انسان خوب از شرايط بد، خوب استفاده میكند/ توهين هميشه به توهينكننده باز میگردد
گروه اجتماعی: ترويج خوشبينی، نگاه مثبت داشتن، مثبت انديشی و داشتن نگاه افراطی در اين حوزه از مباحثی است كه امروزه يكی از آموزههای اصلی كلاسهای تفكر مثبت محسوب میشود اما واقعيت اين نيست، واقعيت يك قانون است كه میگويد: انسان خوب از شرايط بد، خوب استفاده میكند و انسان بد از شرايط خوب، بد.
انسان خوب از شرايط بد، خوب استفاده میكند و انسان بد از شرايط خوب، بد؛ پس شرايط و اتفاقات دو گونه است: خوب يا بد. به زبان بسيار سادهتر، اين تو هستی كه تعيين میكنی اتفاقات دور و اطرافت چه هستند؟ خوب يا بد.
مثلاً اگر كسی توهينی به شما كرد، انسان خوب چون میداند توهين هميشه به توهينكننده باز میگردد، از كنار آن به راحتی میگذرد و اجازه نمیدهد توهين در وی اثر كند، همچنانكه در آيه 72 سوره فرقان آمده است: «وَإِذَا مَرُّوا بِاللَّغْوِ مَرُّوا كِرَامًا؛ چون بر لغو بگذرند با بزرگوارى مىگذرند». اما انسان بد توهين را به خود میگيرد، با توهين پاسخ میدهد و يقيناً دوباره توهينش به خودش باز میگردد؛ يعنی هم ديگری به او توهين میكند و هم توهين خودش به خودش باز میرسد.
اما انسانهای خوب، همانهايی كه شرايط بد را به فرصت تبديل و از شرايط، استفاده بهينه میكنند؛ حتی اگر بر عليه آنها باشد، يعنی اگر و فقط اگر زينب(س) باشی عاشورا برايت میشود زيبايی محض. كه شهادت میشود، شهد، شيرينی، شربت. چرا كه می داند اين شهادت فرصتی است برای زنده كردن دين، مسئله صرف نگاه نيست، مسئله باور است. فراتر رفتن از خوش بينی، خوش فهمیست. از خداوند هيچگاه فعل بد صادر نمیشود ماييم كه فرصتها را میسوزانيم تا به مصيبت تبديل شوند.
ترويج بیخيالی و مثبتانديشی يكی از مباحث عمومی بخش قابل توجهی از عرفانهای مطرح كنونی است اما، خوشبينی محض يعنی دروغ گفتن مدام به خود و كار درست، تبديل موقعيتهای بد به فرصتهای عالی است، نه تفسير خوب موقعيتهای بد.
«وَیَدْعُ الإِنسَانُ بِالشَّرِّ دُعَاءهُ بِالْخَیْرِ وَكَانَ الإِنسَانُ عَجُولًا؛ و انسان [همان گونه كه] خير را فرا مىخواند [پيشامد] بد را مىخواند و انسان همواره شتابزده است»(آيه 11 سوره اسراء). تو انتخابگری نه تفسيركننده، اگر خوبی را انتخاب كردی همه چيز خوب میشود، اگر بدی را انتخاب كردی همه چيز بد. اگر مومن بودی، مومن محزون نمیشود، مومن نگران نمیشود، مومن افسرده نمیشود، مومن ...
مثلاً اگر كسی توهينی به شما كرد، انسان خوب چون میداند توهين هميشه به توهينكننده باز میگردد، از كنار آن به راحتی میگذرد و اجازه نمیدهد توهين در وی اثر كند، همچنانكه در آيه 72 سوره فرقان آمده است: «وَإِذَا مَرُّوا بِاللَّغْوِ مَرُّوا كِرَامًا؛ چون بر لغو بگذرند با بزرگوارى مىگذرند». اما انسان بد توهين را به خود میگيرد، با توهين پاسخ میدهد و يقيناً دوباره توهينش به خودش باز میگردد؛ يعنی هم ديگری به او توهين میكند و هم توهين خودش به خودش باز میرسد.
اما انسانهای خوب، همانهايی كه شرايط بد را به فرصت تبديل و از شرايط، استفاده بهينه میكنند؛ حتی اگر بر عليه آنها باشد، يعنی اگر و فقط اگر زينب(س) باشی عاشورا برايت میشود زيبايی محض. كه شهادت میشود، شهد، شيرينی، شربت. چرا كه می داند اين شهادت فرصتی است برای زنده كردن دين، مسئله صرف نگاه نيست، مسئله باور است. فراتر رفتن از خوش بينی، خوش فهمیست. از خداوند هيچگاه فعل بد صادر نمیشود ماييم كه فرصتها را میسوزانيم تا به مصيبت تبديل شوند.
ترويج بیخيالی و مثبتانديشی يكی از مباحث عمومی بخش قابل توجهی از عرفانهای مطرح كنونی است اما، خوشبينی محض يعنی دروغ گفتن مدام به خود و كار درست، تبديل موقعيتهای بد به فرصتهای عالی است، نه تفسير خوب موقعيتهای بد.
«وَیَدْعُ الإِنسَانُ بِالشَّرِّ دُعَاءهُ بِالْخَیْرِ وَكَانَ الإِنسَانُ عَجُولًا؛ و انسان [همان گونه كه] خير را فرا مىخواند [پيشامد] بد را مىخواند و انسان همواره شتابزده است»(آيه 11 سوره اسراء). تو انتخابگری نه تفسيركننده، اگر خوبی را انتخاب كردی همه چيز خوب میشود، اگر بدی را انتخاب كردی همه چيز بد. اگر مومن بودی، مومن محزون نمیشود، مومن نگران نمیشود، مومن افسرده نمیشود، مومن ...
