وحيانی بودن اخلاق طب در قاموس اسلامی بررسی شد
گروه انديشه: در قالب مقالهای، وحيانی بودن اخلاق طب در قاموس اسلامی توسط ابراهيم ابراهيمی استاديار گروه الهيات و معارف اسلامی دانشكده ادبيات و علوم انسانی دانشگاه اراك و مرضيه فاضلی كارشناس ارشد اخلاق اسلامی و مدرس دانشگاه جامع علمی ـ كاربردی واحد خمين بررسی شد.
به گزارش خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) شعبه مركزی، در قالب مقالهای توسط ابراهيم ابراهيمی استاديار گروه الهيات و معارف اسلامی دانشكده ادبيات و علوم انسانی دانشگاه اراك و مرضيه فاضلی كارشناس ارشد اخلاق اسلامی و مدرس دانشگاه جامع علمی ـ كاربردی واحد خمين وحيانی بودن اخلاق طب در قاموس اسلامی بررسی شد.
نگارنگان دراين مقاله اظهار میكنند: وحی به معنی سخن پنهانی است و اخلاق مجموعه فضائل و رذائل و آداب و شيوههای رفتاری پسنديده و غيرپسنديدهای است كه در اخلاق طب، صاحبان مشاغل پزشكی از جمله آموزش و پژوهش و تحقيقات پزشكی ، دارو و درمان، كادر اداری و مديريتی و مؤسسات پزشكی می بايست در كسب آن يا رفع و دفع آن بر اساس تعليمات رسيده از قرآن كريم و روايات معصومين(ع) بكوشند.
مؤلفان ادامه میدهند: شغل پزشكی در فرهنگ اسلامی جايگاه رفيع و غير قابل انكاری دارد و رفتار اطباء نوعی الزام و تعهد نسبت به خود و جامعه میآفريند، يعنی هر رفتاری كه با خود و ديگران دارند دارای نوعی مسئوليت است.
نويسندگان ادامه میدهند: اخلاق فردی پزشكان میتواند موجب ترويج اخلاق در جامعه شود و رفتارهای ضد اخلاقی آنان میتواند سبب ترويج فساد و بیبند وباری در جامعه شود.
نگارندگان درپايان نتيجه گيری اين مقاله بيان میكنند: پزشكان بايد اخلاق طب را از آموزههای دينی استنباط و استخراج كنند يا از متخصصين دين بياموزند و بر محور هدايت حركت كنند و بنا به دستورات الهی برای نجات جان بيماران و اعاده حيات و سلامت به انسانها اهتمام بورزند كه اين امر از ارزشهای اخلاقی و ستودنی است.
نگارنگان دراين مقاله اظهار میكنند: وحی به معنی سخن پنهانی است و اخلاق مجموعه فضائل و رذائل و آداب و شيوههای رفتاری پسنديده و غيرپسنديدهای است كه در اخلاق طب، صاحبان مشاغل پزشكی از جمله آموزش و پژوهش و تحقيقات پزشكی ، دارو و درمان، كادر اداری و مديريتی و مؤسسات پزشكی می بايست در كسب آن يا رفع و دفع آن بر اساس تعليمات رسيده از قرآن كريم و روايات معصومين(ع) بكوشند.
مؤلفان ادامه میدهند: شغل پزشكی در فرهنگ اسلامی جايگاه رفيع و غير قابل انكاری دارد و رفتار اطباء نوعی الزام و تعهد نسبت به خود و جامعه میآفريند، يعنی هر رفتاری كه با خود و ديگران دارند دارای نوعی مسئوليت است.
نويسندگان ادامه میدهند: اخلاق فردی پزشكان میتواند موجب ترويج اخلاق در جامعه شود و رفتارهای ضد اخلاقی آنان میتواند سبب ترويج فساد و بیبند وباری در جامعه شود.
نگارندگان درپايان نتيجه گيری اين مقاله بيان میكنند: پزشكان بايد اخلاق طب را از آموزههای دينی استنباط و استخراج كنند يا از متخصصين دين بياموزند و بر محور هدايت حركت كنند و بنا به دستورات الهی برای نجات جان بيماران و اعاده حيات و سلامت به انسانها اهتمام بورزند كه اين امر از ارزشهای اخلاقی و ستودنی است.
