
حجتالاسلام مهدی اسدالهی، مدیر حوزه علوم اسلامی دانشگاهیان خراسان جنوبی در گفتوگو با خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از خراسان جنوبی، گفت: هدف از فرزندخواندگی در اسلام صرفاً حمایت معنوی از ایتام است و بهلحاظ محرمیت و ارث بردن هیچ رابطهای میان فرزندخوانده و کسانیکه سرپرستی او را برعهده گرفتهاند بهوجود نمیآید.
وی بیان کرد: در صدر اسلام درباره فرزندخواندگی اصطلاح تَبَنّی را بهکار میبردند و همه روابط حقوقی میان والدین و فرزندان طبیعی میان پدر و مادرخوانده با فرزندخوانده برقرار بوده و هیچ تفاوتی بین آنها قائل نبودند.
نگاهی به قواعد فرزندخواندگی
مدیر حوزه علوم اسلامی دانشگاهیان خراسان جنوبی اظهار کرد: رسول الله(ص) نیز فرزندخواندهای به نام زیدبن حارثه که مردم او را زید بن محمد مینامیدند اما پس از نزول آیه 4 سوره احزاب «وَمَا جَعَلَ أَدْعِیَاءکُمْ أَبْنَاءکُمْ ذَلِکُمْ قَوْلُکُم بِأَفْوَاهِکُمْ، و خداوند پسرخواندگانتان را پسران [واقعى] شما قرار نداده است این گفتار شما به زبان شماست» مردم مجدد او را زید بن حارثه نامیدند.
اسداللهی افزود: اگر برای فرزندخوانده و فرزند طبیعی قواعد یکسانی درباره محرمیت و ارث وجود میداشت، ارزش نسب و ارتباط خونی که در اسلام دارای اهمیت است، کاهش مییافت.
وی افزود: بهدلیل اهمیت نسب و ارتباط خونی میان والدین و فرزندان است که برخی از انواع شیوههای جدید بارداری مانند لقاح مصنوعی در مواردی اشکال شرعی داشته و بهلحاظ فقهی قواعد خاصی برای این قبیل مسائل پزشکی وجود دارد.
مدیر حوزه علوم اسلامی دانشگاهیان خراسان جنوبی اظهار کرد: البته صرف پذیرش سرپرستی ایتام در دین بسیار سفارش شده و در روایتی از رسول الله(ص) نقل شده که فاصله میان سرپرست یتیم و من در بهشت فاصله میان انگشت سبابه و اشاره است.
اسداللهی ابراز کرد: البته در رساله علمای دین شرایطی برای محرمیت میان فرزندخوانده و سرپرست او بیان شده است با مراجعه به آن میتوان راهی برای محرمیت یافت.