ارسال نشود/همايش «جامعه قرآنی، بصيرت؛ رسالتها و آسيبها» و ائتلاف بزرگ جامعه قرآنی
گروه فعاليتهای قرآنی: بدون شك 22 ارديبهشتماه برای اهالی قرآن روزی فراموش نشدنی خواهد بود، هم به دليل برگزاری همايشی با موضوع بصيرت و هم به دليل حضور تقريباً 100 درصدی مديران و مسئولان قرآنی كشور در آن، حضوری كه جامعه قرآنی بيش از اين نيازمند آن است و البته در اين سالها كمتر به چشم خورده است.
به گزارش خبرگزاری بينالملی قرآن(ايكنا)، همايش «جامعه قرآنی، بصيرت؛ رسالتها و آسيبها» روز گذشته، 22 ارديبهشتماه با همه نقاط قوت و ضعفی كه داشت برگزار شد، همايشی كه در نگاه اول شايد برای برخی در چند سخنرانی و برنامه حاشيهای ديگر خلاصه شد، اما اين همايش با همه برد رسانهای كه يافت و يا میتوانست بيشتر از اين هم بيابد، برگزار شد و به احتمال زياد به حافظه تاريخی ساير همايشهايی كه در كشور برگزار شده است، خواهد پيوست.
اما اين همايش تنها در اين سخنرانیها خلاصه نشد و سيگنالها و آلارمهايی برای جامعه قرآنی به همراه داشت كه پرداختن و تمركز بر روی آن بدون شك دستاوردهايی خواهد داشت كه اولين و كمترين آن انسجام و ائتلاف بيش از پيش جامعه قرآنی را در پی خواهد داشت.
همايش «جامعه قرآنی، بصيرت؛ رسالتها و آسيبها» را لحظاتی رها كرده و به شهريورماه سال 1391 میرويم، زمانی كه هتك حرمت چند باره ملحدان بیدين به اسلام و پيامبر عظيمالشأن اسلام(ص) خون به جوش آمده مسلمانان را به غليان انداخته بود تا جامعه قرآنی به عنوان بخشی از خواص جامعه در صدد و تكاپوی گردهمايی بزرگی جهت محكوم كردن اين اقدامات سخيف باشد.
اطلاعيهها و اعلاميههای گوناگون نويد اجتماع بزرگی را در ميدان فلسطين و مسجد امام جعفر صادق (ع) میداد، اما هر چه به تاريخ و زمان برگزاری مراسم نزديكتر میشديم، خبرها از حضور كم رنگ جامعه قرآنی در اين تجمع اعتراضی حكايت میكرد و ظاهراً چند دستگی و عبور نكردن از منيتها باعث شده بود تا اين تجمع اعتراضی با همه تبليغات و اطلاعرسانیهايش آن چنان كه بايسته و شايسته جامعه قرآنی است، باشكوه نباشد تا تنها مسجد و محوطه جلوی آن پر شود از قاريان و حافظان قرآن كريم.
اين اجتماع عملاً نشان داد كه مشكلات جامعه قرآنی چيزی فراتر از بحثهايی همچون بودجه و شيوه برگزاری مسابقات قرآن است، مشكلاتی كه گاه در سخنان در لفافه برخی مديران ظاهر و به سرعت ناپديد میشد و برای مدتها در پشت بحثهای بودجهای و مشكلات درجه چندم میماند و قدرت ظهور و بروز به خود نمیداد.
مسجد امام جعفر صادق(ع) را همچون همايش جامعه قرآنی به حال خود رها میكنيم و پای درد و دل برخی از خبرنگاران حوزه قرآن مینشينيم، خبرنگارانی كه به دليل آشنايی با زير و بمهای مشكلات و معضلات دستگاهها و نهادهای قرآنی برای خود يك پا كارشناس مسائل شدهاند، اگر پای درد دل اين قلم به دستان بنشينيم و بزرگترين ضعفِ حوزهای كه در آن قلم فرسايی میكنند را از آنها جويا شويم كه بارها شدهايم، تنها و تنها به يك نكته اشاره میكنند. . ..
چند دستگی و البته گسستگی و عدم هماهنگی لازم بين مديران دستگاهها و نهادهای قرآنی، تنها نكتهای است كه ناگفته پيداست و هر عقل سليمی میتواند از رفتار و گفتار برخی مديران قرآنی به آن پی ببرد و بفهمد، جالبترين نكته اين است كه همه اين مديران موازی كاری نهادها با هم را دليل عدم ائتلاف و هماهنگی لازم بين جامعه قرآنی میدانند.
حال كه اين مقال جرأت گفته شدن يافته است، میخواهم كمی بيشتر از يك پاراگراف به آن بپردازم، در گفتوگوها و مصاحبههای مختلفی كه با مسئولان و مديران قرآنی میشود، هميشه بخشی از صحبتهايشان به دلايل مختلف در انتشار خبر درج نمیشود كه مصلحت انديشی، البته بزرگترين دليل اين كار است.
بدون شك بزرگترين بخش از گفتوگوهای مديران كه مورد نوازش همين مصلحت انديشیها قرار میگيرد بحث در مورد همين موازیكاریها و ناهماهنگیهای برخی مديران و مسئولان و حضور نداشتن در كنار هم است...، البته قلمی كه در مسير قرآن مینويسد، اجازه باز كردن بيش از اينِ، مسئله را به خود نخواهد داد.
باز هم سری به همايش جامعه قرآنی بزنيم، در ميان سخنرانان همايش «جامعه قرآنی، بصيرت؛ رسالتها و آسيبها» شايد بهترين و درستترين حرف را رحيم قربانی گفت، مديری كه نگاه بسيجیاش به مسائل مختلف نشان از دلسوزیها و افق ديدش برای اين جامعه دارد، سخنی كه رحيم قربانی زد رسانههای پوشش دهنده به راحتی از آن گذشتند و با كمی مكث و تأمل میشد سرفصلی باشد برای تحول جامعه قرآنی و ورود به عرصهای نوين از فعاليتهای مديران و مسئولان قرآنی در كشور تا جايی كه ابراز وجود دوبارهای به اين جامعه بدهد.
رئيس مركز قرآن و عترت سازمان بسيج دانشجويی كه ميزبان برگزاری همايش هم بود در سخنان كوتاه خود يك نكته طلايی را برای اهالی قرآن باز كرد و آن هم بزرگترين ائتلاف جامعه قرآنی بود، مطلبی كه با نگاهی به سالن بصيرت مجتمع فرهنگی دانشجويی 13 آبان میشد به آن پیبرد، چرا كه از هر نهاد و دستگاهی مهمانانی حضور داشتند و يكی از معدود همايشهايی بود كه 17 نهاد و دستگاه قرآنی در آن برای پيشبرد يك هدف دست به دست هم داده بودند تا نشان دهند كه اگر از برخی منيتها بشود عبور كرد، میتوان اجتماعاتی به مراتب بزرگتر و باشكوهتر را برگزار كرد كه در آن همه مديران و مسئولان قرآنی و تصميم گيران اين عرصه حضور داشته باشند.
بحث آخر اين كه در همايش روز گذشته زيباترين تصوير حضور تقريباً 100 درصدی مديران و مسئولان جامعه قرآنی بود، تصويری كه در اين سالها كمتر موفق به ديدن آن شده بوديم.
سخن آخر اين كه بايد چند همايش اين چنينی برگزار شود تا شاهد حضور همه اعضای جامعه قرآنی در برنامههای اين چنينی و البته در كنار هم باشيم، چند همايش ديگر بايد برگزار شود تا يخ اين رابطههای نسبتاً سرد مديران و مسئولان قرآنی يكبار برای هميشه آب شود تا جامعه قرآنی هم چون ساير جوامع و اصناف، مطالبات خود را از قانون و مديران ارشد مطالبه كنند.
مطمئناً با گذشتن از منيتها رسيدن به اين راه دور نيست، چرا كه جرقه اين كار در همايش «جامعه قرآنی، بصيرت؛ رسالتها و آسيبها» زده شد.
كاكايی
اما اين همايش تنها در اين سخنرانیها خلاصه نشد و سيگنالها و آلارمهايی برای جامعه قرآنی به همراه داشت كه پرداختن و تمركز بر روی آن بدون شك دستاوردهايی خواهد داشت كه اولين و كمترين آن انسجام و ائتلاف بيش از پيش جامعه قرآنی را در پی خواهد داشت.
همايش «جامعه قرآنی، بصيرت؛ رسالتها و آسيبها» را لحظاتی رها كرده و به شهريورماه سال 1391 میرويم، زمانی كه هتك حرمت چند باره ملحدان بیدين به اسلام و پيامبر عظيمالشأن اسلام(ص) خون به جوش آمده مسلمانان را به غليان انداخته بود تا جامعه قرآنی به عنوان بخشی از خواص جامعه در صدد و تكاپوی گردهمايی بزرگی جهت محكوم كردن اين اقدامات سخيف باشد.
اطلاعيهها و اعلاميههای گوناگون نويد اجتماع بزرگی را در ميدان فلسطين و مسجد امام جعفر صادق (ع) میداد، اما هر چه به تاريخ و زمان برگزاری مراسم نزديكتر میشديم، خبرها از حضور كم رنگ جامعه قرآنی در اين تجمع اعتراضی حكايت میكرد و ظاهراً چند دستگی و عبور نكردن از منيتها باعث شده بود تا اين تجمع اعتراضی با همه تبليغات و اطلاعرسانیهايش آن چنان كه بايسته و شايسته جامعه قرآنی است، باشكوه نباشد تا تنها مسجد و محوطه جلوی آن پر شود از قاريان و حافظان قرآن كريم.
اين اجتماع عملاً نشان داد كه مشكلات جامعه قرآنی چيزی فراتر از بحثهايی همچون بودجه و شيوه برگزاری مسابقات قرآن است، مشكلاتی كه گاه در سخنان در لفافه برخی مديران ظاهر و به سرعت ناپديد میشد و برای مدتها در پشت بحثهای بودجهای و مشكلات درجه چندم میماند و قدرت ظهور و بروز به خود نمیداد.
مسجد امام جعفر صادق(ع) را همچون همايش جامعه قرآنی به حال خود رها میكنيم و پای درد و دل برخی از خبرنگاران حوزه قرآن مینشينيم، خبرنگارانی كه به دليل آشنايی با زير و بمهای مشكلات و معضلات دستگاهها و نهادهای قرآنی برای خود يك پا كارشناس مسائل شدهاند، اگر پای درد دل اين قلم به دستان بنشينيم و بزرگترين ضعفِ حوزهای كه در آن قلم فرسايی میكنند را از آنها جويا شويم كه بارها شدهايم، تنها و تنها به يك نكته اشاره میكنند. . ..
چند دستگی و البته گسستگی و عدم هماهنگی لازم بين مديران دستگاهها و نهادهای قرآنی، تنها نكتهای است كه ناگفته پيداست و هر عقل سليمی میتواند از رفتار و گفتار برخی مديران قرآنی به آن پی ببرد و بفهمد، جالبترين نكته اين است كه همه اين مديران موازی كاری نهادها با هم را دليل عدم ائتلاف و هماهنگی لازم بين جامعه قرآنی میدانند.
حال كه اين مقال جرأت گفته شدن يافته است، میخواهم كمی بيشتر از يك پاراگراف به آن بپردازم، در گفتوگوها و مصاحبههای مختلفی كه با مسئولان و مديران قرآنی میشود، هميشه بخشی از صحبتهايشان به دلايل مختلف در انتشار خبر درج نمیشود كه مصلحت انديشی، البته بزرگترين دليل اين كار است.
بدون شك بزرگترين بخش از گفتوگوهای مديران كه مورد نوازش همين مصلحت انديشیها قرار میگيرد بحث در مورد همين موازیكاریها و ناهماهنگیهای برخی مديران و مسئولان و حضور نداشتن در كنار هم است...، البته قلمی كه در مسير قرآن مینويسد، اجازه باز كردن بيش از اينِ، مسئله را به خود نخواهد داد.
باز هم سری به همايش جامعه قرآنی بزنيم، در ميان سخنرانان همايش «جامعه قرآنی، بصيرت؛ رسالتها و آسيبها» شايد بهترين و درستترين حرف را رحيم قربانی گفت، مديری كه نگاه بسيجیاش به مسائل مختلف نشان از دلسوزیها و افق ديدش برای اين جامعه دارد، سخنی كه رحيم قربانی زد رسانههای پوشش دهنده به راحتی از آن گذشتند و با كمی مكث و تأمل میشد سرفصلی باشد برای تحول جامعه قرآنی و ورود به عرصهای نوين از فعاليتهای مديران و مسئولان قرآنی در كشور تا جايی كه ابراز وجود دوبارهای به اين جامعه بدهد.
رئيس مركز قرآن و عترت سازمان بسيج دانشجويی كه ميزبان برگزاری همايش هم بود در سخنان كوتاه خود يك نكته طلايی را برای اهالی قرآن باز كرد و آن هم بزرگترين ائتلاف جامعه قرآنی بود، مطلبی كه با نگاهی به سالن بصيرت مجتمع فرهنگی دانشجويی 13 آبان میشد به آن پیبرد، چرا كه از هر نهاد و دستگاهی مهمانانی حضور داشتند و يكی از معدود همايشهايی بود كه 17 نهاد و دستگاه قرآنی در آن برای پيشبرد يك هدف دست به دست هم داده بودند تا نشان دهند كه اگر از برخی منيتها بشود عبور كرد، میتوان اجتماعاتی به مراتب بزرگتر و باشكوهتر را برگزار كرد كه در آن همه مديران و مسئولان قرآنی و تصميم گيران اين عرصه حضور داشته باشند.
بحث آخر اين كه در همايش روز گذشته زيباترين تصوير حضور تقريباً 100 درصدی مديران و مسئولان جامعه قرآنی بود، تصويری كه در اين سالها كمتر موفق به ديدن آن شده بوديم.
سخن آخر اين كه بايد چند همايش اين چنينی برگزار شود تا شاهد حضور همه اعضای جامعه قرآنی در برنامههای اين چنينی و البته در كنار هم باشيم، چند همايش ديگر بايد برگزار شود تا يخ اين رابطههای نسبتاً سرد مديران و مسئولان قرآنی يكبار برای هميشه آب شود تا جامعه قرآنی هم چون ساير جوامع و اصناف، مطالبات خود را از قانون و مديران ارشد مطالبه كنند.
مطمئناً با گذشتن از منيتها رسيدن به اين راه دور نيست، چرا كه جرقه اين كار در همايش «جامعه قرآنی، بصيرت؛ رسالتها و آسيبها» زده شد.
كاكايی
