سین هر سفره، سلامیست به یاس/ سالی که نکوست ...

صدای پای نوروز که می‌آید دستان دعایمان باز به دنبال استجابت بهترین دعاست. می‌گویند لحظه تحویل سال که می‌رسد از خداوند بخواهید هر آنچه را می‌خواهید و بدانید که در داده‌هایش رحمت است و در نداده‌هایش حکمت.

پس ای محول‌کننده احوال، با رحمت بی‌کرانت داده‌هایی نصیبمان کن که حکمتت آن را در جهت خیر و عافیت و عاقبت بخیری‌مان رقم بزند.
سال کهنه گذر کرد و سالی نو در انتظار، و بی‌شک سالمان آن‌گاه نکو می‌گردد که با یاد و ذکر تو ای غایب از نظر رنگی نو به خود گیرد.

حالمان آن‌گاه محول می‌گردد به سوی بهترین حال، که نگاهی بر احوالمان داری و دگر‌گونمان سازی آن‌گونه که خود می‌طلبی.
این همه مشتاق و تو در انتظار 313 یار، و این دردی است که هر سال، لحظه تحویل و تحول احوالمان به یاد می‌آوریم.

آقا جان، مولای من، تحولمان را گونه‌ای رقم زن که در سالی نو که بوی فاطمیه می‌دهد، یکی از آن برگزیدگانت شویم و در روز محشر شرم حضور در پیشگاه مادر، از توفیق بهره‌مندی از شفاعت فاطمه(س) بی‌بهره‌مان نکند.

یابن‌الحسن! امسال نیز سالی آمده است که بهارمان رنگ و بوی مادر دارد، دلمان در سوز روزگاری می‌سوزد که کسی در مدینه سلام علی(ع) را پاسخ نداد و این ‌روزهایمان خواه و ناخواه، دلمان پر درد است.

پر از درد است از یاد کوچه و مادر. تو را به دردی که این روزها در نگاهت به آسمان‌ها نشانده‌ای قسم، تو را به دستان دعایی که برای بخشش مردمانی از جنس همان‌ها که علی را تنها گذاردند، بر آستان جانان بلند کرده‌ای قسم، این سال و این روزگار نو، دستانم را بگیر.

ای بهترین انسان‌ها بر روی زمین، دعا کن برایمان تا حالمان به بهترین حالی تبدیل شود که سالمان سالی فاطمی باشد و صبرمان در برابر مصائب دنیا، زینبی.

دعایمان کن ای امام حاضر تا قلب‌ها و دل‌هایمان پاک گردند در این خانه‌تکانی دل‌ها و روزگاری برایمان رقم خورد تا زنگار گناه از دل‌هایمان برای همیشه زدوده شود تا روزهایمان نوروز گردند.

یا مدبر الیل والنهار! به درایت و بلندی تدبیرت قسم روزگار این سال نو را همچون تلألو خورشیدی که در قرآن به آن قسم خوردی پر نور و درخشان گردان و به حرمت و عزتت، عزیز گردان، آنانی را که به حرمت تقارن این نوروز و فاطمیه، عیدشان بوی عزای مادر می‌دهد که همانا رسول اکرم(ص) می‌فرمایند: «برای خداوند متعال سه حرمت است، هر کس آنها را رعایت کند، خداوند از دین و دنیای او حراست می‌کند و هر کس آنها را رعایت نکند، خداوند از دنیا و آخرت او حفاظت نمی‌کند.
راوی پرسید: آن حرمت‌ها کدامند؟ فرمود: ۱) حرمت اسلام؛ ۲) حرمت من؛ ۳) حرمت خویشاوندان من (ابن حجر، الصواعق المحرقه، ص ۱۵۰)»

یاداشت از طاهره رفعت