همدیگر را مهمان کنیم به صرف یک فنجان محبت

بسیاری از ما بدون توجه به گذشت زمان در روزمرگی‌های زندگی غرق می‌شویم و بدون توجه به اطرافیانمان و به‌ویژه خانواده‌مان روزگار را سپری می‌کنیم و زمانی متوجه می‌شویم که سالیان متعددی از بودنمان در کنار یکدیگر می‌گذرد و از یکدیگر بی‌خبریم.

برخی از ما تا عزیزی از اطرافیانمان دچار مشکل جدی نشود و به‌طور مثال خدای نکرده بیماری طاقت فرسایی به سراغش نیاید احساس نمی‌کنیم که باید به او توجه ویژه‌ای داشته باشیم و از محبت خویش او را سرشار کنیم.

گاه سپید شدن موی مادر و چروکیده شدن دست‌های پدر را دیر می فهمیم و زمانی نیز بعد از مدت‌ها به این می‌اندیشیم که خواهر یا برادرمان دیگر آن نوجوان دیروزی نیست و امروز خودش نام زیبای مادری یا پدری را به دنبال خود دارد و آهی می‌کشیم که روزها چه زود گذشت و قدر لحظات با هم بودن را درک نکردیم.

بعضی اوقات پس مدت‌ها با دوست قدیمی‌مان که خاطرات مشترک زیادی با او داریم تماس می‌گیریم و احوالش را جویا می‌شویم و وقتی می‌فهیم در این مدت که از او بی‌خبر بوده‌ایم چه مشکلاتی را پشت سر گذاشته افسوس می‌خوریم که ای کاش زودتر یادی از او می‌کردیم.

بزرگی می‌گفت اگر انسان‌ها بدانند با هم بودنشان چقدر محدود است، محبتشان به هم نامحدود می‌شد. این جمله کوتاه مفهومی در خود دارد که می‌تواند تعاملات بین افراد را به سمت گذشت، بخشش، مهروزی و عشق به همنوع سوق دهد.

برای ابزار محبت به خانواده، دوستان و کسانی‌که به نوعی در زندگی مدیونشان هستیم لازم نیست که حتما کاری شگفت‌انگیز انجام دهیم، گاه صرف ابراز محبت زبانی کفایت می‌کند و زمانی برای اثبات این ارادت زبانی باید باری از دوش او برداری.

گاه باید بگویی هر کاری که در توانم هست برای تو انجام می‌دهم، زمانی لازم است دلداری‌اش بدهی و در اوقاتی نیز در کنار عزیزی باشی که مشکل دارد و سنگ صبورش شوی.

این مهم در کانونی به نام خانواده که پایه‌اش بر اصل عشق و دلبستگی بنا شده است اهمیتی صد چند پیدا می‌کند چرا‌که این نهاد بسیار ارزشمند بدون محبت معنای حقیقی خود را از دست داده و پایه‌هایش یکی پس از دیگری فرو می‌ریزد.

بی‌شک اگر اعضای یک خانواده در فرصت‌هایی که در کنار یکدیگر هستند یکدیگر را به یک فنجان محبت دعوت کنند و از کلماتی که نشان‌دهنده عواطف بینشان باشد استفاده کنند بی‌شک این آموزه مهم در روابط اجتماعی نیز جاری خواهد شد و در این شرایط است که هیچ انسانی راضی نخواهد شد که کوچکترین تجاوزی به حقوق همنوع خویش کند.

اعتماد، صداقت، بخشش، پاک کردن دل از کینه و دوری از حسادت؛ ارزش‌هایی هستند که با تزریق محبت در روابط اجتماعی بین افراد در جامعه پررنگ شده و رفته رفته پیوندها نه فقط در میان آشنایان و اقوام و اهالی یک کشور بلکه در میان نوع بشر مستحکم می‌شود و دیگر از این کینه توزی‌هایی که میان انسان وجود دارد خبری نخواهد بود.

حکیمه بهمن‌زاده/ خراسان جنوبی