حاجی، مقصود لباس احرامت را در رضایت یار بجوی

سال‌هاست که منتظر این لحظه بوده و حالا بعد از انتظار فراوان چمدان‌هایش را بسته و با اشک شوق از دوستان و آشنایان خداحافظی می‌کند. حاجی خدا را شکر می‌کند که خدا بالاخره خدا به او توفیق داده تا بتواند خانه دوست را زیارت کند و در جوار گنبد خضراء رسول الله و قبرستان بقیع با معبود خویش راز و نیاز کند.

شیرینی این زیارت را کسانی که زیر ناودان طلای کعبه از خداوند طلب عفو کرده و حجر اسماعیل به نماز ایستاده‌اند می‌دانند و همین حلاوت سبب می‌شود خیلی‌هایشان به محض بازگشت از خانه دوست و سرزمین وحی اظهار می‌کنند که تمایل دارند بار دیگری نیز توفیق این سفر نصیبشان شود.

چقدر لذت‌بخش است وقتی احساس می‌کنی در جایی قدم گذاشته‌ای که روزگاری رسول مهربانی‌ها محمد مصطفی(ص) آنجا گام گذاشته  و چشمانت جایی را زیارت می‌کند که در ایامی از تاریخ مولای موحدان علی مرتضی(ع) و بانوی پاکی‌ها حضرت فاطمه(س) آنجا زندگی کرده‌اند. مکانی بس مقدس و نورانی.

اهمیت این مکان مقدس تا بدان جاست که حضرت علی(ع) که در آخرین لحظات عمر خویش فرمود: «خدا را! خدا را! درباره کعبه، خانه خدا، مبادا حج تعطیل شود که اگر حج متروک بماند، مهلت داده نخواهد شد و دیگران شما را طعمه خود خواهند کرد».

اما حاجی شهر ما حتماً این را می‌داند که در نزد خدای متعال بیش از آنکه غسل جسم قبل از زیارت خانه‌اش مهم باشد، شست و جوی جان و روان از کینه‌ها، عداوت‌ها و حسادت‌ها حائز اهمیت است و بر همین اساس رسم زیبای حلالیت طلبی در فرهنگ مردم ما قبل از آنکه مشرف به حج شوند وجود دارد.

زائری که از دیار ایران زمین قصد احرام دارد بی‌شک این را شنیده است که قلب مؤمن خانه خداست و خانه خدا را باید پاک و پاکیزه از همه زشتی‌ها و پلیدی‌ها نگه داشت و حال که خانه دل را به طواف کعبه دوست می‌برد باید بیش از هم این طهارت روح از گناه را مد نظرقرار دهد.

اگر زائر خانه معبود لباس سفید احرام را پوشید اما قلبش از گناه و کینه پاک نشده باشد باید نگاه دوباره‌ای به هدف از زیارت بیندازد. این حاجی اگر خوب گوش بدهد صدای ملکوتیان را خواهد شنید که خطاب به او می‌گویند حاجی احرام دگر بند ببین یار کجاست.

چه زیباست اگر آنکه توفیق هم‌جواری با حرم شریف حضرت رسول(ص) ارزانی او شده، قبل از آنکه قدم در سرزمین وحی بگذارد با اشک ندامت توبه حقیقی کند و با خدای خویش عهد ببندد که تلاش کند روحش را همانند جامه سپید احرام پاک نگه دارد. آری! یار را باید در پای سجاده‌های راز و نیاز و توبه جست‌وجو کرد. چه زیبا شاعر گفته است کعبه و سنگ بهانه است که ره گم نشود / مقصود تویی کعبه و بت‌خانه بهانه است.

در فرهنگ ما حاجی حرمت و احترام دارد و حاجیان ما باید به این باور برسند که تنها با فاصله گرفتن از آلودگی می‌توانند علاوه بر اینکه در نزد زمینیان عزیز باشند در پیشگاه آسمانیان نیز محترم شوند.

بهمن‌زاده/ شعبه خراسان جنوبی