حجتالاسلام والمسلمين علیاصغر بسطامی، مدرس حوزه علميه ایلام در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) شعبه ايلام، با بیان اینکه از ديدگاه اسلام علم دارای فضيلت و قداست خاصی است و كسی كه در پی آموختن علم میرود در واقع حامل علم میشود و میخواهد ظرفی باشد برای محتوای علم، تصریح کرد: اين آموزندگان علم بايد درون خود را متناسب با اين فضيلت و قداست بسازند، يعنی اهل تهذيب و تزكيه نفس باشند تا بتوانند قابليت دارا بودن اين علم را داشته باشند؛ نفس انسان بايد تزكيه شود و از هرگونه رذائل اخلاقی كه ممكن است با آموختن علم به آن ضرر برساند و نتيجه معكوس بدهد خالی گردد و خودش را برای آموختن علم آماده كند.
وی با بیان اینکه از ديدگاه اسلام آموختن علم و دانش بدون تزكيه نفس مفيد نيست، اظهار کرد: ما هر چه معلوماتمان زياد باشد اما دارای اخلاق حسنه و نفس تزكيه شده نباشيم اين علم و دانش هيچ فايدهای برای انسان نخواهد داشت، چون انسان با آموختن علم و دانش قصد رسيدن به كمال را دارد، اگر اين شرايط نفسانی در آن تحقق پيدا نكرده باشد نه تنها مفيد نخواهد بود حتی گاهی ممكن است باعث انحراف و سقوط انسان نيز بشود.
حجتالاسلام بسطامی با اشاره به سخنی از امام خمينی(ره) كه فرموده است: «اگر تزكيه نفس نباشد حتی علم توحيد و خداشناسی هم حجاب اكبر است»، گفت: اگر انسان نفس خود را از رذايل اخلاقی پيراسته نكند حتی اگر علم خداشناسی هم ياد بگيرد اين علم مانعی می شود برای رسيدن به كمال، يعنی حتی علم توحيد كه مقدسترين علوم است تأثيرگذاری و فايدهمندی آن مشروط بر اين است كه ما نفس خود را خالی از هر گونه رذيلتی كنيم، يعنی اول بايد تزكيه نفس داشته باشيم و بعد به دنبال آن علوم برويم.
اين كارشناس دينی با تأکید براینکه حوزويان و دانشگاهيان غير از علمی كه می خواهند فرا بگیرند بايد نفس خود را نيز تزكيه كنند، افزود: اين افراد در آينده دستاندركاران جامعه هستند، اگر اين دسته از افراد كه امور جامعه را در دست میگيرند از تهذيب نفس و تزكيه مناسب برخوردار نباشند طبيعتاً موجب گمراهی جامعه خواهند شد و جامعه از رسيدن به اهدافش باز خواهد ماند.
بسطامی در پايان خاطرنشان كرد: علمآموزی صرفاً كسب معلومات نيست، لازمه رسيدن به اين مقام دوری از دنياطلبی و دنيادوستی و دلبستگی به دنياست؛ همه اينها مانع رسيدن به كمال و رستگاری انسان است، بهطور كلی می توان گفت رذايل اخلافی مانند حرص، طمع، مالاندوزی، حب شهرت، غرور و تكبر، خودخواهی و فخرفروشی از جمله آسيبهايی هستند كه اهل علم بايد به آنها توجه كنند و اگر به برخی از آنها مبتلا هستند آن را از وجود خود بزدايند.