حدائق در درس خارج اشاره کرد، همچنین ایشان از محضر آقا سیدمهدی اصفهانی، فلسفه و عقاید و کلام را می‌آموزد.
ایشان نزد آقا میرزاابوالقاسم مدرس، حکمت و فلسفه را تلمذ می‌کند و از محمدتقی دورقی نجفی و مهدی فتونی نباطی عاملی، جامع علوم عقلی و نقلی را فرا می‌گیرد.
از ویژگی‌های شخصیتی بحرالعلوم می‌توان به تواضع و فروتنی ایشان اشاره کرد؛ او سخن کم می‌گفت، سکوتش از حرف زدنش بیشتر بود، هواره در حال تفکر بود، در بین مردم که می‌نشست، نشستنش حالت تشهد در نماز را داشت، هیچ‌گاه به پشت سر خود یا اطراف نگاه نمی‌کرد و اگر سخنی به زبان می‌آورد با ذکر خدا همراه بود.
از جمله شاگردان وی نیز می‌توان از شیخ جعفرکاشف‌الغطاء، سیدمحمد جوادعاملی، شیخ احمدنراقی، شیخ محمدتقی اصفهانی،
شیخابوعلی حائری، شیخ اسدالله تستری، شیخ محمدعلی زینی عاملی، سیدمیرعلی طباطبایی، مولامحمد شفیع استرآبادی، شیخ حسین نجف و شیخ شمس‌الدین بن جمال‌الدین بهبهانی نام برد.
از آثار و تألیفات وی نیز می‌توان به مصابیح، الدره النجیفیه، مشکاه الهدایه، الفوائدالاصولیه، حاشیه علی‌طهاره‌ شرائع المحقق الحلی، الفوائد الرجالیه، رساله فی‌الفرق و مالمللی، تحفه الکلام فی تاریخ حکه و بیت‌الله‌الحرام، شرح باب الحقیقه، قواعداحکام الشکوک، الدره البهیه فی نظم بعض المسائل‌الاصولیه و دیوان شعر اشاره کرد.
علامه بحرالعلوم اهل شهود و عرفان بوده و از سفره گسترده خداوندی در امر شهود بهره‌ها برده و یادگارهایی به جای گذاشته است، ایشان مراحل سیر و سلوک را در رساله‌ای به همین عنوان به طرز زیبایی ذکر کرده است.
حضرت آیت‌الله العظمی سیدمحمدمهدی بحرالعلوم قریب به 57 سال در این جهان خاکی زندگی کرد و سرانجام در روز 24 ذی الحجه سال 1212 هجری قمری دیده از جهان فرو بست.