اثبات وجود خالق مختص موجودات غير ازلی است
گروه انديشه: كارشناس مسائل مذهبی در زنجان با بیان اینکه اگر برای خدا به دنبال خالق و علت باشيم، دور تسلسل باطلی ايجاد میشود، گفت: تنها برای موجوداتی كه حادث هستند و ازلی نيستند اثبات وجود خالق قابل طرح است.
حجتالاسلام محمد نظری، كارشناس مسائل مذهبی در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) شعبه زنجان، گفت: برای اثبات وجود خداوند دو روش عمده وجود دارد كه نخستين روش، استدلال عقلی و روش ديگر نيز اثبات شهودی از طريق درك فطری است.
وی افزود: يكی از راههای اثبات وجود خالق از طريق استدلال عقلی، استفاده از برهان عليت است كه چون عقل انسان برای هر پديدهای به دنبال علت میگردد و وجود آن را برای هر معلولی بديهی میداند، وجود خداوند سبحان نيز در قرآن مجيد، برمبنای اين برهان اثبات شده است.
اين كارشناس مسائل مذهبی با تأكيد بر اينكه نخستين آيات نازل شده بر پيامبر اعظم(ص) به امر خلقت اشاره داشته است، بيان كرد: خداوند متعال از ابتدای نزول قرآن مجيد از طريق استدلال عقلی و برهان عليت به خالق بودن خود اشاره كرده است؛ چنانكه در نخستين آيه نازل شده بر پيامبر اعظم(ص) فرمودهاند: «إقراء بالاسم ربك الذی خلق».
حجتالاسلام نظری تصريح كرد: برهان عليت بيان میدارد كه هر پديدهای كه سابقه عدم داشته باشد، ازلی و قائم به ذات نيست و «ممكنالوجود» ناميده میشود و اين بدان معناست كه نياز به علتی جدا از خود دارد و بايد خالقی داشته باشد.
وی در ادامه عنوان كرد: چون ما شكی در اصل وجود خود، دنيای پيرامون و پديدههای آن نداريم، همانطور كه خداوند سبحان در سوره مباركه طور استدلال كرده است، اگر وجود خالق يكتا برای اين پديدهها را باور نكنيم ناچاريم بپذيريم كه اين پديدهها بدون علت و به طور تصادفی به وجود آمدهاند يا قبول كنيم كه خود اين پديدهها علت آفريده شدن و خالق خود بودهاند.
اين كارشناس دينی اظهار كرد: هر دو استدلال فوق باطل است؛ زيرا استدلال نخست غيرعقلانی است و استدلال دوم نيز با توجه به اينكه همه اين پديدهها سابقه عدم دارند و پديدهای كه زمانی در عدم به سر میبرده و وجود خارجی نداشته نمیتواند قادر به خلق خود باشد و برای موجود بودن نياز به علت مستقلی دارد.
حجتالاسلام نظری افزود: اين استدلال برای وجود خداوند متعال مطرح نيست زيرا در درجه اول خداوند سبحان ازلی است و نياز به خالق ندارد و در درجه دوم اگر برای خدا به دنبال خالق و علت باشيم، برای خالق وی نيز امكان وجود خالق هست و به اين ترتيب دور تسلسل باطلی ايجاد میشود و از اينرو اين پرسش كه «خالق كيست؟» تنها برای موجوداتی كه حادث هستند و ازلی نيستند قابل طرح است.
وی در پايان خاطرنشان كرد: روش دوم اثبات وجود خداوند متعال، اثبات از طريق دل، فطرت و استدلالهای شهودی است. خداوند متعال در قرآن كريم فرموده است حتی مشركان و كافران نيز هنگام مواجهه با مشكلات و گرفتاریها از اعماق جان پروردگار را صدا میزدند.
وی افزود: يكی از راههای اثبات وجود خالق از طريق استدلال عقلی، استفاده از برهان عليت است كه چون عقل انسان برای هر پديدهای به دنبال علت میگردد و وجود آن را برای هر معلولی بديهی میداند، وجود خداوند سبحان نيز در قرآن مجيد، برمبنای اين برهان اثبات شده است.
اين كارشناس مسائل مذهبی با تأكيد بر اينكه نخستين آيات نازل شده بر پيامبر اعظم(ص) به امر خلقت اشاره داشته است، بيان كرد: خداوند متعال از ابتدای نزول قرآن مجيد از طريق استدلال عقلی و برهان عليت به خالق بودن خود اشاره كرده است؛ چنانكه در نخستين آيه نازل شده بر پيامبر اعظم(ص) فرمودهاند: «إقراء بالاسم ربك الذی خلق».
حجتالاسلام نظری تصريح كرد: برهان عليت بيان میدارد كه هر پديدهای كه سابقه عدم داشته باشد، ازلی و قائم به ذات نيست و «ممكنالوجود» ناميده میشود و اين بدان معناست كه نياز به علتی جدا از خود دارد و بايد خالقی داشته باشد.
وی در ادامه عنوان كرد: چون ما شكی در اصل وجود خود، دنيای پيرامون و پديدههای آن نداريم، همانطور كه خداوند سبحان در سوره مباركه طور استدلال كرده است، اگر وجود خالق يكتا برای اين پديدهها را باور نكنيم ناچاريم بپذيريم كه اين پديدهها بدون علت و به طور تصادفی به وجود آمدهاند يا قبول كنيم كه خود اين پديدهها علت آفريده شدن و خالق خود بودهاند.
اين كارشناس دينی اظهار كرد: هر دو استدلال فوق باطل است؛ زيرا استدلال نخست غيرعقلانی است و استدلال دوم نيز با توجه به اينكه همه اين پديدهها سابقه عدم دارند و پديدهای كه زمانی در عدم به سر میبرده و وجود خارجی نداشته نمیتواند قادر به خلق خود باشد و برای موجود بودن نياز به علت مستقلی دارد.
حجتالاسلام نظری افزود: اين استدلال برای وجود خداوند متعال مطرح نيست زيرا در درجه اول خداوند سبحان ازلی است و نياز به خالق ندارد و در درجه دوم اگر برای خدا به دنبال خالق و علت باشيم، برای خالق وی نيز امكان وجود خالق هست و به اين ترتيب دور تسلسل باطلی ايجاد میشود و از اينرو اين پرسش كه «خالق كيست؟» تنها برای موجوداتی كه حادث هستند و ازلی نيستند قابل طرح است.
وی در پايان خاطرنشان كرد: روش دوم اثبات وجود خداوند متعال، اثبات از طريق دل، فطرت و استدلالهای شهودی است. خداوند متعال در قرآن كريم فرموده است حتی مشركان و كافران نيز هنگام مواجهه با مشكلات و گرفتاریها از اعماق جان پروردگار را صدا میزدند.
