شهادت امام علی(ع) نتیجه تاب نیاوردن دشمنان در اجرای عدالت علوی بود

حجت‌الاسلام مجتبی الهی‌نیا، مدرس حوزه‌های علمیه اراک در گفت‌وگو با خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از استان مرکزی، با اشاره با مسمویت جو سیاسی پس از رحلت جانسوز پیامبر(ص)، اظهار کرد:  در واقع بعد از رحلت آن حضرت، مردم به جز عده معدودی که تحت تأثیر احساسات و تبلیغات سوء قرار نگرفتند دچار فریب سیاسی شدند.

وی با اشاره به 25 سالی که حکومت در دست خلفا بود، افزود: فضای حاکم در این دوران و نحوه عملکرد خلفا باعث شد بسیاری از حقایقی که پس از رحلت پیامبر(ص) و با آغاز خلافت شورایی از یاد برده شده بود دوباره زنده شود و در نهایت مردم به این نتیجه رسیدند که جز حضرت علی(ع) کسی نمی‌تواند به این حقایق جامه عمل بپوشاند.

حجت‌الاسلام الهی‌نیا در ادامه در پاسخ به این سؤال که چگونه مردمی که خودشان برای بیعت هجوم آوردند نهایتاً کار را به‌جایی رساندند که اقدام به شهادت امام علی(ع) کردند، افزود: باید این نکته را درنظر داشت که حضرت علی(ع) به‌عنوان یک انسان کامل خواستار اجرایی شدن تمامی احکام دین برای همه و به‌طور یکسان بود؛ لذا بسیاری از مردم و طلحه و زبیر‌ها تاب این برابری و مساوات را نداشتند و خود را تافته جدا بافته می‌پنداشتند.

مدرس حوزه‌های علمیه اراک یادآور شد: ‌در دوران خلافت امام اول شیعیان در نتیجه سیاست‌های تساوی حقوق سه جریان سیاسی فتنه مشغول به فعالیت شد که آن‌ها را با نام‌های مارقین، ناکثین و قاسطین می‌شناسیم و خوارج نیز در راستای همین احزاب سیاسی فتنه‌انگیز فعالیت می‌کردند که نماد کج‌فهمی و افراط در دین به‌شمار می‌آیند.

شایسته‌سالاری و فضیلت‌مداری در حکومت مولای متقیان(ع)

حجت‌الاسلام الهی‌نیا ادامه داد: در حکومت امام علی(ع) شایسته‌سالاری و فضیلت‌مداری مطرح بود به همین خاطر عده‌ای که فکر می‌کردند حکومت و ریاست در اسلام حق آن‌ها است و خود را به دیگران برتری می‌دادند، راه خود را جدا کردند؛ چراکه می‌دیدند در حکومت عدالت‌مدار، فقیر و غنی از حقوق مساوی برخوردارست و به این ترتیب از امتیازات سابق خود محروم شده بودند.

وی عنوان کرد: در واقع اقدام به شهادت امام علی(ع) را باید نتیجه تاب نیاوردن برخی در اجرای عدالت بدانیم و این سخن که بعد از ضربت خوردن ایشان بر سر زبان‌ها افتاد مؤید همین ادعاست که «قُتِلَ عَلِیٌّ فِی مِحْرَابِ عِبَادَتِهِ لِشِدَّةَ عَدْلِهِ؛ علی(ع) در محراب عبادت به خاطر شدت عدالتش کشته شد».

این مقام مسئول با اشاره به جمله معروف ایشان هنگام ضربت خوردن بر فرق مبارک‌شان، تأکید کرد: ما دقیقاً نمی‌توانیم بگوییم که منظور حضرت علی(ع) از بیان این جمله «فزت و رب الکعبه؛ به خدای کعبه که رستگار شدم» چه بوده است ولی آنچه که از این سخن درمی‌یابیم این است که ایشان در یک تنگنایی قرار داشتند که از یک‌سو باید امر خدا را اجرا می‌کردند و از طرفی مردم تاب و تحمل حقایق را نداشتند؛ به گونه‌ای که ایشان درد دل‌های خود را به چاه می‌گفتند.

مدرس حوزه‌های علمیه اراک در پایان یادآور شد: درواقع امام علی(ع) مصداق حدیث «الدنیا سجن المؤمن؛ دنیا زندان مؤمن است» بودند؛ چراکه روح ایشان بزرگتر از این بود که دنیا تاب آن را داشته باشد و به دنبال لقاء پروردگار بودند که در نهایت به بهترین شکل آن یعنی شهادت آن هم در محراب عبادت دست یافتند.