زندگی امام حسین(ع) جامع همه والايیها و فضیلتهاست
گروه انديشه: در تاريخ انسان، به مردان بزرگی برخورد میكنيم كه هر كدام در جبهه و جهتی عظمت و بزرگی خويش را جهانگير ساختهاند اما شكوه و بزرگی زندگی امام حسين(ع) جامع همه والاییها و فضیلتهاست.
به گزارش خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) شعبه كرمانشاه، با نگاهی اجمالی به 56 سال زندگی سراسر خداخواهی و خداجويی امام حسين(ع) در میيابيم كه همواره وقت او به پاكدامنی، بندگی و نشر رسالت احمدی و مفاهيم عميقی والاتر از درك و ديد ما گذشته است.
شخصيت حضرت سيدالشهدا(ع) آنچنان پرشكوه است كه وقتی با برادرشان امام حسن مجتبی(ع) پياده به كعبه میرفتند، همه بزرگان و شخصيتهای اسلامی به احترامشان از مركب پياده شده و همراه آنان راه میپيمودند.
احترامی كه جامعه برای امام حسين(ع) قائل بود بدان جهت است كه ايشان با مردم زندگی میكرد و از مردم و معاشرتشان كناره نمیجست به همين سبب با جان جامعه هماهنگ بود و مانند ديگران از مواهب و مصایب يك اجتماع برخوردار و بالاتر از همه ايمان بیتزلزل ايشان به خداوند، او را غمخوار و ياور مردم ساخته بود.
اين روايت يك نمونه از اخلاق اجتماعی ايشان است كه روزی از محلی عبور میفرمودند عدهای از فقرا بر عباهای پهن شدهشان نشسته بودند و نانهای خشكی میخوردند، امام حسين(ع) از ميان آن جمع میگذشت كه آنان تعارف كردند و ايشان دعوت آنان را پذيرفت و فرمودند: ان الله لا يحب المتكبرين؛ خداوند متكبران را دوست ندارد و بعد فرمودند: من دعوت شما را اجابت كردم، شما هم دعوت مرا اجابت كنيد آنها دعوت حضرت را پذيرفتند و همراه آن حضرت به منزل رفتند امام حسين(ع) دستور به پذيرايی گرمی دادند و هر چه در خانه موجود بود به ضيافتشان آورده و اين امر خود آموختن درس تواضع و انساندوستی با عمل خويش به جامعه است.
ما در تاريخ انسان، به مردان بزرگی برخورد میكنيم كه هر كدام در جبهه و جهتی عظمت و بزرگی خويش را جهانگير ساختهاند، يكی در شجاعت، ديگری در زهد، آن ديگری در سخاوت اما شكوه و بزرگی امام حسين(ع) حجم عظيمی است كه ابعاد بی نهايتش هر يك مشخص كننده يك عظمت فراز تاريخ است گويا او جامع همه والايیها و فرازمندیها است مردی كه وارث بیكرانگی نبوت محمدی(ص)، عظمت عدل و مروت پدری چون حضرت علی(ع) و وارث فضيلتهای مادری چون حضرت فاطمه(س) است، به همین سبب ایشان نمونه برتر و والای عظمت انسانی است.
شخصيت حضرت سيدالشهدا(ع) آنچنان پرشكوه است كه وقتی با برادرشان امام حسن مجتبی(ع) پياده به كعبه میرفتند، همه بزرگان و شخصيتهای اسلامی به احترامشان از مركب پياده شده و همراه آنان راه میپيمودند.
احترامی كه جامعه برای امام حسين(ع) قائل بود بدان جهت است كه ايشان با مردم زندگی میكرد و از مردم و معاشرتشان كناره نمیجست به همين سبب با جان جامعه هماهنگ بود و مانند ديگران از مواهب و مصایب يك اجتماع برخوردار و بالاتر از همه ايمان بیتزلزل ايشان به خداوند، او را غمخوار و ياور مردم ساخته بود.
اين روايت يك نمونه از اخلاق اجتماعی ايشان است كه روزی از محلی عبور میفرمودند عدهای از فقرا بر عباهای پهن شدهشان نشسته بودند و نانهای خشكی میخوردند، امام حسين(ع) از ميان آن جمع میگذشت كه آنان تعارف كردند و ايشان دعوت آنان را پذيرفت و فرمودند: ان الله لا يحب المتكبرين؛ خداوند متكبران را دوست ندارد و بعد فرمودند: من دعوت شما را اجابت كردم، شما هم دعوت مرا اجابت كنيد آنها دعوت حضرت را پذيرفتند و همراه آن حضرت به منزل رفتند امام حسين(ع) دستور به پذيرايی گرمی دادند و هر چه در خانه موجود بود به ضيافتشان آورده و اين امر خود آموختن درس تواضع و انساندوستی با عمل خويش به جامعه است.
ما در تاريخ انسان، به مردان بزرگی برخورد میكنيم كه هر كدام در جبهه و جهتی عظمت و بزرگی خويش را جهانگير ساختهاند، يكی در شجاعت، ديگری در زهد، آن ديگری در سخاوت اما شكوه و بزرگی امام حسين(ع) حجم عظيمی است كه ابعاد بی نهايتش هر يك مشخص كننده يك عظمت فراز تاريخ است گويا او جامع همه والايیها و فرازمندیها است مردی كه وارث بیكرانگی نبوت محمدی(ص)، عظمت عدل و مروت پدری چون حضرت علی(ع) و وارث فضيلتهای مادری چون حضرت فاطمه(س) است، به همین سبب ایشان نمونه برتر و والای عظمت انسانی است.
