اعتکاف؛ خودسازی و کوشیدن برای لقای حق

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از خراسان جنوبی، اعتکاف گشت و گذاری  در کوچه پس کوچه‌های درون و گشتن در دنیای تو در توی دل و شناختن خود و مجاهده با نفس است.تو همیشه با منی، اما چشم من گرفتار رنگ‌های دنیا و دلم در بند نیاز و خواهش نفس است، درونم دلتنگ از دوری تو، دلم سخت بهانه تو را می‌گیرد. چند روزی می‌خواهم تنها با تو باشم، تنها تو را حس کنم و تنها تو را بیابم؛ تو را که سرچشمه وجود منی، روزی دهنده من، حافظ من، یار و یاور من، برطرف کننده نیازهایم و برآورنده حاجاتم، تویی که همه امید منی...

معبود من! از آن روز که نهال کوچک و ناتوان وجودم را در عالم خاک کاشتی و به مهربانی آبیاری کردی، تا امروز که اندکی پاگرفته‌ام و جوانه‌ای زده‌ام، همیشه و هر لحظه تنها تکیه‌گاهم به تو بوده است.

امروز آمده‌ام تا تکیه‌گاه محکم و استوارم را بیشتر باور کنم

چه بسیار لحظه‌ها که این تکیه‌گاه محکم را از یاد برده‌ام و دلم از سختی‌های خاک لرزیده و فرو ریخته است، اما امروز آمده‌ام تا این تکیه‌گاه محکم و استوار را بیشتر باور کنم و با نزدیک‌تر شدن به تو، وجود ضعیف خود را به محور پایدار و استوارِ وجود تو بیش از پیش تکیه دهم، بدان امید که هرگز فرو نیفتم. پس بهترین من مرا لحظه‌ای به خود وامگذار.

این روزها ریشه‌های تازه در خاک دوانده‌ام و جوانه‌های تازه‌ام را رو به خورشید وجودت گرفته‌ام، اما دور از تو در خاک بودن سخت است. آفت بسیار و نهال وجود من نازک و نحیف.

می‌خواهم امروز حصاری بسازم بین خودم و هر چه غیر توست. بین خودم و همه بادها، توفان‌ها و آفت‌ها، می‌خواهم که در حصار کوچکم، تو باشی و من، من باشم و تو، تو بتابی و من رشد کنم. من تو را بخوانم و تو نگاهم کنی، تا فردا که زمان ثمردادن فرا می‌رسد، میوه وجودم بوی خوب تو بدهد. دل جوان مرا بنگر! هنوز آن قدر زمان بر من نگذشته که دلم رنگ و بوی دنیا بگیرد، هنوز دلم آبی و چشمم بوی آسمان می‌دهد. آه که غبار دنیا چه زود و چه سخت دل‌ها را کدر می‌کند

 ای مهربان پاک من! سه روز مرا به سوی خود بخوان و در خانه‌ات مهمان کن، تا آبشار رحمتت، همان اندک گرد و غبار دنیایی را هم که بر دل جوان من نشسته است، پاک کند و از بین ببرد. نمی‌خواهم با گذر جوانی، رنگ آبی دلم خاکستری شود، پس سه روز مرا به سوی خود بخوان و پاک‌تر و تازه‌تر از پیشم کن.

اعتکاف؛ نوعی خلوت و خودسازی است

در دنیای پرهیاهو مادی که جاذبه‌ها به سوی مادیت کشانده شده، بر قلب و روح انسان، زنگار می‌نشیند، زنگاری از غفلت و نسیان و دوری از خدا که اگر با دعا و نیایش قرین نگردد، ممکن است روحانیت و معنویت را از وجود انسان عصر حاضر برچیند، در میان عبادات، اعتکاف ویژگی خاصی دارد و از جماعتی با مراسم حج و احرام برابری می‌کند و در محیط یک مسجد جامع سه روز ماندن، روزه گرفتن و به عبادت پرداختن و خودسازی کردن و کوشیدن برای لقای حق، تحول عظیمی در روح انسان پدید می‌آورد که صفا و نورانیت آن بی‌نظیر است.

 دین مقدس اسلام، با پیش‌بینی عبادتی به نام اعتکاف که در واقع نوعی خلوت و خودسازی است، برای ساختن انسانها و جلوگیری از غفلت او، چاره اندیشی نموده است.

 پیامبر گرامی اسلام(ص) در باب فضیلت اعتکاف فرمودند: “معتکف، همه گناهان را در بند می‌کشد.” یعنی آنکه خویشتن را برای مدتی در مکانی محبوس کرده تا به توفیق انس با خداوند و رسیدن به لذت مناجات نایل آید.

روزهای اعتکاف، روزهای انس با پروردگار و بریدن از غیر و پیوستن به یار است. اعتکاف نباید تنها به ماه رجب خلاصه شود بلکه باید به ماه‌های شعبان و رمضان نیز تسرّی یابد به‌ویژه آنکه شرایط این کار در ماه رمضان فراهم است.

این مراسم پرشکوه عبادی و معنوی تنها برای دعا و نیایش نیست، بلکه فرصتی است که ضمن آن همه به نقطه و احساس مشترکی دست پیدا کنند، که شاید با هزینه‌های بسیار نتوانند به آن دست یابند، احساس مشترکی که به نوعی لازمه زندگی سعادت‌مندانه و خداپسندانه است و جان کلام اینکه هر نفسی بوی معنویت و اتحاد را می‌دهد.