
ستاره جوان آسمان ولایت با دانههای شیرین انگور طعم تلخ ظلم را چشید و خورشید در خون جگرش غرق شد. جوانترین شمع هدایت و نهمین بحر کرامت آخر ذیالقعده سال 220 هجری، در حالی که تنها 25 سال از عمر با برکتش میگذشت با زهر همسرش، امالفضل، دختر مأمون خاموش شد.
جوادالائمه(ع) در مدت شانزده سال و 9 ماه دوران امامت در ناملایمات روزگار، صبر را پیشه خود ساخت و بردباری او بر غضبش همواره چیره شد.
امام محمدتقی(ع) در هشت سالگی به امامت رسید و نرمخویی، مدارا و صبر و تحمل، دستگیری از نیازمندان، تهیدستان و گرفتاران را همچون پدر و اجداد خویش، شیوه زندگی خود قرار داد.
مولای جوان پنج چیز را به مریدانش سفارش میفرمود: اگر بر تو ستم شد، ستم مکن، اگر به تو خیانت کردند، خیانت مکن، اگر تو را تکذیب کردند، خشمگین مشو، اگر ستایشت کردند، شاد مشو و اگر نکوهشت کردند، بیتابی مکن.
ابنالرضا به حجره غریبانه جان سپرد و شیعه ناله و فریاد میزند از غربت آن غریب که از زهر جفای محرم نامحرم مسموم شد. امام جوان شیعیان محمد بن علی نام داشت و کنیهاش ابوجعفر ثانی بود و ملقب به تقی، جواد، مرتضی، منتجب، مختار، قانع و عالم.
در منابع اسلامی اصحاب و یاران امام جواد(ع) را بیش از 270 نفر نام بردهاند که این نشان از ارادت مردم به ولایت در زمان ظلم و جور حکومت مامون و معتضد دارد.
پیکر پاک ستاره جوان امامت در کنار جدش موسی بن جعفر(ع) در قبرستان قریش در بغداد به خاک سپرده شد که هماکنون به «کاظمین» معروف است و زیارتگاه و کعبه آمال شیفتگان حق و دوستداران مکتب امامت و ولایت است.
سعیده مجتهدی، شعبه استان مرکزی