بخش اصلی تشخيص توانايی روزهداری بر عهده فرد بيمار است
گروه سلامت: مسئول بخش روزهداری دانشگاه علوم پزشكی تهران با اشاره به اينكه بر اساس علم پزشكی و آموزههای دينی تعريف دقيقی برای بيماری نمیتوانيم ارائه دهيم، گفت: تشخيص حدودی از توانايی فرد بيمار برای روزهداری بر عهده پزشك است ولی بخش اصلی اين تشخيص بر عهده خود فرد بيمار است.
سيدمحسن خوشنيت نيكو، مسئول بخش روزهداری پژوهشكده علوم غدد و بيماریهای متابوليسم دانشگاه علوم پزشكی تهران در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) با اشاره به اينكه بر اساس علم پزشكی و آموزههای دينی تعريف دقيقی برای بيماری نمیتوانيم ارائه دهيم، گفت: تشخيص حدودی از توانايی فرد بيمار برای روزهداری بر عهده پزشك بوده ولی بخش اصلی اين تشخيص به شرط داشتن اطلاعات كافی بر اساس علم روز بر عهده خود فرد بيمار است.
خوشنيت نيكو گفت: بر اساس علم پزشكی و آموزههای دينی تعريف دقيقی برای بيماری نمیتوانيم ارائه دهيم و حد مشخصی بين بيماری و سلامتی وجود ندارد به طوری كه ممكن است يك فرد از يك منظر سالم و از منظر ديگر بيمار باشد زيرا امروزه تعريف بيماری گسترده شده است.
وی با اشاره به اينكه نمیتوانيم بگوييم هر بيماری از روزهداری معاف است، تأكيد كرد: از يك سو بر اساس آيات قرآن، مسافران و بيماران از روزهداری معاف هستند ولی نمیتوان به صرف ابتلای ابتدايی به بيماریهايی چون فشار خون و ديابت و .. از روزهداری استنكاف كرد زيرا بسياری از بيماریها در زمان گذشته كنترل ناپذير بودند و دارويی برای آنها موجود نبود ولی امروزه با داروها و درمانهای موثر میتوان آنها را كنترل كرد.
خوشنيت نيكو با اشاره به اينكه نظريههای موجود در مورد دايره بيماریها همچون گذشته نيست، تصريح كرد: ممكن است بيماری در مقطعی از زمان تحت كنترل نباشد اما با مرور زمان با مصرف دارو و همكاری بيمار با پزشك بيماری تحت كنترل در آيد و امكان روزهداری برای فرد فراهم شود كه بايد قضای روزه خود را در ماههای بعدی انجام دهد.
وی ادامه داد: بنابراين تشخيص اينكه كدام بيمار میتواند روزه بگيرد يا نمیتواند روزه بگيرد بحث گستردهای است و نمیتوان به راحتی روزهداری را تجويز كرد يا از آن باز داشت زيرا اين امر امری كيفی است و دايره تشخيص در آن بسيار گسترده است.
خوشنيت نيكو با اشاره به فرمودهای از فرمايشات امام صادق(ع) در مورد حدی از بيماری كه موجب حرمت روزهداری میشود، گفت: ايشان میفرمايند حد معينی برای بيماری وجود ندارد و خود فرد، امين در مورد توانايی روزهداری خويش است.
وی با اشاره به اينكه ديدگاههای شيعی در اين زمينه بر خلاف اهلسنت است، تصريح كرد: در نظر اهل سنت، بيمار مختار به روزهداری است ولی در ديدگاه اهل تشيع چنانچه روزه بر فرد ضرر داشته يا احتمال ضرر وجود داشته باشد آن فرد نبايد روزه بگيرد و روزه برای او حرام است در غير اين صورت مختار نيست و بايد روزه بگيرد و روزه بر او واجب میشود.
وی با اشاره به اينكه تشخيص بخشی از توانمندی بيمار بر عهده پزشك است و مقداری از تشخيص توانايی نيز به خود فرد باز میگردد، افزود: در واقع تشخيص اصلی در روزهدارای بر عهده فرد است البته به شرطی كه اطلاعات كافی، ظرفيت و اهليت تصميمگيری، درك درستی از بيماری و احكام روزهداری داشته باشد.
خوشنيت نيكو گفت: بر اساس علم پزشكی و آموزههای دينی تعريف دقيقی برای بيماری نمیتوانيم ارائه دهيم و حد مشخصی بين بيماری و سلامتی وجود ندارد به طوری كه ممكن است يك فرد از يك منظر سالم و از منظر ديگر بيمار باشد زيرا امروزه تعريف بيماری گسترده شده است.
وی با اشاره به اينكه نمیتوانيم بگوييم هر بيماری از روزهداری معاف است، تأكيد كرد: از يك سو بر اساس آيات قرآن، مسافران و بيماران از روزهداری معاف هستند ولی نمیتوان به صرف ابتلای ابتدايی به بيماریهايی چون فشار خون و ديابت و .. از روزهداری استنكاف كرد زيرا بسياری از بيماریها در زمان گذشته كنترل ناپذير بودند و دارويی برای آنها موجود نبود ولی امروزه با داروها و درمانهای موثر میتوان آنها را كنترل كرد.
خوشنيت نيكو با اشاره به اينكه نظريههای موجود در مورد دايره بيماریها همچون گذشته نيست، تصريح كرد: ممكن است بيماری در مقطعی از زمان تحت كنترل نباشد اما با مرور زمان با مصرف دارو و همكاری بيمار با پزشك بيماری تحت كنترل در آيد و امكان روزهداری برای فرد فراهم شود كه بايد قضای روزه خود را در ماههای بعدی انجام دهد.
وی ادامه داد: بنابراين تشخيص اينكه كدام بيمار میتواند روزه بگيرد يا نمیتواند روزه بگيرد بحث گستردهای است و نمیتوان به راحتی روزهداری را تجويز كرد يا از آن باز داشت زيرا اين امر امری كيفی است و دايره تشخيص در آن بسيار گسترده است.
خوشنيت نيكو با اشاره به فرمودهای از فرمايشات امام صادق(ع) در مورد حدی از بيماری كه موجب حرمت روزهداری میشود، گفت: ايشان میفرمايند حد معينی برای بيماری وجود ندارد و خود فرد، امين در مورد توانايی روزهداری خويش است.
وی با اشاره به اينكه ديدگاههای شيعی در اين زمينه بر خلاف اهلسنت است، تصريح كرد: در نظر اهل سنت، بيمار مختار به روزهداری است ولی در ديدگاه اهل تشيع چنانچه روزه بر فرد ضرر داشته يا احتمال ضرر وجود داشته باشد آن فرد نبايد روزه بگيرد و روزه برای او حرام است در غير اين صورت مختار نيست و بايد روزه بگيرد و روزه بر او واجب میشود.
وی با اشاره به اينكه تشخيص بخشی از توانمندی بيمار بر عهده پزشك است و مقداری از تشخيص توانايی نيز به خود فرد باز میگردد، افزود: در واقع تشخيص اصلی در روزهدارای بر عهده فرد است البته به شرطی كه اطلاعات كافی، ظرفيت و اهليت تصميمگيری، درك درستی از بيماری و احكام روزهداری داشته باشد.
