او خواهد آمد ... کاش میتوانستم این جمعه صدای قدمهایت را بشنوم
گروه اندیشه: هر جمعه به انتظار نشستهام اما این جمعه با جمعههای دیگر فرق دارد. ای کاش میتوانستم صدای قدمهایت را بشنوم.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از استان مرکزی، مطابق بسیاری از آیات قرآن کریم و روایات فراوانی که از ائمه معصومین(ع) رسیده است بشر در طول دوران زندگی فردی و اجتماعی خود، مرهون نعمت انتظار است و اگر از حالت انتظار خارج شود و امیدی به آینده نداشته باشد، زندگی برایش مفهومی ندارد.
آنچه انسان را به زندگی امیدوار میسازد و نگرانیها و ناراحتیها را برای او آسان میکند، انتظار و امید به آینده است. آدمی در پرتو همین انتظار، رنجها و گرفتاریها را تحمل میکند و با کشتی امید و آرزو در دریای متلاطم و طوفانزای زندگی به سیر خود ادامه میدهد؛ بنابراین، اگر امید از انسان گرفته شود و انتظار از جامعه رخت بربندد، ادامه حیات و زندگی برای بشر، بیروح و بیلذت و بیمعنا است، این انتظار است که به زندگی صفا و جلا میبخشد و زندگی را برای آدمی لذت بخش میکند و او را به حرکت و جنبش وا میدارد و دلش را به ادامه زندگی، علاقهمند میسازد.
نکته قابل توجه این است که بر هر فرد مسلمان و هر کس که بخواهد با روح تعالیم متعالی اسلام و حقیقت برنامههای تربیتی این مکتب انسانساز آشنا شود، قبل از هر چیز، درک صحیح و شناخت درست مفاهیم واقعی واژهها و اصطلاحات اسلامی لازم و ضروری است.
یکی از واژههایی که باید با تأمل و دقت زیاد به آن پرداخته شود واژه انتظار است که مربوط به ظهور آخرین حجت خداوند و مصلح آخرالزمان حضرت مهدی(ع) است.
اینک برای شناخت کامل انتظار، نخست درباره معنا و مفهوم کلمه انتظار از نظر لغت و مذهب بحث میکنیم، سپس درباره انتظار فرج در اسلام و قرآن سخن میگوییم و به بررسی وظایف منتظران در عصر غیبت میپردازیم.
انتظار در لغت
انتظار در لغت، بهمعنای چشم داشت و چشم به راه بودن و نوعی امید به آینده داشتن است؛ آیندهای زیبا و روشن و سرشار از صفا، آرامش و امنیت.
انتظار در اصطلاح
انتظار کیفیتی روحی است که موجب بهوجود آمدن آمادگی برای ظهور و درک منتظَر میشود، و ضد آن یأس و ناامیدی است. هر چه انتظار بیشتر باشد آمادگی نیز بیشتر است و گاه حالت انتظار به پایهای میرسد که خواب را از چشم میرباید و هرچه عشق به منتظَر افزون باشد آمادگی برای آمدن او نیز افزون و فراق دردناک میشود تا جاییکه منتظِر به چیزی جز منتظَر نمیاندیشد و تمامی آمال و آرزوهایش را در آیینه وصال او به تماشا مینشیند. از اینرو و همه دردها و سختیها و مشکلات را در راه رسیدن به او تحمل میکند.
انتظار، امید به آیندهای نویدبخش
از نظر مذهب، انتظار حالتی است که از ترکیب ایمان به خدا و اعتقاد کامل و راسخ به مبانی دین و اشتیاق و علاقه به ظهور رهبری الهی و آسمانی که بتواند با مدد خداوند، مردمان جهان را تحت فرمان یک آئین درآورد و ستمگران را سر جای خود بنشاند و آئین توحید و یکتاپرستی را رواج دهد و حکومت قسط و عدل را در تمام زمین برقرار کند بهوجود میآید و در درون آدمی شعله میکشد و آمال و آرزوهای انسانی و رفتار فردی و اجتماعی وی را دگرگون میکند.
انتظار از نظر دین و مذهب، بهمعنای «امید و آرزو» است؛ امید به آیندهای نوید بخش و سعادتآفرین، امید به آیندهای که در آن جهانیان از مفاسد و بدبختیها رهایی یافته و بشر راه خیر و صلاح را در پیش گیرد و دنیا در پرتو تحقق عدل الهی، مدینه فاضلهای شود.
این معنای انتظار فرج از نظر دین است که در حقیقت بهمعنی چشم به راهی برای تحقق حق و عدل و پیروزی دین و برقراری نظام عدل الهی است.
بر این اساس، شکی نیست که انتظار فرج، میل فطری همه انسانها و خواسته مشترک تمامی ملل و ادیان دنیاست و زمان و مکان نمیشناسد و به قوم و گروهی اختصاص ندارد.
اعتقاد به قیام یک منجی در آخرالزمان که زمین را پر از عدل و داد میکند و بهطور معجزهآسا ظلم و جور را ریشهکن میسازد پایه ایمان را مستحکم میکند و نهال امید را در دل بارور میرویاند.
این عقیده، یکی از آرزوهای مهم و دیرین بشر است و جای هیچ شگفتی نیست اگر میبینیم که در هر زمان، انسان، امیدوار به آیندهای بهتر بوده است. عامل عمده اعتقاد به ظهور منجی در آخرالزمان ایمان است. این ایمان عاملی بسیار قوی و نیرومند است که با وجود آن انسان هرگز با سختیهای روزگار و تراکم ناملایمات و گرفتاریهای زندگی، روحیه خود را نمیبازد و امید نجات و رستگاری را از دست نمیدهد. برای اینکه این موضوع بهتر روشن شود به بحث و بررسی انتظار فرج در اسلام و مذهب تشیع میپردازیم:
انتظار فرج در اسلام
انتظار فرج در اسلام و بهویژه در مذهب تشیع، عبارت است از ایمان استوار به امامت و ولایت حضرت ولی عصر(عج) و امید به ظهور آن آخرین ذخیره الهی و آرزوی فرارسیدن روزگار رهایی مستضعفان از چنگال مستکبران و تمام شدن دوران ظلم و ستم طاغوتیان، و پیروزی نهایی مؤمنان و آغاز حکومت صالحان، تا پایان جهان است که این انتظار دربردارنده تمامی مبانی اعتقادی اسلام است.
انتظار فرج در اسلام در واقع نوعی آمادگی است. آمادگی برای پاک شدن، پاک زیستن و دور ماندن از زشتیها و آمادگی برای حرکتی مستمر و دائم با تلاش و کوششی پیگیر و خستگیناپذیر توأم با خودسازی در مرحله اول و دگرسازی در مراحل بعدی و سرانجام آمادگی برای شرکت در انقلاب جهانی حضرت مهدی(عج) که آغاز آن ظهور حضرت و فرجام آن، شکست تاریکیها و ظلمهاست و نتیجه آن، برپایی حکومت عدل الهی و تحقق قول و پیمان خداوند به عزتبخشی مؤمنان است.
