تا وقت عمل نگذشته کاری کنیم
گروه اندیشه: باید در میدان سخت جهاد اکبر گام برداشت و تا وقت عمل نگذشته کاری کرد. تا قبل از آنکه مجبور باشی از این سَرا بروی و در روز حشر در محضر پروردگار حاضر شوی باید ندای یا الله و یا رحمن را به آسمان فرستاد و اشکهای توبه را بر چشم جاری ساخت.
شاید بارها دلت خواسته است که دل از همه خواستنیهای دنیایی بکنی و نه برای امری واجب که از سر عشق وضو بگیری و پای سجادهات با خداوند خویش راز و نیاز کنی و به او بگویی که میخواهی از این لحظه به بعد برایش بندگی کنی، اما آنقدر امروز و فردا میکنی تا اینکه میبینی عمری گذشت و هنوز اندر خم یک کوچهایم.
نگرانی.. نگران از اینکه مبادا این امروز و فردا کردنها به زمانی ختم نشود که در آن یک یا علی(ع) از صمیم دل گفته شده و براثر عهد با عشق، به شیطان درون بگویی که از این به بعد دیگر در این دل جز مهر معبود هیچ چیز دیگر نیست.
دل جز مهر معبود جای هیچ چیز دیگر نیست
آری رسیدن به این مقام و رتبه سخت است، جهاد اکبر است خود رسول الله(ص) گفت، زمانی که از یکی از غزوات برمیگشت. از مولا علی(ع) نقل شد: پیامبر خدا(ص) سپاهى را به جنگ اعزام کرد. وقتى برگشتند فرمود: خوشامد مىگویم به مردمانى که جهاد اصغر را گذراندند ولى جهاد اکبر همچنان برعهده آنان باقى مانده است. عرض شد: اى رسول خدا! جهاد اکبر چیست؟ فرمود: جهاد با نفس. امام علیه السلام فرمود: برترین جهاد آن است که انسان با نفس نهفته در میان دو پهلوى خود بجنگد.
آری باید در این میدان سخت گام برداشت و تا وقت عمل نگذشته کاری کرد. تا قبل از آنکه مجبور باشی از این سَرا بروی و در روز حشر در محضر پروردگار حاضر شوی باید ندای یا الله و یا رحمن را به آسمان فرستاد و اشکهای توبه را بر چشم جاری ساخت.
گاه در این میدان مبارزه جهاد اکبر ممکن است مغلوب شیطان شد، اما نباید نا امیدی را پیشه کرد و احساس نمود دیگر همه چیز به پایان رسیده، نه اگر نیت خالص ایت و عزم انسان جدی و پشتکار فراوان، مطمئن باش بالاخره بینی شیطان را در این معرکه خواهی شکست.
خوش به حال آنانی که از لحظات خویش نهایت استفاده را نمودند
آن وقت است که میتوانی با امید به رحمت پروردگار خویش امیدوار باشی که روزهای زندگیات پر برکت شدهاند و آمادهای برای پذیرش واقعیتی که همه در نهایت مجبور به پذیرش آن هستند و آن «إِنَّا لِلّهِ وَإِنَّـا إِلَیْهِ رَاجِعونَ» است.
خوش به حال آنانی که از لحظات خویش نهایت استفاده را نمودند و تا قبل از این که فرصت حیات در این دنیا را از دست بدهند قدم در میدان عمل گذاشتند و هر روز رابطه میان خود و خدایشان را عمیقتر از قبل میکردند.
و آن زمان که طبل رحیل به صدا درآمد مصداق این آیه شدند که «یَا أَیَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ رْجِعِی إِلَى رَبِّکِ رَاضِیَةً مَّرْضِیَّةً فَادْخُلِی فِی عِبَادِی وَادْخُلِی جَنَّتِی؛ اى نفس مطمئنه خشنود و خداپسند به سوى پروردگارت بازگرد و در میان بندگان من درآى و در بهشت من داخل شو».
حکیمه بهمنزاده/ خراسان جنوبی
