قرآنی‌شدن جامعه تنها با کار نظری و آموزش محقق نمی‌شود

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از خراسان جنوبی، به مؤسسات قرآنی که مراجعه می‌کنیم علاقه‌مندان زیادی را می‌بینیم که در رشته‌های مختلف علوم قرآنی پای درس استاد نشسته‌اند تا کلام وحی را حفظ یا قرائت کنند. شاید هم تمایل داشته باشند تا معلم از تفسیر و مفاهیم آیه‌های نور برایشان بگوید.

آیا هدف اصلی از فعالیت‌های قرآنی صرفاً حفظ، مفاهیم و یا قرائت قرآن است؟

بدون تردید بهترین‌ها در نزد خداوند و اولیا الهی کسانی هستند که با قرآن انس گرفته‌اند و آن را تلاوت کرده و یا سینه‌شان حافظ کلام نور است و باید تکریم داشته شود کسی‌که دغدغه‌اش یافتن مفاهیم آیات نور است، اما آیا هدف اصلی از فعالیت‌های قرآنی صرفاً حفظ، مفاهیم و یا قرائت قرآن است؟

شنیدن صدای ملکوتی قاری قرآنی که برایمان سخن خداوند به بندگانش را یادآوری می‌کند بسیار شیرین و دلپذیر است به‌خصوص اگر با عربی آشنا باشیم و درک کنیم که معانی آیات گفته شده چیست. اما آیا زیباتر نمی‌شود ‌که قاریان قرآن و کسانی‌که هنر قاری را می‌شنوند عمل به کلام نور نیز دغدغه‌شان باشد.

آیا بهتر نیست که وقتی تلاوت‌کننده آیات الهی «بسم الله الرحمن الرحیم» را با صوت ملکوتی‌اش بر زبان جاری می‌کند در ذهن نیز بگذارند که وقتی خداوند 114 بار از رحمان و رحیم بودن خود گفته چرا من مهربان و بخشنده نباشم.

خوش به‌حال کسی‌که سینه‌اش محرم و حافظ آیاتی است که بر پیامبر(ص) نازل شد. اما آیا وقتی حافظ قرآن سوره حجرات و آیاتی در مذمت مسخره‌کردن دیگران و غیبت را حفظ می‌کند، بر این اندیشه نیز هست که نفسش را تربیت کند که در نبود دیگران از بدی او نگوید.

همه کودکان ما سوره فلق و آیه 5 این سوره «وَمِن شَرِّ حَاسِدٍ إِذَا حَسَدَ» را حفظ هستند اما آیه والدین‌شان همان‌قدر که تمایل داشته‌اند فرزندشان این آیات را حفظ کنند دغدغه هم داشته‌اند که کودکشان را طوری تربیت کنند که از حسادت و بخل بدور باشد و برای همه خیر بخواهد.

علوم قرآنی در راستای عمل به فرامین الهی باشد

هدف این نوشتار مطرح کردن سخنان غرض‌ورزانه برخی از افراد نیست که به عمد و با قصد تحت‌الشعاع قرار دادن فعالیت‌های قرآنی می‌گویند به‌جای حفظ و قرائت بر عمل تأکید داشته باشید بلکه می‌خواهیم این را بگوییم که همه ما که به‌نوعی تمایل به انس با قرآن داریم تلاشمان بر این باشد که علوم قرآنی در راستای عمل به فرامین الهی باشد.

مردم ما مردمی عاشق قرآن و اهل بیت(ع) هستند و به شکل‌های گوناگون ارادت خود به این دو یادگار رسول الله(ص) را نشان می‌دهند و از این سرمایه ارزشمند می‌توان در جهت قرآنی‌تر شدن جامعه مدد جست.

زمینه‌های فرهنگی عمل به تعالیم قرآنی فراهم شود

البته قرآنی‌شدن جامعه در عمل و رفتار تنها با کار نظری و آموزش محقق نمی‌شود بلکه ضرورت دارد زمینه‌های فرهنگی این کار در جامعه مهیا شود. تزکیه نفس به‌عنوان راهکار رسیدن به انسانی آنگونه که قرآن می‌خواهد با گفته صورت نمی‌پذیرد و تا حد زیادی به تلاش فردی شخص برمی‌گردد که البته آن انسان نیز از فضای جامعه متأثر است.

در این میان نقش کسانی‌که خود مربی و معلم قرآن هستند و به دیگران علوم قرآنی را تعلیم می‌دهند بیش از دیگران است و با رفتار پسندیده خویش می‌توانند علاوه بر آموزش روخوانی، روان‌خوانی، قرائت، حفظ و تفسیر قرآن به قرآن‌آموز خود درس زندگی قرآنی بدهند.

علی‌رغم انتقاداتی که به برخی از اشخاص می‌توان داشت که چرا تزکیه نفس را همراه با تعلیم نگرفتند، شکر خداوند در جامعه امروز افرادی زیادی وجود دارند که حافظ و قاری قرآن هستند و وقتی با آن‌ها معاشرت می‌کنیم حسن خلق و مهربانی و انسانیت را در رفتارشان مشاهده کرده و تأثیرات انس با قرآن در عملکردشان مشهود است.

انشاءالله جامعه ما به مرحله‌ای برسد که همگان در یکی از علوم قرآنی یا معلم باشند و یا قرآن‌آموز و در عمل نیز تلاششان در راستای رسیدن به کمالات والای انسانی باشد که تلاش انسان برای خداوند ارزشمند است.