طبیعت؛ جلوگاه هنرمندی خداوند در هستی
گروه اندیشه: طبیعت فقط یک ابزار برای فراهم شدن رفاه بشر نیست، بلکه نمادی از قدرت خداوند بر هستی است که تفکر در شگفتیهای آن زمینه یکتاپرستی و ایمان بشر به قدرت و علم لایتناهی معبود واقعی را فراهم میسازد.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از خراسان جنوبی، از رسول الله(ص) نقل شده است: هر وقت عمر جهان به آخر رسیده و زمان قیامت فرا رسد و در دست یکی از شما نهال درختی باشد چنانچه بقدر کاشتن آن فرصت باشد، باید آن را بکارد و از فرصت باقیمانده استفاده نماید.»
این جمله گوهربار پیامبر خاتم(ص) بهعنوان شخصیت اول جهان اسلام نشان از جایگاه خاص طبیعت و ضرورت احیاء آن در نگاه اولیاء الهی دارد و مسلمان معتقد را به تفکر در این باب وا میداشته و او را به مطالعه دقیق رابطه انسان و جهان ماده از منظر دین جلب میکند.
باید به این نکته اشاره کرد که طبیعت بهعنوان بخشی از جهان ماده در نگاه نخست ابزاری در دست انسان بهمنظور توسعه و رفاه است؛ زیرا منابع اولیه همه امکانات مادی انسان را باید در طبیعت یافت.
نداشتن تعامل صحیح با طبیعت؛ مصداق اسراف در نعمتهای الهی
اما هرچند خداوند طبیعت را بهمنظور استفاده انسان خلق کرده و او میتواند بهعنوان نعمت الهی از آن بهرهمند شود ولی نداشتن تعامل صحیح با طبیعت مصداق اسراف در استفاده از نعمتهای خدادی خواهد بود و زمینه تخریب و نابودی آن را فراهم میآورد.
دریا، کوه، جنگل و حتی بیابان نه فقط نعمت خدادادی بلکه امانت الهی هستند که در وهله اول باید به نسل آینده سپرده شده و در نهایت مانند دیگر نعمتهای یکتای بیهمتا در زمینه چگونگی استفاده از آن باید در محضر خالق آنها پاسخگو باشیم.
جایگاه طبیعت در دین فراتر از همه اینها که دربارهاش سخن گفتیم میباشد. در بسیاری از آیات و روایات طبیعت جلوهای از قدرت لایزال الهی مطرح شده و از انسانها میخواهد بهعنوان دلیلی بر وجود خالق بیمنتها به آن بنگرند.
خداوند در سوره ذاریات آیه 20 و 21 در خصوص نشانههای الهی در زمین و طبیعت میفرماید: «وَ فِی الْأَرْضِ آیَاتٌ لِّلْمُوقِنِین و فی َنفُسِکُمْ أَفَلَا تُبْصِرُونَ؛ و در زمین نشانههای الهی برای اهل یقین است و در خود شما پس چرا نمینگرید».
خداوند درآیه سوره سوره فاطر آیه9 نیز میفرماید: « وَ اللَّهُ الَّذِی أَرْسَلَ الرِّیَاحَ فَتُثِیرُ سَحَابًا فَسُقْنَاهُ إِلَى بَلَدٍ مَّیِّتٍ فَأَحْیَیْنَا بِهِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِهَا کَذَلِکَ النُّشُورُ؛ خدا همان است که بادها را فرستاد که ابر را برمیانگیزد و ما به سرزمینی مرده راندیمش و زمین را پس از مردنش زنده ساختیم؛ رستاخیز مردگان نیز چنین است».
طبیعت، تسبیحگوی خداوند
و همچنین در کلام وحی طبیعت تسبیح گوی پروردگار معرفی شده و در آیه 44 سوره اسراء آمده است: «تُسَبِّحُ لَهُ السَّمَوَاتُ السَّبْعُ وَالْأَرْضُ وَمَنْ فِیهِنَّ وَإِنْ مِنْ شَیْءٍ إِلَّا یُسَبِّحُ بِحَمْدِهِ؛ آسمانهای هفتگانه و زمین و همه کسانی که در آنها هستند، همه تسبیح او را می گویند».
از نگاهی دیگر مشاغلی چون کشاورزی که ارتباط مستقیم با طبیعت دارد در روایات معصومین(ع) بسیار محترم نگاه داشته شده و ائمه طاهرین(ع) بیش از آنکه به تجارت و صنعت علاقه داشته باشد، کشاورزی را جهت کسب روزی پیشه خود ساخته بودند.
در این نگاه، طبیعت فقط یک ابزار برای فراهم شدن رفاه بشر نیست، بلکه نمادی از قدرت خداوند بر هستی است که تفکر در شگفتیهای آن زمینه یکتاپرستی و ایمان بشر به معبود واقعی را فراهم میسازد.
