درباره ریتم و کیفیت «۵۰ قدم آخر» کارگردان پاسخگو باشد/ صحبتهای «اکبر کاظمی» را بشنوید
گروه هنر: اینکه درباره کیفیت و چرایی برخی سکانسها بخواهم حرف بزنم وظیفه من نیست، چون کارگردان و تدوینگر فیلم باید به این سؤالات پاسخ دهد.
سلمان فرخنده، بازیگر فیلم سینمایی «پنجاه قدم آخر» در گفتوگو با خبرگزاری بینالمللی قرآن (ایکنا) درباره تجربه حضورش در این فیلم سینمایی گفت: من از طریق دستیار کارگردان (احسان بیگلری) به کیومرث پور احمد معرفی شدم. پس از معرفی نیز با صحبتهایی که با کارگردان داشتم به توافقات لازم برای همکاری در این کار رسیدم، هرچند نام و اعتباری که کیومرث پوراحمد به عنوان یک فیلمساز برجسته داشت به من انگیزه فراوانی داد تا در این فیلم حضور داشته باشم. در ضمن پوراحمد به دلیل کارهای که داشته برای نسل من نوستالژی است در همین راستا همیشه دوست داشتم روزی بتوانم در کاری از فیلمساز حضور داشته باشم.
وی در پاسخ به این سوال که آیا کیفیت خوب «اتوبوس شب» به وی انگیزهای برای حضور در این کار داده بود، گفت: برای من «اتوبوس شب» دلیل و انگیزهای برای حضور در این فیلم نبود. در ضمن اینکه این کار یک اثر دفاع مقدسی است هم تاثیری در انتخابم نداشت، بلکه همان خاطره های خوب خوش فیلمساز برایم انگیزه حضور در این کار بود؛ کارگردانی که با «قصههای مجید» تصویری خوب از کودکی در ذهنم باقی گذاشته است. نکته دیگر اینکه پوراحمد از آن دست فیلمسازان است که در سینمای ایران نامش به نیکویی برده میشود، پس گمان نمیکنم بازیگری باشد که دلش نخواهد تجربه کار با این فیلمساز را نداشته باشد.
این بازیگر در پاسخ به ادعای برخی منتقدان که ژانر دفاع مقدس، سینمای کیومرث پوراحمد نیست،، بیان کرد: من درک نمیکنم این گفته چه معنایی دارد که هر فیلمسازی برای اینکه فیلمی دفاع مقدسی بسازد باید حتما آن دوران را تجربه عینی کرده باشد. این نوع نگاه را اینگونه نقد میکنم که آیا فیلمسازان دهه 50 و 60 میلادی که فیلمهایی درباره سفرهای دریایی قرن 16 و 17 میلادی میساختند خود آن سفرها را تجربه کردهاند؟ مسلم است که چنین چیزی رخ نداد، پس نیاییم با این توجیهات اصل سینما را به نوعی زیر سوال ببریم.
کارگردان باید به سوالات فنی فیلم پاسخ دهد
وی در پاسخ به سوالی دیگر مبنی بر اینکه چرا این فیلم از نیمه دوم تا این حد ساختارش افت میکند، گفت: پاسخ دادن به این سوال کار من نیست، بلکه کارگردان یا تدوینگر هستند که درباره ریتم و کیفیت لحظه لحظه فیلم میتوانند سخن بگویند در این میان من تنها میتوانم به کیفیت بازی خود در فیلم «50 قدم آخر» بپردازم. درباره بازی خودم هم باید بگویم گفتههای مکرری میشنوم که من به دنبال تقلید از مرحوم خسرو شکیبایی هستم. این تصور به هیچ وجه درست نیست و من سبک کار خودم را در بازهایم دارم و آینده این گفته را ثابت خواهد کرد.
فرخنده درباره کیفیت بازیگری در سینما و اینکه تا چه اندازه تجربه تئاتر به وی در اجرای نقشش کمک میکند، توضیح داد: قبل از اینکه درباره تجربه تئاتری خود سخن بگویم باید به این مهم اشاره کنم بازیگران بسیاری خوبی در سراسر کشور به ویژه در حوزه تئاتر وجود دارند که هیچگاه فرصت پیدا نمیکنند تا توانایی خود را نشان دهند، چون معمولا در سینما سرمایه گذار و تهیهکننده به دنبال این است که از بازیگرانی استفاده کنند که جوابگوی گیشه باشد، برای همین بسیاری از بازیگران خوب این فرصت به درستی در اختیارشان قرار نمیگیرد تا بتوانند تواناییهای خود را نشان دهند، هرچند فیلمسازانی چون کیومرث پوراحمد وجود دارند که این فرصت را به بازیگران میدهند تا بتواند خود را در این عرصه (سینما) نشان دهند.
وی به مطلب فوق اضافه کرد: باید به این مهم هم اشاره داشته باشم که در زمان حال دیگر این فیلمها هستند که تماشاگر را به سینما میآورند نه بازیگر، گواه این ادعا هم فیلمهای اصغر فرهادی هستند که کیفیت بالایشان سبب میشود مخاطبان بدون توجه به نام بازیگران از آن آثار استقبال کنند.
این بازیگر در پاسخ به این سوال که در این فیلم تا چه حد بازی متکی به فیلمنامه بوده؟ تاکید کرد: اساسا فیلمنامهها در روند فیلمسازی دستخوش تغییرات فراوان میشوند. این تجربه را من در زمانی که خود فیلم کوتاه میساختم به عینه میدیم که متن در حین ساخت دستخوش تغییرات فراوان میشد. در فیلم «50 قدم آخر» هم چنین اتفاقی روی داد و بخشهایی از فیلم دستخوش تغییرات شد به ویژه شوخیهای فیلم، برگرفته از اتفاقاتی بود که در زمان فیلمبرداری رخ داد.
برخورد با «50 قدم آخر» در جشنواره آزار دهنده بود
وی درباره برخوردهایی که با «50 قدم آخر» در جشنواره فیلم فجر (نمایش فیلم در سینمای منتقدان) شد، توضیح داد: بیشتر ناراحتی من از این است که چرا حرمت کارگردانی چون کیومرث پوراحمد که 40 سال در این سینما کار کرده حفظ نشد، همچنین بازی بابک حمیدیان در رودخانه با تمسخر رو به رو شد، در شرایطی که حمیدیان با پاهای مصدوم چنان نقشآفرینی انجام داده بود. این نوع رفتارها به هیچ وجه توجیه منطقی نداشت.
فرخنده در پایان بیان کرد: آخرین مطلبی که در این گفتوگو میخواهم بگویم این است، اکبر کاظمی کسی که من نقشش را بازی کردم همچنان زنده است و در نجف آباد با آن پای روی مین رفته مشغول کار است. به همین دلیل خیلی دوست دارم که به جای اینکه با من مصاحبه کنند سراغ افرادی چون اکبر کاظمی بروید و صحبتهای وی بشنوید.
