لزوم توجه به محتوای اثربخشی در تواشيح؛
استفاده از شعر فارسی در تواشيح بسته به نوع مخاطب متغير است
گروه فعاليتهای قرآنی: سرپرست گروه تواشيح «طه» از مازندران با اشاره به اين كه استفاده از شعر فارسی در تواشيح بستگی به نوع مخاطب دارد، گفت: استفاده از شعر فارسی در تواشيح برای محافلی كه مخاطب آن عموم مردم هستند، اثرگذار خواهد بود.
مهدی تاجور، سرپرست گروه تواشيح «طه« از مازندران، در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا)، ضمن ارائه تاريخچهای از تواشيح، گفت: اگر نگاهی به تاريخ پيدايش تواشيح بيندازيم، متوجه خواهيم شد كه تواشيح بر اساس نيازمندیهايی كه بوده به وجود آمده است؛ يكی از اين نيازها لزوم جذب بيشتر افرد به فعاليتهای دينی و مذهبی بود.
وی در ادامه افزود: وقتی مسلمانان صدر اسلام به آندلس يا اسپانيا رسيدند و به معرفی اسلام پرداختند، بزرگان دين كه از اصحاب پيامبر(ص) بودند، مراسم جالبی را از مسيحيان اسپانيا كه قسمتهای مختلف انجيل را با موزيك میخواندند و حالت هارمونيك و هماهنگی خاصی در فضای كليسا به وجود میآورد، ديدند و به تأسی از آن و متناسب با شأن و منزلت اسلام به سرودن اشعاری در مورد پيامبر(ص)، اسلام و كعبه پرداختند و آن اشعار را به صورت جمعی میخواندند كه اصل اين قضيه عربی بوده است.
سرپرست گروه تواشيح طه از مازندران تصريح كرد: پس از اين كه اين موضوع با استقبال مسلمان مواجه شد، رواج بيشتری يافت و به شكلی كه امروز مشاهده میكنيد درآمده است، در ايران نيز اين هنر يك دهه قبل از انقلاب وارد كشور شد و جايگاه نسبتاً مناسبی پيدا كرد، البته در استانهای عربنشين كشور اين جايگاه بهتر و بالاتر بود و كم كم يك سری اشعار جالب فارسی به تواشيح اضافه شد و آييننامهای جهت استفاده از اشعار تنظيم شد.
تاجور در ادامه با تأكيد بر اين كه استفاده از شعر فارسی در تواشيح برای محافلی كه مخاطب آن عموم مردم هستند، اثرگذار خواهد بود، اظهار كرد: همين امر باعث شد گروههای مختلف از اشعار فارسی در كارهای خود استفاده كنند و اثرگذاری آن را با توجه به فارسزبان بودن مخاطب بيشتر كنند.
وی در ادامه در مورد لزوم استفاده يا به كار نبردن زبان فارسی در تواشيح، خاطرنشان كرد: اثرگذاری لفظ عربی قرآن ارتباط با بحث ماورايی دارد، تحقيقاتی كه برخی دانشمندان بر روی آب انجام دادهاند، متوجه شدهاند كه زمانی كه بر روی آب «بسمالله» يا آيات قرآن خوانده شود، مولكولهای آن به شكل منظمی در كنار يكديگر قرار میگيرند، در واقع بنده میخواهم بگويم كه استفاده از الفاظ عربی قرآن اثرگذاری به مراتب بيشتری دارد، بنابر اين بايد در تواشيح استفاده از زبان عربی به مراتب بيشتر از ديگر زبانها باشد، البته به شرطی كه مخاطب عام نباشد.
تاجور گفت: اين بحث به اين معنا نيست كه نبايد از زبان فارسی استفاده نشود، بلكه در مواردی كه لازم است، بايد از زبان فارسی حتماً استفاده شود، بنده مطمئنم اگر در محافلی كه مخاطب ما عموم مردم هستند از متون فاخر فارسی در تواشيح استفاده شود، حتی بهتر از استفاده از زبان عربی جواب خواهد داد.
سرپرست گروه تواشيح طه مازندران در ادامه گفتوگوی خود با خبرگزاری ايكنا در پاسخ به اين سؤال كه در تواشيح معنا و مفهوم دارای ارجحيت است يا آهنگ گفت: برای مخاطب معنا و مفهوم دارای جذابيت بيشتری است، چرا كه متن بدون محتوا، بيشتر سبب دفع مخاطب میشود تا جذب، من گروههای زيادی را ديدهام كه كارشان هارمونی چندان جذابی نداشته است، اما مخاطب به خوبی با آن همراه شده و تحت تأثير آن قرار گرفته است كه دليل آن هم استفاده از محتوای اثرگذار بوده است.
تاجور افزود: كارهايی هم هست كه با وجود هارمونی بسيار زياد و الحان جذاب، ماندگاری چندانی نداشته است و نتوانسته مردم را با خود همراه كند و دليل آن بیمحتوايی از لحاظ متن و مفهوم بوده است، در واقع نداشتن محتوای مفهومی در تواشيح ممكن است برای مدت كوتاهی در ذهن مخاطب بماند، اما ماندگار نخواهد شد.
وی تصريح كرد: در تواشيح بايد اجرا در مسابقات متفاوت از اجرا در محافل باشد، زيرا مخاطب ما در محافل، عموم مردم هستند و آشنايی چندانی با فن تواشيح ندارند، اما در مسابقات اكثر افرادی كه حضور دارند كه آشنا به فن تواشيح و علاقهمند به اين كار هستند، بنابر اين بايد برای جذب عامه مردم به تواشيح و فعاليتهايی از اين قبيل از تمام ظرفيتها و توان استفاده كنيم كه استفاده از شعر فاخر و اثرگذار يكی از همين راهها خواهد بود.
سرپرست گروه تواشيح طه مازندران در بخش ديگری از گفتوگوی خود با ايكنا مهمترين مشكلات موجود بر سر راه تواشيح را در بودجه خلاصه و اظهار كرد: مشكلات بسيار زيادی بر سر راه تواشيح وجود دارد كه همه اين مشكلات خود به خود نشئت گرفته از مشكل بودجه است.
تاجور در ادامه از كاهش بودجه فعاليتهای قرآنی كه تواشيح هم در زير مجموعه آن قرار دارد ابراز گلايه كرد و افزود: انتقادی كه به مجموعههايی كه كار تخصيص بودجهها را در نظر میگيرند، وارد است و آن هم اين كه چرا نيمدرصد بودجه فعاليتهای قرآنی حذف شده است؟!
وی خاطرنشان كرد: جامعه قرآنی و فرهنگی بايد ريشهيابی كند كه چرا و به چه علت اين كار صورت گرفته است و به طور يقين ناخواسته بوده است كه بايد پيگيری شود، به نظر بنده بايد بودجهای برای آشنايی مردم با تواشيح و ساير فعاليتهای دينی و قرآنی اختصاص داده شود و رقم اين بودجه هم مشخص باشد.
وی در ادامه افزود: وقتی مسلمانان صدر اسلام به آندلس يا اسپانيا رسيدند و به معرفی اسلام پرداختند، بزرگان دين كه از اصحاب پيامبر(ص) بودند، مراسم جالبی را از مسيحيان اسپانيا كه قسمتهای مختلف انجيل را با موزيك میخواندند و حالت هارمونيك و هماهنگی خاصی در فضای كليسا به وجود میآورد، ديدند و به تأسی از آن و متناسب با شأن و منزلت اسلام به سرودن اشعاری در مورد پيامبر(ص)، اسلام و كعبه پرداختند و آن اشعار را به صورت جمعی میخواندند كه اصل اين قضيه عربی بوده است.
سرپرست گروه تواشيح طه از مازندران تصريح كرد: پس از اين كه اين موضوع با استقبال مسلمان مواجه شد، رواج بيشتری يافت و به شكلی كه امروز مشاهده میكنيد درآمده است، در ايران نيز اين هنر يك دهه قبل از انقلاب وارد كشور شد و جايگاه نسبتاً مناسبی پيدا كرد، البته در استانهای عربنشين كشور اين جايگاه بهتر و بالاتر بود و كم كم يك سری اشعار جالب فارسی به تواشيح اضافه شد و آييننامهای جهت استفاده از اشعار تنظيم شد.
تاجور در ادامه با تأكيد بر اين كه استفاده از شعر فارسی در تواشيح برای محافلی كه مخاطب آن عموم مردم هستند، اثرگذار خواهد بود، اظهار كرد: همين امر باعث شد گروههای مختلف از اشعار فارسی در كارهای خود استفاده كنند و اثرگذاری آن را با توجه به فارسزبان بودن مخاطب بيشتر كنند.
وی در ادامه در مورد لزوم استفاده يا به كار نبردن زبان فارسی در تواشيح، خاطرنشان كرد: اثرگذاری لفظ عربی قرآن ارتباط با بحث ماورايی دارد، تحقيقاتی كه برخی دانشمندان بر روی آب انجام دادهاند، متوجه شدهاند كه زمانی كه بر روی آب «بسمالله» يا آيات قرآن خوانده شود، مولكولهای آن به شكل منظمی در كنار يكديگر قرار میگيرند، در واقع بنده میخواهم بگويم كه استفاده از الفاظ عربی قرآن اثرگذاری به مراتب بيشتری دارد، بنابر اين بايد در تواشيح استفاده از زبان عربی به مراتب بيشتر از ديگر زبانها باشد، البته به شرطی كه مخاطب عام نباشد.
تاجور گفت: اين بحث به اين معنا نيست كه نبايد از زبان فارسی استفاده نشود، بلكه در مواردی كه لازم است، بايد از زبان فارسی حتماً استفاده شود، بنده مطمئنم اگر در محافلی كه مخاطب ما عموم مردم هستند از متون فاخر فارسی در تواشيح استفاده شود، حتی بهتر از استفاده از زبان عربی جواب خواهد داد.
سرپرست گروه تواشيح طه مازندران در ادامه گفتوگوی خود با خبرگزاری ايكنا در پاسخ به اين سؤال كه در تواشيح معنا و مفهوم دارای ارجحيت است يا آهنگ گفت: برای مخاطب معنا و مفهوم دارای جذابيت بيشتری است، چرا كه متن بدون محتوا، بيشتر سبب دفع مخاطب میشود تا جذب، من گروههای زيادی را ديدهام كه كارشان هارمونی چندان جذابی نداشته است، اما مخاطب به خوبی با آن همراه شده و تحت تأثير آن قرار گرفته است كه دليل آن هم استفاده از محتوای اثرگذار بوده است.
تاجور افزود: كارهايی هم هست كه با وجود هارمونی بسيار زياد و الحان جذاب، ماندگاری چندانی نداشته است و نتوانسته مردم را با خود همراه كند و دليل آن بیمحتوايی از لحاظ متن و مفهوم بوده است، در واقع نداشتن محتوای مفهومی در تواشيح ممكن است برای مدت كوتاهی در ذهن مخاطب بماند، اما ماندگار نخواهد شد.
وی تصريح كرد: در تواشيح بايد اجرا در مسابقات متفاوت از اجرا در محافل باشد، زيرا مخاطب ما در محافل، عموم مردم هستند و آشنايی چندانی با فن تواشيح ندارند، اما در مسابقات اكثر افرادی كه حضور دارند كه آشنا به فن تواشيح و علاقهمند به اين كار هستند، بنابر اين بايد برای جذب عامه مردم به تواشيح و فعاليتهايی از اين قبيل از تمام ظرفيتها و توان استفاده كنيم كه استفاده از شعر فاخر و اثرگذار يكی از همين راهها خواهد بود.
سرپرست گروه تواشيح طه مازندران در بخش ديگری از گفتوگوی خود با ايكنا مهمترين مشكلات موجود بر سر راه تواشيح را در بودجه خلاصه و اظهار كرد: مشكلات بسيار زيادی بر سر راه تواشيح وجود دارد كه همه اين مشكلات خود به خود نشئت گرفته از مشكل بودجه است.
تاجور در ادامه از كاهش بودجه فعاليتهای قرآنی كه تواشيح هم در زير مجموعه آن قرار دارد ابراز گلايه كرد و افزود: انتقادی كه به مجموعههايی كه كار تخصيص بودجهها را در نظر میگيرند، وارد است و آن هم اين كه چرا نيمدرصد بودجه فعاليتهای قرآنی حذف شده است؟!
وی خاطرنشان كرد: جامعه قرآنی و فرهنگی بايد ريشهيابی كند كه چرا و به چه علت اين كار صورت گرفته است و به طور يقين ناخواسته بوده است كه بايد پيگيری شود، به نظر بنده بايد بودجهای برای آشنايی مردم با تواشيح و ساير فعاليتهای دينی و قرآنی اختصاص داده شود و رقم اين بودجه هم مشخص باشد.
