ختم قرآن جزء برنامههای اصلی رزمندگان بود
گروه جهاد و حماسه: عبدالرضا سالمینژاد با تأكيد بر اينكه ختم قرآن طی هشت سال جنگ تحميلی جزء برنامههای اصلی رزمندگان بود، افزود: نمود بارز اين گونه رفتارها بر اسم رمز عملياتها و مقرهای عملياتی نيز تأثير داشت، به گونهای كه اسامی آنها برگرفته از قرآن و عترت بود.
عبدالرضا سالمینژاد، عضو هيئت مؤسس مجمع ناشران دفاع مقدس كشور در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا)، درباره نمونههای بارز رفتارهای قرآنی رزمندگان در طول دوران دفاع مقدس، اظهار كرد: نمونههای بارز اين گونه موارد را در میتوان بيشتر در بُعد قرائت قرآن دانست. آن هم به اين دليل كه ختم قرآن جزء برنامههای اصلی رزمندگان بود.
مسئول نشر نيلوفران در ادامه افزود: در زمان جنگ بسياری از سرداران شهيد و عموم رزمندگان برنامه طولانیمدتی را در زمينه ختم قرآن، آن هم سه بار در ماه داشتند. فرماندهان دفاع مقدس سعی داشتند كه اسامی مقرها يا اسم رمز عملياتها، برگرفته از قرآن و عترت باشد كه اين موضوع باعث ايجاد معنويت بيستر در جنگ میشد.
عضوهيئت مؤسس مجمع ناشران دفاع مقدس كشور ادامه داد: جنگ ايران و عراق با ساير نبردها فرق داشت؛ چرا كه فقط جنگ ايدئولوژی يا نبرد سرزمينی با دشمن نبود، بلكه ريشه اصلی آن، جنگ عقيدهها بود؛ آن هم به اين دليل كه تمام مبانی و انگيزههای رزمندگان به سوی مسائل معنوی سوق داده میشد.
اين نويسنده دفاع مقدس عنوان كرد: بايد اين موضوع را متذكر شوم كه تفاوتهايی در نوع توسل رزمندگان طی دوران جنگ با يكديگر ديده میشد؛ مثلاً بسياری از رزمندگان علاقه داشتند كه در عملياتها از پيشبند «يا زهرا(س)» يا «يا حسين(ع)» استفاده كنند. در واقع اين موارد نشاندهنده تفاوت سليقههای معنوی بين آنها بود.
به گفته وی، رزمندگان بر اين اعتقاد بودند كه اسماء مبارك اهل بيت(ع) بر عملياتهای ايشان تآثير مثبت میگذارد كه اين باعث بركت و در نهايت موفقيت و پيروزی آنها در جنگ میشود.
مسئول نشر نيلوفران در ادامه افزود: در زمان جنگ بسياری از سرداران شهيد و عموم رزمندگان برنامه طولانیمدتی را در زمينه ختم قرآن، آن هم سه بار در ماه داشتند. فرماندهان دفاع مقدس سعی داشتند كه اسامی مقرها يا اسم رمز عملياتها، برگرفته از قرآن و عترت باشد كه اين موضوع باعث ايجاد معنويت بيستر در جنگ میشد.
عضوهيئت مؤسس مجمع ناشران دفاع مقدس كشور ادامه داد: جنگ ايران و عراق با ساير نبردها فرق داشت؛ چرا كه فقط جنگ ايدئولوژی يا نبرد سرزمينی با دشمن نبود، بلكه ريشه اصلی آن، جنگ عقيدهها بود؛ آن هم به اين دليل كه تمام مبانی و انگيزههای رزمندگان به سوی مسائل معنوی سوق داده میشد.
اين نويسنده دفاع مقدس عنوان كرد: بايد اين موضوع را متذكر شوم كه تفاوتهايی در نوع توسل رزمندگان طی دوران جنگ با يكديگر ديده میشد؛ مثلاً بسياری از رزمندگان علاقه داشتند كه در عملياتها از پيشبند «يا زهرا(س)» يا «يا حسين(ع)» استفاده كنند. در واقع اين موارد نشاندهنده تفاوت سليقههای معنوی بين آنها بود.
به گفته وی، رزمندگان بر اين اعتقاد بودند كه اسماء مبارك اهل بيت(ع) بر عملياتهای ايشان تآثير مثبت میگذارد كه اين باعث بركت و در نهايت موفقيت و پيروزی آنها در جنگ میشود.
