خدایا پشت حصار خطاهایم بنویس «جوانی»

در مسیر پر پیچ و خم زندگی سنگلاخ‌های بی‌شماری وجود دارد که هر کدام از آن‌ها می‌تواند بین بنده و معبود فاصله بیندازد و نفس اماره نیز با وسوسه‌های زیرکانه انسان را به سمت زشتی و پلیدی می‌کشاند مسیری که تنها چیزی که در آن مشاهده نمی‌شود رضای خدا است.

اما همه انسان‌هایی که دچار گناه و اشتباه می‌شوند یکسان نیستند، برخی از افراد نفسشان آنقدر به گناه عادت کرده که هیچ تصوری از خطا و اشتباه بودن عمل ارتکابی‌شان ندارند و حتی برخی از مواقع آن را نوعی زیرکی قلمداد می‌کنند.

بسیاری دیگر از گناهکاران بعد از اینکه مرتکب خطا و اشتباهی می‌شوند وجدان به آنان هشدار می‌دهد که از مسیر صراط حق فاصله گرفته‌اند و باید با تأملی در گذشته خویش نسبت به جبران آنچه کرده‌اند اقدام کنند.

و چه زیبا است که جوانی را می‌بینی بر سجاده خویش نشسته و اشک ندامت بر گونه‌های او جاری است و با خدای خود این‌گونه نجوا می‌کند که خدایا پشت حصار خطاهایم بنویس جوانی و بدان که اگر اشتباهی مرتکب شده‌ام از سر عناد با تو نیست، بلکه جوانی، جاهلی و وسوسه‌های رنگارنگ شیطان مرا به عصیان واداشت.

و خداوند نیز همانگونه که مولا علی(ع) در دعای کمیل فرموده سریع‌الرضا است و عذر بندگان تواب خود را می‌پذیرد و به‌راستی که هیچ کس در درگاه خدا به اندازه جوان توبه‌کننده و پشیمان از گذشته در درگاه باری تعالی محبوب نیست.

به‌راستی چه کسی به جز معصوم می‌تواند ادعا کند که تاکنون خطا و اشتباهی مرتکب نشده و هیچ معصیتی از او سرنزده است...اما فرق مؤمن و غیر مؤمن در این است که انسانی با وجدان بیدار و آگاه هر چند مدت یک بار به گذشته خویش نگاه می‌کند و اگر متوجه شد گناهی از او سر زده است درصدد جبران برمی‌آید.

از امام علی(ع) پرسیدند که آیا مؤمن گناه می‌کند؟ و امام جواب داد ممکن است مؤمن مرتکب اشتباه شود ولی پس از آن به درگاه خدا توبه می‌کند و با اشک ندامت تلاش می‌کنند که سیاهی گناه را از دل خویش پاک نماید.

آری باید عاشقانه با خدا نجوا کرد که ببخش هر خطایی که مرتکب شده‌ام و در این اشک و راز و نیاز با خدا باید صادق بود و نگذاشت مصداق این بیت شعر شد که توبه بر لب، سبحه بر کف دل پر از شوق گناه/ معصیت را خنده می‌آید ز استغفار ما...

حکیمه بهمن‌زاده