تحلیل و تبیین نهضت حسینی، ارجحتر از گریستن برمصائب امام حسین(ع) است
گروه اجتماعی: آیتالله هاشمزاده هریسی اظهار کرد: گریستن در عزاداریهای حسینی بسیار ارزشمند، پرثواب و عبادت است اما نه به میزانی که همه فضا را در برگیرد و برای تحلیل و تبیین نهضت حسینی و تفکر و تأمل در آن، مجال و فضایی باقی نگذارد.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از آذربایجان شرقی، آیتالله هاشم هاشمزادههریسی، عضو مجلس خبرگان رهبری امروز، 19 آبان در جمع خبرنگاران با بیان اینکه اولین و مهمترین نیاز ما شناخت و معرفت است، گفت: متأسفانه در مراسم عزاداری کمتر به این نکته توجه میشود و شور و احساسات بر تفکر، تعقل و تعمق غلبه دارد و فرصت عملی به آن نمیدهد.
وی ادامه داد: البته گریستن در عزاداریهای حسینی بسیار ارزشمند، پرثواب و عبادت بوده و زینت و لازمه این مراسم است اما نه به میزانی که همه فضا را دربرگیرد و برای تحلیل و تبیین نهضت حسینی و تفکر و تأمل در آن، مجال و فضایی باقی نگذارد و فکر و اندیشه مورد بیتوجهی واقع شود.
آیتالله هاشمزاده هریسی به نقش انحرافات تاریخی درشکلگیری عاشورا و آسیبها و تحریفاتی که امروز میتواند متوجه تبیین، تفسیر و عینیسازی مفاهیم عاشورایی در جامعه ما باشد پرداخته و افزود: مهمترین و اولین نیاز ما در مراجعه به نهضت امام حسین(ع) و کاربردی کردن آن در جامعه خودمان، شناخت و معرفت است، شناخت جامع، وسیع و عمیق، شناخت شخصیت امام حسین(ع)، آگاهی نسبت به انگیزهها، اهداف و آرمانهای امام، عوامل، مقدمات و ریشههای نهضت، شناخت قدم به قدم گفتارها و حکم به حکم آن امام همام، از مدینه تا کربلا و در کربلا، شناخت و معرفت دقیق و کامل از همه این مؤلفههای دخیل در نهضت امام حسین(ع) نیاز اصلی و اساسی جامعه شیعی و دربرگیرنده همه نیازهای دیگر است.
وی اضافه کرد: وجوه این معرفت ریشه و مبنای اصلی تفسیر و تبیین صحیح نهضت است و برداشت عملی و کاربردی کردن نهضت حسینی به همین شناخت و معرفت بستگی دارد؛ زیرا از معرفت، بینش و دیدگاه حاصل میشود و دیدگاه به عمل و بهرهوری متناسب با آن دیدگاه منتهی میشود.
عضو مجلس خبرگان رهبری خاطرنشان کرد: اگر این شناخت و معرفت، صحیح و کامل نباشد و ضعیف و ناقص صورت گیرد همه تحریفات و انحرافات از آنجا آغاز میشود و با آفتها و آسیبهای زیادی روبرو خواهد شد و حتی گاهی یا در برخی ابعاد و موارد، به ضد خود تبدیل میشود یا حداقل استفاده بهینه و کامل و فراخور از آن به عمل نخواهد آمد و عملی و کاربردی نخواهد شد و در حد شعار و تشریفات و مراسم خشک خواهد ماند و در اشک و گریه محصور خواهد ماند.
