حفظ مراتب روزهداری موجب تحقق کمال انسانی میشود
گروه اجتماعی: روزه دارای مراتبی است و باید توجه داشته باشیم که ما کدام مرتبه از روزهداری را برای خود برگزیدهایم و تا چه حد ما را در رسیدن به کمالات کمک میکند.
حجتالاسلام حسن باقری، امام جمعه زاویه در گفتوگو با خبرگزرای بینالمللی قرآن(ایکنا) از استان مرکزی، مهمترین فلسفه روزهداری را کسب تقوای الهی دانست و عنوان کرد: در این ماه فرد روزهدار این فرصت را دارد تا تمامی اعضای بدن خود را از گناه و آلودگی حفظ کند.
فلسفه روزه صرف پرهیز از خوردن نیست
وی افزود: ماه رمضان بهترین فرصت برای خودسازی است؛ چراکه با روزهداری میتوان بر غرایز نفسانی چیره شد و به جای خواهشهای هوسآلود ارزشهای والا جایگزین کرد، بنابراین روزه فقط نخوردن نیست و هر عضوی از بدن باید روزه خاص خودش را داشته باشد.
حجتالاسلام باقری با اشاره به اینکه علمای علم اخلاق برای زبان بیش از 70 گناه برشمردهاند، اظهار کرد: روزه دارای مراتبی است و باید توجه داشته باشیم که ما کدام مرتبه از روزهداری را برای خود برگزیدهایم و نهایتاً چقدر ما را در رسیدن به کمالات کمک میکند.
امام جمعه زاویه افزود: روزهای که فقط نخوردن و نیاشامیدن باشد روزه عام است و در آن از مبطلات روزه که در رسالههای عملی آمده است پرهیز میشود؛ ولی باید توجه داشت اگر تنها بحث نخوردن باشد حیوانات هم قادر به انجام آن هستند و گرفتن چنین روزهای هنر محسوب نمیشود.
روزه تمامی اعضا و جوارح انسان در ماه رمضان
این مقام مسئول در ادامه قسم دوم روزهداری را روزه خاص دانست و عنوان کرد: در این نوع از روزهداری علاوه بر ترک مبطلات روزه تمامی اعضا و جوارح ما نیز باید روزه باشد، مانند اینکه چشم از نامحرم نگه داشته شود، غیبت، دروغ و تهمت که از گناهان زبان محسوب میشود ترک شود، بنابراین باید هر یک از اعضا روزه خاص خودشان را داشته باشند.
حجتالاسلام باقری با تأکید بر مورد قبول واقع شدن روزه خاص به درگاه خداوند، بیان کرد: نوع سوم از روزهداری روزه خاصالخاص است که انسانهای انگشتشماری قادر به گرفتن آن هستند و بیشتر مخصوص معصومین(ع) است ولی راه برای هر انسانی که بخواهد به این درجه از کمال برسد باز است.
در روزه خاصالخاص، دل انسان معطوف به خداست
امام جمعه زاویه در پایان افزود: در روزه خاصالخاص علاوه بر ترک مبطلات روزه و پرهیز از گناهان اعضا و جوارح، دل انسان نیز باید معطوف به خداوند باشد بهگونهای که تمامی توجه فرد به معنویات است و نه تنها فعل گناه حتی فکر گناه هم از او سر نمیزند.
