آزمایشات الهی، راهی جهت سنجش میزان ایمان است
گروه فعالیتهای قرآنی: آزمایش انسان توسط خداوند راهی جهت سنجش میزان ایمان است تا ثابت شود که انسان چقدر در ایمان و اعتقادات خویش ثبات قدم و پایداری دارد.
به گزارش خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) شعبه قزوين، حجتالاسلام عبدالكريم عابدينی، مفسر قرآن در نشست هفتگی تفسير قرآن كه يكشنبه شب، 15 ارديبهشتماه در امامزاده اسماعيل(ع) قزوين برگزار شد، گفت: ساختار وجودی و مهندسی شخصيتی انسان طوری طراحی شده كه وقتی انسان به كمال مطلوب میرسد ارتباط و حيات او تنها در مسير رابطه با خداوند معنا پيدا میكند.
وی افزود: محبتی غير از محبت خداوند در دل انسان جايی ندارد و به صلاح انسان هم نيست كه در قلب و دلی كه محل تابش انوار الهی است محبت غيرخدا را جای دهد.
مدرس حوزه و دانشگاه گفت: خداوند وقتی به آزمايش انسان میپردازد میخواهد تا ميزان ايمان و محبت فرد را نسبت به خود بسنجد تا به انسان ثابت شود كه چقدر در ايمان و اعتقادات خويش ثبات قدم و پايداری دارد.
حجتالاسلام عابدينی بيان كرد: آزمايش حضرت ابراهيم(ع) توسط خداوند يكی از بزرگترين آزمايشاتی است كه برای يك انسان میتواند پيش آيد و حضرت ابراهيم با عملكرد خويش اوج بندگی و ايمان يك انسان كامل را به نمايش گزارد تا جايیكه حاضر شد بهخاطر عمل به دستور الهی و كسب رضای پروردگار، فرزند خويش را به قربانگاه ببرد.
وی ادامه داد: درسی كه انسان بايد از جريان حضرت ابراهيم بگيرد اين است كه دوستی و محبت انسان بايد فقط متوجه خداوند بوده و در مسير امتثال اوامر الهی هيچ امر و حب ديگری در عرض محبت خداوند قرار نگيرد.
مفسر قرآن خاطر نشان كرد: مطابق آيه 24 سوره توبه «قُلْ إِن كَانَ آبَاؤُكُمْ وَأَبْنَآؤُكُمْ وَإِخْوَانُكُمْ وَأَزْوَاجُكُمْ وَعَشِيرَتُكُمْ وَأَمْوَالٌ اقْتَرَفْتُمُوهَا وَتِجَارَةٌ تَخْشَوْنَ كَسَادَهَا وَمَسَاكِنُ تَرْضَوْنَهَا أَحَبَّ إِلَيْكُم مِّنَ اللّهِ وَرَسُولِهِ وَجِهَادٍ فِي سَبِيلِهِ فَتَرَبَّصُواْ حَتَّى يَأْتِيَ اللّهُ بِأَمْرِهِ وَاللّهُ لاَ يَهْدِي الْقَوْمَ الْفَاسِقِينَ: بگو اگر پدران و پسران و برادران و زنان و خاندان شما و اموالى كه گرد آوردهايد و تجارتى كه از كسادش بيمناكيد و سراهایى را كه خوش مىداريد نزد شما از خدا و پيامبرش و جهاد در راه وى دوستداشتنىتر است پس منتظر باشيد تا خدا فرمانش را [به اجرا در]آورد و خداوند گروه فاسقان را راهنمایى نمىكند» كسانیكه محبت خدا را كنار گذاشته و دل بسته و وابسته محبت غير او گردند از پوشش و دايره محبت خداوند بيرون رفته و فاسق محسوب میشوند.
وی افزود:اين افراد كسانی هستند كه مطابق آيه 165 سوره بقره «وَمِنَ النَّاسِ مَن يَتَّخِذُ مِن دُونِ اللّهِ أَندَادًا يُحِبُّونَهُمْ كَحُبِّ اللّهِ وَالَّذِينَ آمَنُواْ أَشَدُّ حُبًّا لِّلّهِ وَلَوْ يَرَى الَّذِينَ ظَلَمُواْ إِذْ يَرَوْنَ الْعَذَابَ أَنَّ الْقُوَّةَ لِلّهِ جَمِيعًا وَأَنَّ اللّهَ شَدِيدُ الْعَذَابِ: بعضی از مردم معبودهائی غير از خداوند، برای خود انتخاب میكنند، و آنها را همچون خدا دوست میدارند، اما آنها كه ايمان دارند عشقشان به خدا(از مشركان نسبت به معبودهاشان شديدتر است، و آنها كه ستم كردند(و معبودی غير خدا برگزيدند) هنگامی كه عذاب خدا را مشاهده كنند خواهند دانست كه تمام قدرت به دست خدا است، و او دارای مجازات شديد است(نه معبودهای خيالی كه از آنها میهراسند).» به جای اينكه خدا را دوست بدارند محبت خدا را با محبت غيرخدا در هم آميخته و از مسير حب الهی خارج شدهاند.
حجتالاسلام عابدينی گفت: در روايات معصومين(ع) ايمان چيزی به جز حب و بغض نيست و معنی حب و بغض هم اين است كه انسان آنچه را كه خداوند آن را دوست دارد به آنها علاقه نشان دهد و هر آنچه را كه خداوند نهی كرده دشمن بدارد.
مفسر قرآن توضيح داد: تفاوتی كه بين انسانها در ميزان حب و بغض وجود دارد اين است كه انسانی كه از دايره پوشش محبت خداوند بيرون رفته درصدد جلب محبت ديگران هرچند به وسيله كسب قهر الهی است كه اين مورد از جمله بدبختیهای انسان امروزی كه كه میخواهد به هر ترتيبی ديگران را از خود راضی نگه دارد.
وی بیان كرد: در حالیكه انسان های خدايی در ارتباط خويش با ديگران، تنها كسب رضای الهی را درنظر گرفته و در برقراری ارتباط با ديگران به دستورات دينی و الهی مراجعه كرده و رنگ خود را از دين میگيرد.
مدرس حوزه و دانشگاه اضافه كرد: اوامر و دستورات الهی منبع مهم و قابل اعتمادی است كه بايد در روابط اجتماعی و فردی انسانها مدنظر قرار گيرد چراكه در اين گونه روابط به سلايق افراد مختلف نمیتوان اعتماد كرد اما به دين میتوان اعتماد كرد.
حجتالاسلام عابدينی گفت: مطابق حديثی از امام صادق(ع) هركس فقط برای خدا محبت بورزد و فقط برای برای رضای خداوند با دشمنانش دشمنی كند از جمله كسانی است كه ايمانش كامل است.
وی افزود: محبت به اين معنی نيست كه انسان علاقهای به دنيا نداشته باشد بلكه به اين معنی است كه دل بسته و وابسته دنيا نبوده و حاضر باشد از دنيای خود در جهت دين خود خرج كرده و همه چيز را با دين هماهنگ كند.
مفسر قرآن گفت: اگر بخواهيم ميزان حب خويش را به دنيا آزمايش كنيم بايد نگاه كنيم كه در مقايسه با حب الهی چقدر حاضر هستيم از دنيای خود برای كسب رضای الهی و اجرای اوامر دستورات او خرج كنيم.
مدرس حوزه و دانشگاه بيان كرد: از جمله نشانههای فرد با ايمان و خدا دوست اين است كه هنگامیكه ياد خدا برده میشود قلبش متوجه خدا و ياد خدا میشود كه در آيه 2 سوره انفال «إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ إِذَا ذُكِرَ اللّهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ وَإِذَا تُلِيَتْ عَلَيْهِمْ آيَاتُهُ زَادَتْهُمْ إِيمَانًا وَعَلَى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ: مؤمنان تنها كسانی هستند كه هر وقت نام خدا برده شود دلهاشان ترسان میگردد، و هنگامیكه آيات او بر آنها خوانده میشود ايمانشان افزون میگردد و تنها بر پروردگارشان توكل دارند.» به اين امر اشاره شده است.
وی افزود: محبتی غير از محبت خداوند در دل انسان جايی ندارد و به صلاح انسان هم نيست كه در قلب و دلی كه محل تابش انوار الهی است محبت غيرخدا را جای دهد.
مدرس حوزه و دانشگاه گفت: خداوند وقتی به آزمايش انسان میپردازد میخواهد تا ميزان ايمان و محبت فرد را نسبت به خود بسنجد تا به انسان ثابت شود كه چقدر در ايمان و اعتقادات خويش ثبات قدم و پايداری دارد.
حجتالاسلام عابدينی بيان كرد: آزمايش حضرت ابراهيم(ع) توسط خداوند يكی از بزرگترين آزمايشاتی است كه برای يك انسان میتواند پيش آيد و حضرت ابراهيم با عملكرد خويش اوج بندگی و ايمان يك انسان كامل را به نمايش گزارد تا جايیكه حاضر شد بهخاطر عمل به دستور الهی و كسب رضای پروردگار، فرزند خويش را به قربانگاه ببرد.
وی ادامه داد: درسی كه انسان بايد از جريان حضرت ابراهيم بگيرد اين است كه دوستی و محبت انسان بايد فقط متوجه خداوند بوده و در مسير امتثال اوامر الهی هيچ امر و حب ديگری در عرض محبت خداوند قرار نگيرد.
مفسر قرآن خاطر نشان كرد: مطابق آيه 24 سوره توبه «قُلْ إِن كَانَ آبَاؤُكُمْ وَأَبْنَآؤُكُمْ وَإِخْوَانُكُمْ وَأَزْوَاجُكُمْ وَعَشِيرَتُكُمْ وَأَمْوَالٌ اقْتَرَفْتُمُوهَا وَتِجَارَةٌ تَخْشَوْنَ كَسَادَهَا وَمَسَاكِنُ تَرْضَوْنَهَا أَحَبَّ إِلَيْكُم مِّنَ اللّهِ وَرَسُولِهِ وَجِهَادٍ فِي سَبِيلِهِ فَتَرَبَّصُواْ حَتَّى يَأْتِيَ اللّهُ بِأَمْرِهِ وَاللّهُ لاَ يَهْدِي الْقَوْمَ الْفَاسِقِينَ: بگو اگر پدران و پسران و برادران و زنان و خاندان شما و اموالى كه گرد آوردهايد و تجارتى كه از كسادش بيمناكيد و سراهایى را كه خوش مىداريد نزد شما از خدا و پيامبرش و جهاد در راه وى دوستداشتنىتر است پس منتظر باشيد تا خدا فرمانش را [به اجرا در]آورد و خداوند گروه فاسقان را راهنمایى نمىكند» كسانیكه محبت خدا را كنار گذاشته و دل بسته و وابسته محبت غير او گردند از پوشش و دايره محبت خداوند بيرون رفته و فاسق محسوب میشوند.
وی افزود:اين افراد كسانی هستند كه مطابق آيه 165 سوره بقره «وَمِنَ النَّاسِ مَن يَتَّخِذُ مِن دُونِ اللّهِ أَندَادًا يُحِبُّونَهُمْ كَحُبِّ اللّهِ وَالَّذِينَ آمَنُواْ أَشَدُّ حُبًّا لِّلّهِ وَلَوْ يَرَى الَّذِينَ ظَلَمُواْ إِذْ يَرَوْنَ الْعَذَابَ أَنَّ الْقُوَّةَ لِلّهِ جَمِيعًا وَأَنَّ اللّهَ شَدِيدُ الْعَذَابِ: بعضی از مردم معبودهائی غير از خداوند، برای خود انتخاب میكنند، و آنها را همچون خدا دوست میدارند، اما آنها كه ايمان دارند عشقشان به خدا(از مشركان نسبت به معبودهاشان شديدتر است، و آنها كه ستم كردند(و معبودی غير خدا برگزيدند) هنگامی كه عذاب خدا را مشاهده كنند خواهند دانست كه تمام قدرت به دست خدا است، و او دارای مجازات شديد است(نه معبودهای خيالی كه از آنها میهراسند).» به جای اينكه خدا را دوست بدارند محبت خدا را با محبت غيرخدا در هم آميخته و از مسير حب الهی خارج شدهاند.
حجتالاسلام عابدينی گفت: در روايات معصومين(ع) ايمان چيزی به جز حب و بغض نيست و معنی حب و بغض هم اين است كه انسان آنچه را كه خداوند آن را دوست دارد به آنها علاقه نشان دهد و هر آنچه را كه خداوند نهی كرده دشمن بدارد.
مفسر قرآن توضيح داد: تفاوتی كه بين انسانها در ميزان حب و بغض وجود دارد اين است كه انسانی كه از دايره پوشش محبت خداوند بيرون رفته درصدد جلب محبت ديگران هرچند به وسيله كسب قهر الهی است كه اين مورد از جمله بدبختیهای انسان امروزی كه كه میخواهد به هر ترتيبی ديگران را از خود راضی نگه دارد.
وی بیان كرد: در حالیكه انسان های خدايی در ارتباط خويش با ديگران، تنها كسب رضای الهی را درنظر گرفته و در برقراری ارتباط با ديگران به دستورات دينی و الهی مراجعه كرده و رنگ خود را از دين میگيرد.
مدرس حوزه و دانشگاه اضافه كرد: اوامر و دستورات الهی منبع مهم و قابل اعتمادی است كه بايد در روابط اجتماعی و فردی انسانها مدنظر قرار گيرد چراكه در اين گونه روابط به سلايق افراد مختلف نمیتوان اعتماد كرد اما به دين میتوان اعتماد كرد.
حجتالاسلام عابدينی گفت: مطابق حديثی از امام صادق(ع) هركس فقط برای خدا محبت بورزد و فقط برای برای رضای خداوند با دشمنانش دشمنی كند از جمله كسانی است كه ايمانش كامل است.
وی افزود: محبت به اين معنی نيست كه انسان علاقهای به دنيا نداشته باشد بلكه به اين معنی است كه دل بسته و وابسته دنيا نبوده و حاضر باشد از دنيای خود در جهت دين خود خرج كرده و همه چيز را با دين هماهنگ كند.
مفسر قرآن گفت: اگر بخواهيم ميزان حب خويش را به دنيا آزمايش كنيم بايد نگاه كنيم كه در مقايسه با حب الهی چقدر حاضر هستيم از دنيای خود برای كسب رضای الهی و اجرای اوامر دستورات او خرج كنيم.
مدرس حوزه و دانشگاه بيان كرد: از جمله نشانههای فرد با ايمان و خدا دوست اين است كه هنگامیكه ياد خدا برده میشود قلبش متوجه خدا و ياد خدا میشود كه در آيه 2 سوره انفال «إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ إِذَا ذُكِرَ اللّهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ وَإِذَا تُلِيَتْ عَلَيْهِمْ آيَاتُهُ زَادَتْهُمْ إِيمَانًا وَعَلَى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ: مؤمنان تنها كسانی هستند كه هر وقت نام خدا برده شود دلهاشان ترسان میگردد، و هنگامیكه آيات او بر آنها خوانده میشود ايمانشان افزون میگردد و تنها بر پروردگارشان توكل دارند.» به اين امر اشاره شده است.
