شعبانالمعظم؛ ستارهباران آسمان مدينه با دردانههای علی(ع)
گروه انديشه: شعبانالمعظم از آن روز كه به يمن ميلاد فرزندان علی(ع) حسين، سيدالشهدا(ع)، سجاد(ع)، زينت عبادتكنندگان و عباس وفا و مقاومت بزرگتر شد، شهر مدينه را ستارهباران كرد.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) شعبه هرمزگان، شعبانالمعظم! روزهای اول تو با اباالفضل العباس(ع) است، باب ورود به حريم حسين(ع) و نهضتی كه به دست فرزندش ادامه يافت تا به دست مهدی موعود(عج) برسيد.
شعبان ماه پيامبر مهر، محبت و اخلاق محمد مصطفی(ص) كه فرمودند: شعبان ماه من است، هر كسی يك روز از ماه مرا روزه بدارد، بهشت بر او واجب میشود، در اين ماه بهترين دعا آن است كه معرفتى عاشقانه به خدا و بصيرتى عارفانه به انسان انشا شده باشد.
شبهای شعبان، شبهای مباركی است، شعبانالمعظم ما را به ياد آن تولد دردانههای علی(ع) میاندازد، تولدش مقارن شده است با سوم شعبان سال چهارم هجری، رسول خدا(ص) نام فرزند حضرت زهرا(س) را «حسين» نهاد و مورد علاقه شديد پيامبر خدا(ع) بود.
رسول خدا محمد مصطفی(ص) در وصف فرزند زهرايش اين چنين میگوید: حسين منی و انا من حسين...، دردانه مولی علی(ع) و زهرای اطهر(س) در هنگام رحلت رسول خدا(ص)، شش ساله بود.
شعبانالمعظم، ماهی است كه مفتخر به تولد فرزندی از امام علی(ع) است كه كمال بزرگواری، فصاحت، شجاعت، اخلاص، توجه به رضايت الهی، صبر، عبادت خداوند، عزتطلبی و ذلتستيزی است.
اگر در امتداد اسوههای معرفت و محبت زهرای اطهر(س) و علی بن ابيطالب(ع) برويم به عباس بن علی(ع) میرسيم، او كه الگو و سرمشق شد در جوانمردی، وفاوادی، شجاعت و استواری كه نه در اين خوبیها كه در ايمان و معنويت هم؛ كه نه در روحيه سلحشوری و حماسه كه در اخلاص و معرفت و وفا هم.
ابوالفضل العباس(ع) در چهارم ماه شعبان سال بيست و ششم هجری فرزند بزرگ امالبنين(س) و پسر چهارم امام علی(ع) زاده شهر مدينة النبی بود و از مادری از قبيله كلاب كه به گواهی تاريخ از دليران عرب بودند و قهرمانان و شجاعان قوم خود.
شعبانالمعظم در اين ماه مغفرت نيز مفتخر به تولد حماسهساز كربلا میشود، سجاد معروف به سيدالساجدين او كه در توصيف ماه شعبان اصحاب خود را فرا میخواند و در فضيلت اين ماه میفرمايد: هر كس برای محبت پيامبر و تقرب به خداوند، ماه شعبان را روزه بدارد، خداوند او را در روز قيامت مشمول كرامت خود میگرداند و بهشت را برای او لازم میشمارد.
در قداست ماه مبارك رمضان و ماه شعبان همين بس كه حضرت امام خمينی(ره)، در جمع گروهى از مسئولان نظام با بيانی شيوا و دلنشين، عاشقانه در بيان قداست ماههای شعبان و رمضان فرمود: ما در ماه شعبان هستيم و چند روز ديگر در ماه رمضان واقع مىشويم. ماه رمضان، ماه نبوت است و ماه شعبان، ماه امامت.
شعبان المعظم ماهی است كه يادآوری میكند برای رسيدن به سرچشمه يقين و كوثر ايمان، نيازمند راهنمايانی از شهد ايمان و معرفت سيدالشهدا(ع) و عبادت و بندگی سيد ساجدين هستيم تا درس معرفت و وفای به عهد را در مكتب عباس بن علی(ع) بياموزيم.
و اما در عظمت اين ماه پراز بركت و رحمت، رسول خدا(ص) میفرمايند: تَتَزَیَّنُ السَّمَاوَاتُ فِی كُلِّ خَمِيسٍ مِنْ شَعْبَانَ؛ در هر پنجشنبه ماه شعبان آسمانها را تزئين میكنند. ملائكه عرضه میدارند: پروردگارا! روزهداران امروز را ببخش و بيامرز و دعای آنها را اجابت كن. بعد فرمود: هر كس در پنجشنبه شعبان دو ركعت نماز بجا آورد؛ در هر ركعت آن بعد از حمد صد بار سوره توحيد را بخواند بعد از سلام نماز صد بار صلوات بفرستد خداوند متعال تمام حاجتهای دينی و دنيوی او را برآورده میكند. (وسائل الشیعه 8/104).
در فضيلت و اعمال ماه شعبان از امام جعفر صادق(ع) نيز روايت است كه چون ماه شعبان داخل مىشد، حضرت امام زينالعابدين(ع) اصحاب خود را جمع مىكرد و مىفرمود: سوگند ياد مىكنم كه از پدرم حسين بن على(ع) شنيدم كه فرمود شنيدم از اميرالمؤمنين(ع) كه هر كه شعبان را روزه دارد، براى محبت پيغمبر خدا و تقرب به سوى خدا، خدا او را دوست دارد و نزديك گرداند او را به كرامت خود در روز قيامت و بهشت را براى او واجب گرداند.
عباس بن مجاهد از پدرش نقل میكند كه امام سجاد(ع) در ماه شعبان، هنگام ظهر و نيز در شب نيمه شعبان اينگونه بر پيامبر خدا(ص) درود میفرستاد: «اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ شَجَرَةِ النُّبُوَّةِ وَ مَوْضِعِ الرِّسَالَةِ» تا پايان صلوات شعبانيه كه در كتابهايی مانند مفاتيحالجنان موجود است، (مصباحالمتهجد ص82).
در فضيلت اين ماه تأكيد شده است صدقه دادن در اين ماه، اگر چه به اندازه نصف دانه خرمایى باشد، خوب است و خداوند بدن صدقه دهنده را بر آتش جهنم حرام میكند.
یادداشت از فرنگيس حمزهيی
شعبان ماه پيامبر مهر، محبت و اخلاق محمد مصطفی(ص) كه فرمودند: شعبان ماه من است، هر كسی يك روز از ماه مرا روزه بدارد، بهشت بر او واجب میشود، در اين ماه بهترين دعا آن است كه معرفتى عاشقانه به خدا و بصيرتى عارفانه به انسان انشا شده باشد.
شبهای شعبان، شبهای مباركی است، شعبانالمعظم ما را به ياد آن تولد دردانههای علی(ع) میاندازد، تولدش مقارن شده است با سوم شعبان سال چهارم هجری، رسول خدا(ص) نام فرزند حضرت زهرا(س) را «حسين» نهاد و مورد علاقه شديد پيامبر خدا(ع) بود.
رسول خدا محمد مصطفی(ص) در وصف فرزند زهرايش اين چنين میگوید: حسين منی و انا من حسين...، دردانه مولی علی(ع) و زهرای اطهر(س) در هنگام رحلت رسول خدا(ص)، شش ساله بود.
شعبانالمعظم، ماهی است كه مفتخر به تولد فرزندی از امام علی(ع) است كه كمال بزرگواری، فصاحت، شجاعت، اخلاص، توجه به رضايت الهی، صبر، عبادت خداوند، عزتطلبی و ذلتستيزی است.
اگر در امتداد اسوههای معرفت و محبت زهرای اطهر(س) و علی بن ابيطالب(ع) برويم به عباس بن علی(ع) میرسيم، او كه الگو و سرمشق شد در جوانمردی، وفاوادی، شجاعت و استواری كه نه در اين خوبیها كه در ايمان و معنويت هم؛ كه نه در روحيه سلحشوری و حماسه كه در اخلاص و معرفت و وفا هم.
ابوالفضل العباس(ع) در چهارم ماه شعبان سال بيست و ششم هجری فرزند بزرگ امالبنين(س) و پسر چهارم امام علی(ع) زاده شهر مدينة النبی بود و از مادری از قبيله كلاب كه به گواهی تاريخ از دليران عرب بودند و قهرمانان و شجاعان قوم خود.
شعبانالمعظم در اين ماه مغفرت نيز مفتخر به تولد حماسهساز كربلا میشود، سجاد معروف به سيدالساجدين او كه در توصيف ماه شعبان اصحاب خود را فرا میخواند و در فضيلت اين ماه میفرمايد: هر كس برای محبت پيامبر و تقرب به خداوند، ماه شعبان را روزه بدارد، خداوند او را در روز قيامت مشمول كرامت خود میگرداند و بهشت را برای او لازم میشمارد.
در قداست ماه مبارك رمضان و ماه شعبان همين بس كه حضرت امام خمينی(ره)، در جمع گروهى از مسئولان نظام با بيانی شيوا و دلنشين، عاشقانه در بيان قداست ماههای شعبان و رمضان فرمود: ما در ماه شعبان هستيم و چند روز ديگر در ماه رمضان واقع مىشويم. ماه رمضان، ماه نبوت است و ماه شعبان، ماه امامت.
شعبان المعظم ماهی است كه يادآوری میكند برای رسيدن به سرچشمه يقين و كوثر ايمان، نيازمند راهنمايانی از شهد ايمان و معرفت سيدالشهدا(ع) و عبادت و بندگی سيد ساجدين هستيم تا درس معرفت و وفای به عهد را در مكتب عباس بن علی(ع) بياموزيم.
و اما در عظمت اين ماه پراز بركت و رحمت، رسول خدا(ص) میفرمايند: تَتَزَیَّنُ السَّمَاوَاتُ فِی كُلِّ خَمِيسٍ مِنْ شَعْبَانَ؛ در هر پنجشنبه ماه شعبان آسمانها را تزئين میكنند. ملائكه عرضه میدارند: پروردگارا! روزهداران امروز را ببخش و بيامرز و دعای آنها را اجابت كن. بعد فرمود: هر كس در پنجشنبه شعبان دو ركعت نماز بجا آورد؛ در هر ركعت آن بعد از حمد صد بار سوره توحيد را بخواند بعد از سلام نماز صد بار صلوات بفرستد خداوند متعال تمام حاجتهای دينی و دنيوی او را برآورده میكند. (وسائل الشیعه 8/104).
در فضيلت و اعمال ماه شعبان از امام جعفر صادق(ع) نيز روايت است كه چون ماه شعبان داخل مىشد، حضرت امام زينالعابدين(ع) اصحاب خود را جمع مىكرد و مىفرمود: سوگند ياد مىكنم كه از پدرم حسين بن على(ع) شنيدم كه فرمود شنيدم از اميرالمؤمنين(ع) كه هر كه شعبان را روزه دارد، براى محبت پيغمبر خدا و تقرب به سوى خدا، خدا او را دوست دارد و نزديك گرداند او را به كرامت خود در روز قيامت و بهشت را براى او واجب گرداند.
عباس بن مجاهد از پدرش نقل میكند كه امام سجاد(ع) در ماه شعبان، هنگام ظهر و نيز در شب نيمه شعبان اينگونه بر پيامبر خدا(ص) درود میفرستاد: «اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ شَجَرَةِ النُّبُوَّةِ وَ مَوْضِعِ الرِّسَالَةِ» تا پايان صلوات شعبانيه كه در كتابهايی مانند مفاتيحالجنان موجود است، (مصباحالمتهجد ص82).
در فضيلت اين ماه تأكيد شده است صدقه دادن در اين ماه، اگر چه به اندازه نصف دانه خرمایى باشد، خوب است و خداوند بدن صدقه دهنده را بر آتش جهنم حرام میكند.
یادداشت از فرنگيس حمزهيی
