جوانی؛ یک دل و هزاران آرزویی که عیب نیست

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از خراسان جنوبی، گویند روزی پادشاهی از راهی عبور می‌کرد که پیرزنی قد خمیده دید که به آهستگی مسیر خود را می‌پیمود. پادشاه با طعنه به پیرزن گفت: چرا خم گشته می‌گردند پیران جهان‌دیده و پیرزن با آه جواب داد: به زیر خاک می‌جویند ایام جوانی را.

سخن از روزهای زیبایی است که آن را بهار عمر می‌نامند از این جهت که چون سنبل‌ها و لاله‌های فصل بهار زودگذر است. از ایامی که اغلب افراد به‌ویژه کسانی که موی سپید کرده‌اند آن را بهترین روزهای عمرشان می‌دانند. روزهایی که زمان رسیدن به کمال است.

هر چند در هر دوره‌ای می‌توان قلم و کتاب به دست گرفت و شمع دانش را برافروخت اما جوانی ایام جوشش ذهن و فکر برای یادگیری است مگر نه اینکه مولا علی(ع) فرمود: هر آنچه انسان در جوانی بیاموزد مانند آنچه بر سنگ نوشته می‌شود ماندگار می‌ماند.

جوانی‌کردن رمز نو شدن تمدن بشری است

جوانی دوره‌ای است که به برخی از دست‌یافته‌های علمی، فکری و حتی عقیدتی پدران و نیاکان شک می‌کنیم و این شک خود سرآغاز تحولی نو در فرهنگ و تمدن بشری است و برعکس تصور برخی از افراد منحصر به جوانان امروز نیست، بلکه در هر دوره‌ای جوانان به سادگی آنچه را از گذشتگان خود شنیده‌اند، باور نکرده‌اند و گاه ستون‌های غلط فکری و علمی جامعه خود را فرو ریخته‌اند که این یکی از سنت‌های الهی است.

اگر این سؤالات و مبهمات ذهنی جوانان نبود شاید هیچ‌گاه پیران دانشمند نیز به فکر نو کردن پاسخ‌هایی که به سؤالات فکری بشری در ده‌ها و صدها سال پیش داده شده، نمی‌افتادند. آری جوانی‌کردن رمز نو شدن تمدن بشری است.

جوانی فقط فصل بالندگی در علم نیست، بلکه در کمالات معنوی نیز، جوانی مسیر رسیدن به خدا را هموار می‌کند، مگر نه اینکه که گفته‌اند: در جوانی پاک بودن شیوه پیغمبری است/ ورنه هر گبری به پیری می‌شود پرهیزگار

رسول‌الله(ص) در جوانی لقب محمد امین یافت، امام علی(ع) نوجوان بود که دعوت حضرت محمد مصطفی(ص) را پذیرفت و به نام اولین مرد مسلمان زینت یافت. حضرت ابوالفضل عباس(ع) در سال‌های آغازین بلوغ بود که پدرش در رثای او فرمود: تو شجاعت را از مادرت به ارث برده‌ای.

داشتن اراده در روزهای جوانی سرنوشت را تغییر می‌دهد

آری جوانی روزهایی است که اگر بخواهی و اراده کنی سرنوشت را در دستان خویش خواهی یافت و در میانسالی و پیری می‌توانی با سربلندی به گذشته‌ات نگاه کنی و بگویی راضی‌ام از آنچه کرده‌ام و بر آستان حضرت دوست سجده کنی و سپاس بگویی خداوندی را که قدرت را در تو به ودیعه نهاد تا برسی به آنچه که خواسته بودی.

حتی فصل رسیدن به خواست‌های دنیایی نیز ایام جوانی است. جوانی روزهایی است که در آن خواهانی که یک مصرع دیگر در کنار مصرع زندگی تو قرار گیرد تا با تبدیل شدن به بیت و غزلی عاشقانه زندگی مشترک را آغار کنی و تپش‌های دل ناآرامت در کنار او به آرامش مبدل شود و این بار، نو شدن عالم انسانی با این خواهش دوران جوانی و سپس تولد هدیه الهی که بزرگترین شگفتی آفرینش است محقق می‌شود.

آری جوانی همان گل‌های زیبای بهاری است و حافظ، شاعر شیرین سخن فارسی چه زیبا می‌گوید: گل عزیز است غنیمت شمریدش صحبت/ که به باغ آمد از این راه و از آن خواهد شد

اگر قدر ندانیم روزهایی که توان در جسم و قدرت در ذهن و روان داریم پشیمان در دورانی خواهیم بود که جسممان توانی بیش از انجام کارهای روزمره را ندارد و ذهنمان نیز حوصله‌ای برای یادگیری‌های نو را نخواهد داشت.

آن روز نگاهمان بر چهره جوانانی خیره خواهد شد که شاد و سرمست به‌دنبال آرزوهای خویش هستند و تو از ته دل آرزو می‌کنی که ای کاش می‌توانستم به آن‌ها بگویم ابرهای آسمانی جوانی به سرعت در گذرند از باران این ابرها برای کاشت علم، اخلاق و معرفت مدد بجویید.

 حکیمه بهمن‌زاده