افطاری دوران اسارت سادگیای از جنس سفرههای ائمه(ع) داشت
گروه اجتماعی: خسروی با اشاره به خاطرات شش سال و نیم اسارت در اردوگاههای رژیم بعث، گفت: نزدیکترین افطاری به سفرههای ائمه(ع) را در رمضانهای دوران اسارات تجربه کردم.
کاظم خسروی، آزاده هشت سال دفاع از خراسان جنوبی در گفتوگو با خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از خراسان جنوبی، با اشاره به خاطرات شش سال و نیم اسارت در اردوگاههای رژیم بعث، گفت: نزدیکترین افطاری به سفرههای ائمه(ع) را در رمضانهای دوران اسارات تجربه کردم.
وی بیان کرد: وقتی در سیره اهل بیت(ع) میخوانیم که آن بزرگواران با قرصی نان و خرما افطار میکردند برایمان غیر قابل باور میشود، ولی آزادگان ما در افطارهای ماه رمضان در ایام اسارت افطاری بیش از این نمیدیدند.
این آزاده دفاع مقدس از خراسان جنوبی اظهار کرد: وقتی بعد از عملیات خیبر اسیر شدیم، چند ماهی به ماه رمضان مانده بود و عراقیها میگفتند که ما در رمضان به شما افطاری و سحری میدهیم، اما باور نمیکردیم که اسارتمان تا ماه رمضان که چند ماه بعد بود طول بکشد اما قسمت این بود که شش سال و نیم در اردوگاههای رژیم بعث باشیم.
مزه غذای سرد و آب گرم افطار
خسروی افزود: یکی از مسائلی که در رمضان دوران اسارت فشار مضاعفی بر اسرا وارد میکرد کمبود آب در وعده سحری و افطاری بود و آب بهصورت سهمیهبندی در اختیار آزادگان قرار میگرفت که آن نیز آب خنکی نبود.
وی ادامه داد: در وعده سحری نیز هر زمان که تمایل داشتیم نمیتوانستیم بیدار شویم و سحری بخوریم و یا مناجات کنیم بلکه باید در ساعت بیدارباشی که توسط عراقیها اعلام میشد، برای خوردن سحری بیدار میشدیم.
این آزاده هشت سال دفاع از خراسان جنوبی عنوان کرد: افطاری نیز برای هر فرد بهصورت سهمیهبندی بود، اما غذای هر شخص را جدا نکرده و همه با هم از آن افطاری استفاده میکردیم و به این سفره، سفره وحدت میگفتیم.
معنویت ایام اسارت
خسروی گفت: یکی از مسائل قابل ذکر که بر معنویت ایام اسارت میافزود، شبهای قدر ماه رمضان در این دوران بود و با وجود همه محدودیتهایی که بعثیها برای اینگونه مراسم قائل بودند، برنامه دعا و قرآن بر سر گذاشتن را اجرا میکردیم.
وی اظهار کرد: در اردوگاهها قرآن به اندازه کافی برای هر نفر نبود، اما 200 آزاده آسایشگاه، از همان 7 یا 8 قرآنی که در هر آسایشگاه موجود بود بهگونهای استفاده میکردند که در ایام ماه رمضان این قرآنها هیچگاه در لب پنجره گذاشته نمیشد.
این آزاده هشت سال دفاع از خراسان جنوبی بیان کرد: در مورد دعا خواندن نیز در ابتدای دوران اسارات استفاده از مفاتیح ممنوع بود و هر کس دعایی مثل دعای کمیل یا توسل یا زیارت عاشورا حفظ بود روی کاغذهای مخصوصی مینوشت تا دیگران نیز بتوانند استفاده کنند اما در سالهای آخر برای هر آسایشگاه یکی، دو تا مفاتیح آوردند.
خسروی گفت: در شش سال و نیم ایام اسارت، ماه رمضان را هم در ایام گرم خرداد و هم در روزهای سرد زمستان تجربه کردم و امیدوارم اجری برای آخرت باشد.
