بمباران شيميايی سردشت در سكوت خبری باقی مانده است
گروه ادب: نويسنده «بهشت مسموم» كه با نگارش اين اثر سعی دارد درد و رنجهای حاصل از بمباران شيميايی مردم سردشت و صدای مظلوميت آنها را به گوش جهانيان برساند، اظهار كرد: متاسفانه بمباران شيميايی سردشت در سكوت خبری باقی مانده است.
منيژه جانقلی، نويسنده «بهشت مسموم» در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا)، درباره اين كتاب كه در دست انتشار است و هدفش از انتشار آن گفت: اين اثر به بمباران شيميايی سردشت در سال 1366 میپردازد؛ چرا كه بمباران شيميايی يك شهر موضوعی است كه كمتر كسی به آن پرداخته.
وی ادامه داد: سالها پيش درباره بمباران شيميايی حلبچه يك فيلم ساخته شد، اما درباره سردشت كار ماندگار و اثری به ياد ماندنی كمتر وجود داشته است و چندان به آن پرداخته نشده كه علت آن برای من نامشخص است.
جانقلی گفت: از آنجا كه من فرزند يك جانباز شيميايی بودم، هميشه برايم سؤال بود كه چرا كسی به اين موضوع نپرداخته است و اگر هم پرداخته، تعدادشان انگشتشمار و كم است؛ نظير فيلمی كه ابراهيم حاتمیكيا ساخته و در آن به شيميايی شدن رزمندگان در جنگ پرداخته است.
وی افزود: پرداختن به بمباران شيميايی يك شهر كه در آن مردم بیدفاع و مظلوم مورد حمله قرار میگيرند، به نظر من مهمتر از رزمندگانی است كه با وسايل دفاعی در برابر دشمنان میجنگند؛ البته در برابر حمله شيميايی هيچ وسيله دفاعی كارساز نيست.
اين نويسنده با اشاره به بیتفاوتی جامعه جهانی نسبت به اين جنايت اظهار كرد: در آن زمان كه سردشت بمباران شيميايی شد، جامعه جهانی عكسالعملی نشان نداد و در زمان محاكمه صدامحسين هم حتی نتوانستيم غرامتی از كشور عراق در اين باره دريافت كنيم كه همه اين عوامل دست به دست هم داد تا من اين موضوع را در قالب داستان به رشته تحرير درآورم.
جانقلی ادامه داد: درباره اين موضوع تحقيقات بسياری انجام دادم؛ هر چند تعداد آثار مكتوب در اين زمينه كم است و بيشتر شامل اسناد و مداركی است كه از اين جنايت ثبت شده و اثری كه در قالب داستان و رمان به آن پرداخته شده باشد بسيار محدود است؛ از اين رو در ابتدا برايم بسيار دشوار بود كه با افرادی كه با اين موضوع درگير بودند گفتوگو كنم، ولی توانستم اين مطالب را جمعآوری كنم.
اين نويسنده تصريح كرد: با توجه به اينكه پدرم جانباز شيميايی بود، از كودكی با دردها و اثرات ناشی از بمبهای شيميايی آشنا بودم؛ از اين رو تصميم گرفتم اين رمان را بنويسم و آنچه كه مردم از آن رنج و عذاب میكشند را به تصوير بكشم و از سوی ديگر عكسالعمل جامعه جهانی بود كه مرا در نگارش اثر ترغيب كرد؛ هر چند آنها ادعا میكردند كه تعدادی از مصدومين را در خارج از ايران مداوا میكنند، اما اين اقدامات نيز به دليل تكميل آزمايشهای خودشان بود.
وی در ادامه اظهار كرد: مردم سردشت، مظلومترين مردمی بودند كه در آن زمان كسی متوجه نشد كه چه بلايی سر آنها آمده است و دورانی كه حلبچه توسط صدام بمباران شيميايی شد، رسانههای جهانی به آن پرداختند، اما بمباران شيميايی سردشت در سكوت خبری باقی ماند.
اين نويسنده با بيان اينكه در اثر «بهشت مسموم» سعی شده تا صدای مظلوميت مردم سردشت به گوش جهانيان برسد، تصريح كرد: قهرمانهای اصلی اين رمان، دختری سنیمذهب به نام «روژين» و پسری شيعه به نام حيدرعلی است. اين اثر با اشاره به جريانهای همراه، اتحاد ميان شيعيان و اهل تسنن را تقويت میكند.
اين نويسنده با اشاره به اينكه اثرش در انتظار نشر است، بيان كرد: كتاب «بهشت مسموم» تابستان سال گذشته به انتشارات مركز اسناد انقلاب اسلامی سپرده شد و قرار بر اين بود كه تا پايان سال گذشته چاپ شود، اما به دليل مشكلات كاغذ هنوز در انتظار چاپ است.
وی ادامه داد: سالها پيش درباره بمباران شيميايی حلبچه يك فيلم ساخته شد، اما درباره سردشت كار ماندگار و اثری به ياد ماندنی كمتر وجود داشته است و چندان به آن پرداخته نشده كه علت آن برای من نامشخص است.
جانقلی گفت: از آنجا كه من فرزند يك جانباز شيميايی بودم، هميشه برايم سؤال بود كه چرا كسی به اين موضوع نپرداخته است و اگر هم پرداخته، تعدادشان انگشتشمار و كم است؛ نظير فيلمی كه ابراهيم حاتمیكيا ساخته و در آن به شيميايی شدن رزمندگان در جنگ پرداخته است.
وی افزود: پرداختن به بمباران شيميايی يك شهر كه در آن مردم بیدفاع و مظلوم مورد حمله قرار میگيرند، به نظر من مهمتر از رزمندگانی است كه با وسايل دفاعی در برابر دشمنان میجنگند؛ البته در برابر حمله شيميايی هيچ وسيله دفاعی كارساز نيست.
اين نويسنده با اشاره به بیتفاوتی جامعه جهانی نسبت به اين جنايت اظهار كرد: در آن زمان كه سردشت بمباران شيميايی شد، جامعه جهانی عكسالعملی نشان نداد و در زمان محاكمه صدامحسين هم حتی نتوانستيم غرامتی از كشور عراق در اين باره دريافت كنيم كه همه اين عوامل دست به دست هم داد تا من اين موضوع را در قالب داستان به رشته تحرير درآورم.
جانقلی ادامه داد: درباره اين موضوع تحقيقات بسياری انجام دادم؛ هر چند تعداد آثار مكتوب در اين زمينه كم است و بيشتر شامل اسناد و مداركی است كه از اين جنايت ثبت شده و اثری كه در قالب داستان و رمان به آن پرداخته شده باشد بسيار محدود است؛ از اين رو در ابتدا برايم بسيار دشوار بود كه با افرادی كه با اين موضوع درگير بودند گفتوگو كنم، ولی توانستم اين مطالب را جمعآوری كنم.
اين نويسنده تصريح كرد: با توجه به اينكه پدرم جانباز شيميايی بود، از كودكی با دردها و اثرات ناشی از بمبهای شيميايی آشنا بودم؛ از اين رو تصميم گرفتم اين رمان را بنويسم و آنچه كه مردم از آن رنج و عذاب میكشند را به تصوير بكشم و از سوی ديگر عكسالعمل جامعه جهانی بود كه مرا در نگارش اثر ترغيب كرد؛ هر چند آنها ادعا میكردند كه تعدادی از مصدومين را در خارج از ايران مداوا میكنند، اما اين اقدامات نيز به دليل تكميل آزمايشهای خودشان بود.
وی در ادامه اظهار كرد: مردم سردشت، مظلومترين مردمی بودند كه در آن زمان كسی متوجه نشد كه چه بلايی سر آنها آمده است و دورانی كه حلبچه توسط صدام بمباران شيميايی شد، رسانههای جهانی به آن پرداختند، اما بمباران شيميايی سردشت در سكوت خبری باقی ماند.
اين نويسنده با بيان اينكه در اثر «بهشت مسموم» سعی شده تا صدای مظلوميت مردم سردشت به گوش جهانيان برسد، تصريح كرد: قهرمانهای اصلی اين رمان، دختری سنیمذهب به نام «روژين» و پسری شيعه به نام حيدرعلی است. اين اثر با اشاره به جريانهای همراه، اتحاد ميان شيعيان و اهل تسنن را تقويت میكند.
اين نويسنده با اشاره به اينكه اثرش در انتظار نشر است، بيان كرد: كتاب «بهشت مسموم» تابستان سال گذشته به انتشارات مركز اسناد انقلاب اسلامی سپرده شد و قرار بر اين بود كه تا پايان سال گذشته چاپ شود، اما به دليل مشكلات كاغذ هنوز در انتظار چاپ است.
