مستند نبايد سكوی پرتاب سينمای حرفه‌ای باشد

فريدون نجفی، فيلمساز مستند در گفت‌وگو با خبرگزاری بين‌المللی قرآن (ايكنا) با بيان اين‌كه توانايی سينمای مستند هنوز به خوبی درك نشده است، گفت: از نگاه من فيلمسازی كه به سينما عشق می‌ورزد، حتما بايد راهش را از مستندسازی آغاز كند، چراكه پيمودن اين مسير قادر است به وی در كارهای آينده‌اش كمك شايان توجهی كند. در حقيقت با زبان مستند بتواند بهتر واقعيت‌های پيرامونش را درك كند.
وی افزود: متاسفانه نگاهی غلط در سينمای ما نسبت به سينمای مستند رايج شده، آن نيز اين است كه اين حوزه بايد نردبان باشد تا فيلمساز به واسطه بالا رفتن از آن به سينمای حرفه‌ای برسد، درصورتی‌كه اين‌گونه نيست، چون اين عرصه خود پتانسيل اين را دارد كه به صورت تخصصی به آن پرداخته شود، همان‌گونه كه در ديگر كشورهای صاحب سينما می‌بينيم كه مستندسازان بزرگی هستند كه تا پايان دوره كاريشان در سينمای مستند باقی می‌مانند.
كارگردان مستند «كوچ زود هنگام» در پاسخ به اين سوال كه گستردگی موضوع در سينمای مستند به چه اندازه است؟ گفت: درباره هر آنچه در جهان پيرامون ما وجود دارد سينمای مستند قادر است اثر توليد كند، چون هر چيزی برای خود واقعيتی دارد كه می‌شود به آن پرداخت. در كلام ديگر كار مستند اين است كه واقعيت‌هايی كه تا به حال كمتر به آن توجه شده را مورد ارزيابی قرار دهد.
نجفی در بخش ديگری از سخنان خود درباره جايگاه موضوعات دينی در سينمای مستند گفت: همه می‌دانيم كه موضوعات دينی از جمله مفاهيم است كه در مستندسازی ايران جز اصلی‌ترين موضوعات است، چراكه جامعه ما دين‌مدار است و پرداختن به اين موضوعات را می‌پسندد، البته اين‌كه كيفيت اين توليدات عموما چگونه است، جای بحث فراوان دارد.
وی متذكر شد: عموم كارهايی كه در حوزه مستندسازی دينی می‌بينيم، آثاری هستند كه تنها به مناسك مذهبی توجه دارند، درصورتی‌كه رسالت اصلی مستند اين نيست. در حقيقت سينمای مستند بايد بتواند حقايق را تصوير كند، همانند آنچه كه شهيد آوينی در «روايت فتح» انجام می‌داد.
اين مستند‌ساز در پايان خاطرنشان كرد: حمايت از سينمای مستند به شدت ضعيف است، به نحوی‌كه می‌توان گفت اين حوزه در مظلوميت كامل به سر می‌برد، البته در چند ساله اخير به سينمای مستند بيشتر بها داده می‌شود، اما برای رسيدن به نقطه آرمانی هنوز بايد راهی طولانی طی شود.