
در کتب علمای گذشته نقل شده که روزی امیرالمؤمنین علی(ع) جوانی را دیدند که به گناه استمناء و خود ارضایی مبتلاء شده، ایشان بعد از آنکه آن جوان را تعزیر کردند، از بیتالمال مبلغی به وی دادند تا با آن شرایط ازدواج خویش را فراهم کند تا در ورطه گناه و عصیان نیفتد.
این سبک سیره و رفتار بزرگان دین نشان میدهد که حکومت اسلامی درباره به وجود آوردن شرایط ازدواج و تشکیل خانواده جوانان وظایفی دارد که در جهت کمک برای حفاظت مرزهای اخلاقی و ایمانی نباید نسبت به آن بیتوجه باشد.
در این تردیدی نیست که اگر شرایط تشکیل زندگی مشترک برای جوانان در سن مناسب آن فراهم شود، پویایی و نشاط به جامعه تزریق شده و بسیاری از ناامیدیها و افسردگیها از میان میرود اما بهراستی در جامعه ما چقدر به این مسئله مهم توجه شده است.
کافی است به یک بُعدِ یاری جامعه و حکومت اسلامی برای کمک به ازدواج جوانان نگاه کنیم، آیا وام ازدواجی که بناست کمک افرادی که در آستانه ازدواج هستند، باشد به موقع به دستشان میرسد یا نه آنقدر فرد درگیر کاغذ بازی و انتظارهای بیهوده میشود که ممکن است عطای گرفتن وام را به لقایش ببخشد؟.
گاه سخن از کمبود منابع مالی برای اعطای وام میشود، اما به نظر میرسد که اگر برنامهریزی درستی صورت گیرد و نگاه متولیان اقتصاد به پرداخت وامها صرفاً سود محور نباشد، میتوان مشکلات ناشی از پرداخت وام ازدواج را به حدأقل رساند.
چگونه است زمانی که قرار است وامی پرداخت شود که در ازای آن سودهای کلان پرداخت میشود کسی سخن از کمبود منابع مالی نمیزند، اما در مقوله وامهای قرضالحسنه و بهویژه وام ازدواج مشکلات مالی خودنمایی میکند.
مکرر در یک جامعه اسلامی حتی در سازمانها، ادارات و بنگاههای اقتصادی اولویت نباید خانواده و مستحکم کردن بنیانهای خانواده باشد؟ مگر قرار نیست جوانان را تشویق به ازدواج و سپس فرزندآوری کنیم تا در سالهای آتی با معظل کمبود نیروی جوان مواجه نشویم پس چرا در عمل گامی در این جهت برنمیداریم.
البته به این نکته نیز باید توجه کرد که جوانان نیز نگاهشان به ازدواج و زندگی مشترک را باید واقعگرایانه و منطقی کنند نه اینکه اگر شرایطی فراهم شد که از بیتالمال به واسطه بانکها وامی برای فراهم کردن شرایط تشکیل زندگی مشترک به آنان پرداخت شد در راستای تجملات بیهوده و غیر ضروری از آن بهره گیرند.
حکیمه بهمنزاده/ خراسان جنوبی