آشنايی با «سيدشاه ركنالدين» از عرفای مجهولالقدر شهرستان دزفول
سيدعلی شاه ركنالدين فرزند سيدبهاءالدينبن سيدمحمد ابوالعلاءبنعلیبن حمزهبن ابوالقاسم حمزهبن امام موسیبنجعفر الكاظم(ع) از اوليای الهی و عرفای مجهولالقدر بوده به ۱۴ واسطه نسبش به امام كاظم(ع) میرسد.
در زندگی تقيهای در بلاد مختلف زندگی كرده و مشغول خودسازی و كسب معرفت بوده است. ابتدا مدتی مخفيانه در فارس سكونت داشت و سپس مردم از حالات و ابعاد معرفتش آگاه شدند و پارهای از امور خارقالعادهاش را مشاهده كردند؛ از آنجا فرار كرده به لرستان رفت و با تغيير نام خود در آنجا زندگی میكند. بعد از مدتی كه باز هم احوالش بروز و ظهور میكند از آنجا فرار كرده و به دزفول میآيد.
در كتابی كه از تأليفات «ابن البزاز» است آمده كه اميركبير صاحب قرآن امير تيمور گوركان دو مرتبه به دزفول آمده، مرتبه اول شاه ركنالدين به ديدار او میآيد و امير بسيار جذب ايشان میشود و بعضی كراماتش را امير مشاهده میكند. گويند در سفر دوم چون سيدعلی درگذشته بود دستور میدهد بر مزارش بقعهای بسازند.
گويند در دزفول ابتدا زرگری را پيشه خود قرار داده بود. اندك زمانی پيش از سال ۸۰۷ ه.ق (سال مرگ امير تيمور) در دزفول درگذشت و به خاك سپرده شد. ايشان نيای بزرگ سادات شاه ركنالدين است. سيدفخرالدين موسویدزفولی(مشهور به باباخان) فرزند سيد معصومبنسيد فخرالدين بن سيد اسدالله بن سيد خلف بن سيد هاشم بن سيد محمدبن سيدباباكرم الله بن سيد علی شاهركن الدين در دزفول متولد شده، از علمای دزفول بوده و مدتی به جای پدر در مسجد «شاهركن الدين» امامت كرده است. مجموعهای با خطی زيبا نوشته است شامل «گاهشناسی و مسائل دينی» موضوع آن بحث با صائبيان است و وفاتش در ۲۷ شعبان ۱۲۶۳ ه.ق بوده است.
سيدمعصوم موسویدزفولی نيز فرزند سيدفخرالدين بن سيد اسدالله بن سيد خلف بن سيد هاشم بن سيد محمد بن سيد باباكرمالله بن باباحسين بن سيدعلی شاه ركنالدين در دزفول متولد شده و مقدمات علوم حوزهای را در دزفول در محضر اساتيد وقت فرا گرفت؛ سپس برای تكميل تحصيلات عاليه خود به نجف اشرف مهاجرت كرد و در محضر آيات عظام آن ديار تحصيلاتش را بپايان برده و به دزفول مراجعت كرد و امامت مسجد شاهركنالدين با ايشان بوده است.
فرزند سيدعلی چند كتاب را با خط زيبای خود نوشته از جمله كلامالله مجيد و سيد معصوم در پنج جمادی الاولی ۱۲۶۲ ه.ق دو جلد كتاب خطی (حاشيه ملاعبدالله و حاشيه الفيه) را به خط خود نوشته و جهت طلاب علوم دينی وقف كرده است. وفات ايشان در ۲۷ شعبان ۱۲۶۳ در دزفول بوده و در بقعه شاهركن الدين مدفون است.
سيدعبدالله موسوی فرزند سيدعبدالرحيم بن سيد محمد بن سيد آقا گپ بن سيد محمد بن سيد اسد الله بن سيد نعمة الله بن سيد خلف بن سيد هاشم بن سيد محمد بن سيد باباكرم الله بن سيد بابا حسين بن سيد علی شاه ركنالدين در حدود سال ۱۲۳۶ ه.ق در دزفول متولد شده و در سن ۲۵ سالگی در دزفول با صبيه مرحوم عالم جليل آقا سيد محمد ازدواج كرده و به همراه خانواده به نجف اشرف هجرت كرده و موطن شده.
اين عالم جليل در سن ۸۲ سالگی در سال ۱۳۱۸ ه.ق درگذشته و در نجف مدفون است. ايشان از علمای عامل و از فضلای برجسته دزفول به شمار میآمده كه در نجف اشرف درخشيده است و در بين علما اعلام حوزه علميه نجف چهرهای شاخص بوده است.
نوه ايشان سيدعلیاكبر آيتاللهی قضيه عجيبی از شجاعت مرحوم سيدعبدالله از برخی علمای آشنای با آن مرحوم شنيدهاند و اينگونه نقل كرده كه سالی در بين راه كوفه و نجف شيری پيدا شده و كسی جرأت نمیكرد در آن مسير رفت و آمد كند تا آنكه مرحوم سيدعبدالله شمشيری با جمعی كه عازم حركت بودهاند، در راه با شير برخورده و با آن حيوان وحشی میجنگد و بر شير غالب آمده و او را از پای در میآورد. از ايشان فرزندان فاضل و مؤثر و ارزشمندی به جا مانده كه عبارتند از:
مرحوم آيتالله آقا سيدعبدالحسين لاری كه مجاهدی فی سبيلالله و مجتهدی كم نظير بوده است و در برخورد با قوای اشغالگر انگليس رادمردی كم نظير بوده و با پوشيدن لباس جنگ چهره رزم نبوی را تداعی كرده است.
سيدعبدالحسن كه ايشان هم از فضلای ارزشمند بوده، سيدعبدالرسول كه از مبلغان و مرّوجين دينی بوده است، سيدمحسن، سيدمهدی امين كه ايشان هم از علما بوده است، سيدهادی كه هر يك از اين چهرههای درخشان فرزندانی عالم و فاضل و برجسته تربيت كردهاند كه تا الان در نجف و استان فارس و ساير مناطق دنيای اسلام میدرخشند.
*برگرفته از كتاب علمای دزفول، حجتالاسلام راجی
در كتابی كه از تأليفات «ابن البزاز» است آمده كه اميركبير صاحب قرآن امير تيمور گوركان دو مرتبه به دزفول آمده، مرتبه اول شاه ركنالدين به ديدار او میآيد و امير بسيار جذب ايشان میشود و بعضی كراماتش را امير مشاهده میكند. گويند در سفر دوم چون سيدعلی درگذشته بود دستور میدهد بر مزارش بقعهای بسازند.
گويند در دزفول ابتدا زرگری را پيشه خود قرار داده بود. اندك زمانی پيش از سال ۸۰۷ ه.ق (سال مرگ امير تيمور) در دزفول درگذشت و به خاك سپرده شد. ايشان نيای بزرگ سادات شاه ركنالدين است. سيدفخرالدين موسویدزفولی(مشهور به باباخان) فرزند سيد معصومبنسيد فخرالدين بن سيد اسدالله بن سيد خلف بن سيد هاشم بن سيد محمدبن سيدباباكرم الله بن سيد علی شاهركن الدين در دزفول متولد شده، از علمای دزفول بوده و مدتی به جای پدر در مسجد «شاهركن الدين» امامت كرده است. مجموعهای با خطی زيبا نوشته است شامل «گاهشناسی و مسائل دينی» موضوع آن بحث با صائبيان است و وفاتش در ۲۷ شعبان ۱۲۶۳ ه.ق بوده است.
سيدمعصوم موسویدزفولی نيز فرزند سيدفخرالدين بن سيد اسدالله بن سيد خلف بن سيد هاشم بن سيد محمد بن سيد باباكرمالله بن باباحسين بن سيدعلی شاه ركنالدين در دزفول متولد شده و مقدمات علوم حوزهای را در دزفول در محضر اساتيد وقت فرا گرفت؛ سپس برای تكميل تحصيلات عاليه خود به نجف اشرف مهاجرت كرد و در محضر آيات عظام آن ديار تحصيلاتش را بپايان برده و به دزفول مراجعت كرد و امامت مسجد شاهركنالدين با ايشان بوده است.
فرزند سيدعلی چند كتاب را با خط زيبای خود نوشته از جمله كلامالله مجيد و سيد معصوم در پنج جمادی الاولی ۱۲۶۲ ه.ق دو جلد كتاب خطی (حاشيه ملاعبدالله و حاشيه الفيه) را به خط خود نوشته و جهت طلاب علوم دينی وقف كرده است. وفات ايشان در ۲۷ شعبان ۱۲۶۳ در دزفول بوده و در بقعه شاهركن الدين مدفون است.
سيدعبدالله موسوی فرزند سيدعبدالرحيم بن سيد محمد بن سيد آقا گپ بن سيد محمد بن سيد اسد الله بن سيد نعمة الله بن سيد خلف بن سيد هاشم بن سيد محمد بن سيد باباكرم الله بن سيد بابا حسين بن سيد علی شاه ركنالدين در حدود سال ۱۲۳۶ ه.ق در دزفول متولد شده و در سن ۲۵ سالگی در دزفول با صبيه مرحوم عالم جليل آقا سيد محمد ازدواج كرده و به همراه خانواده به نجف اشرف هجرت كرده و موطن شده.
اين عالم جليل در سن ۸۲ سالگی در سال ۱۳۱۸ ه.ق درگذشته و در نجف مدفون است. ايشان از علمای عامل و از فضلای برجسته دزفول به شمار میآمده كه در نجف اشرف درخشيده است و در بين علما اعلام حوزه علميه نجف چهرهای شاخص بوده است.
نوه ايشان سيدعلیاكبر آيتاللهی قضيه عجيبی از شجاعت مرحوم سيدعبدالله از برخی علمای آشنای با آن مرحوم شنيدهاند و اينگونه نقل كرده كه سالی در بين راه كوفه و نجف شيری پيدا شده و كسی جرأت نمیكرد در آن مسير رفت و آمد كند تا آنكه مرحوم سيدعبدالله شمشيری با جمعی كه عازم حركت بودهاند، در راه با شير برخورده و با آن حيوان وحشی میجنگد و بر شير غالب آمده و او را از پای در میآورد. از ايشان فرزندان فاضل و مؤثر و ارزشمندی به جا مانده كه عبارتند از:
مرحوم آيتالله آقا سيدعبدالحسين لاری كه مجاهدی فی سبيلالله و مجتهدی كم نظير بوده است و در برخورد با قوای اشغالگر انگليس رادمردی كم نظير بوده و با پوشيدن لباس جنگ چهره رزم نبوی را تداعی كرده است.
سيدعبدالحسن كه ايشان هم از فضلای ارزشمند بوده، سيدعبدالرسول كه از مبلغان و مرّوجين دينی بوده است، سيدمحسن، سيدمهدی امين كه ايشان هم از علما بوده است، سيدهادی كه هر يك از اين چهرههای درخشان فرزندانی عالم و فاضل و برجسته تربيت كردهاند كه تا الان در نجف و استان فارس و ساير مناطق دنيای اسلام میدرخشند.
*برگرفته از كتاب علمای دزفول، حجتالاسلام راجی
