آشنايی با سنت سحرخوانی در تربت جام
سنت سحرخوانی در ماه رمضان را نسل جديد به ياد نمیآورند؛ اما پدران و مادران ما خوب به ياد دارند صدای طبل، شيپور و آواز خوش سحرخوانان را كه با صدای آنان از خواب بيدار شده و به ضيافت الهی قدم میگذاشتند.
در منطقه خراسان، سنت سحرخوانی در شهرستان تربت جام اين روزها اگر چه در شهر ديده نمیشود اما در بخی از روستاها هنوز ادامه دارد و ابزار و وسايل ارتباطی مانعی از انجام سحرخوانی نيست.
حاج نورمحمد درپور، اهل روستای علی خواجه يكی از فعالان در حوزه شعرعرفان و سحرخوانی است.
پيرمرد كه تازه از زيرتيغ جراحی برگشته چهرهاش برق خاصی دارد او اين روزها مثل قديم نمیتواند روزه بگيرد؛ اما به عهدی كه با خود در جوانی بسته كه تا زنده باشد ميهمانان ماه خدا را برای حضور در اين ضيافت از خواب بيدار كند باز هم سحرخوانی میكند.
او كه 82 بهار را پشت سر گذاشته میگويد: سنت سحرخوانی در ماه مبارك رمضان از سنتهای ديرينه و قديمی به شمار میرود كه همزمان با ماه مبارك رمضان آغاز میشده است و من نيز از جوانی سحرخوانی را در ماه رمضان با افتخار انجام میدادم بیآنكه آبا و اجدادم به اين كار بپردازند از روی شوق و علاقه خودم دست به كارشدم و به خاطر صدايی كه داشتم با چراغ فانوس بربالای پشت بام رفته و با قرائت اشعاری سحرخوانی میكردم.
نورمحمد با بيان اينكه در قديم ابزار و وسايل سحرخوانی طبل، شيپور و صدای خوش بود، میگويد: با آمدن ابزار و وسايل جديد و گسترده شدن روستا، از اين امكانات در سحرخوانی استفاده كردم؛ اما همان اشعار قديمی را برای مردم روستا قرائت میكنم.
وی كه هنوز هم به سحرخوانی در روستای محل سكونتش در ايام ماه مبارك رمضان مشغول است، میگويد: سحرخوانی علاقهمندی خاصی میخواست و من اين علاقه را داشتم. نبود امكانات زمانسنجی و ساعت عاملی در زيبايیهای سحرخوانی بود كه با اولين صدای من، همه از خواب برخاسته، با دومين صدا وقت باقی مانده به اذان اعلام میشد و وقتی برای سومينبار صدا نواخته میشد، صدای اذان به گوش میرسيد.
او كه سواد خواندن و نوشتن هم ندارد به روش قديم به خواندن قرآن میپردازد و قرآن را به وسيله زير و زبر آن فرا گرفته است، ادامه میدهد: در گذشته با توجه به توانايی كه داشتهام توانستهام 60 هزار بيت غزل را حفظ كنم.
نورمحمد ما را ميهمان خود كرد و آرام آرام با خود اين اشعار را زمزمه میكرد: ای به زاد تو مضل ای مسند پيغمبری/ وی خجل اروی تو خود آفتاب خاوری/ پيش از آدم تو نبی بودی و هيچ امت نبود تو عجب در يتيمی و عجايب گوهری.
استاد نور محمد درپور با بيان اينكه برای هر روز ماه رمضان، يك شعر مخصوص وجود دارد، گفت: شور و شوقی مردم در ماه مبارك رمضان از همان قديم بوده و هيچگونه تغييری نكرده است. حالا وسايل و ابزار جديدی برای سحرخوانی وجود دارد.
وی با بيان اينكه يكی از فرزندانش به سحرخوانی در همان روستای پدريش میپردازد، میافزايد: تداوم چنين آئينی باعث میشود سنتهای حسنه و فرهنگ غنی بيش از پيش حفظ شود؛ اما طی چند سال اخير كه فعاليتهای فرهنگی زياد شده، هيچگونه همايش و جشنوارهای در خصوص سنت سحرخوانی برگزار نشده و اگر اين چنين بوده از من دعوت نشده است.
حاج نورمحمد درپور، اهل روستای علی خواجه يكی از فعالان در حوزه شعرعرفان و سحرخوانی است.
پيرمرد كه تازه از زيرتيغ جراحی برگشته چهرهاش برق خاصی دارد او اين روزها مثل قديم نمیتواند روزه بگيرد؛ اما به عهدی كه با خود در جوانی بسته كه تا زنده باشد ميهمانان ماه خدا را برای حضور در اين ضيافت از خواب بيدار كند باز هم سحرخوانی میكند.
او كه 82 بهار را پشت سر گذاشته میگويد: سنت سحرخوانی در ماه مبارك رمضان از سنتهای ديرينه و قديمی به شمار میرود كه همزمان با ماه مبارك رمضان آغاز میشده است و من نيز از جوانی سحرخوانی را در ماه رمضان با افتخار انجام میدادم بیآنكه آبا و اجدادم به اين كار بپردازند از روی شوق و علاقه خودم دست به كارشدم و به خاطر صدايی كه داشتم با چراغ فانوس بربالای پشت بام رفته و با قرائت اشعاری سحرخوانی میكردم.
نورمحمد با بيان اينكه در قديم ابزار و وسايل سحرخوانی طبل، شيپور و صدای خوش بود، میگويد: با آمدن ابزار و وسايل جديد و گسترده شدن روستا، از اين امكانات در سحرخوانی استفاده كردم؛ اما همان اشعار قديمی را برای مردم روستا قرائت میكنم.
وی كه هنوز هم به سحرخوانی در روستای محل سكونتش در ايام ماه مبارك رمضان مشغول است، میگويد: سحرخوانی علاقهمندی خاصی میخواست و من اين علاقه را داشتم. نبود امكانات زمانسنجی و ساعت عاملی در زيبايیهای سحرخوانی بود كه با اولين صدای من، همه از خواب برخاسته، با دومين صدا وقت باقی مانده به اذان اعلام میشد و وقتی برای سومينبار صدا نواخته میشد، صدای اذان به گوش میرسيد.
او كه سواد خواندن و نوشتن هم ندارد به روش قديم به خواندن قرآن میپردازد و قرآن را به وسيله زير و زبر آن فرا گرفته است، ادامه میدهد: در گذشته با توجه به توانايی كه داشتهام توانستهام 60 هزار بيت غزل را حفظ كنم.
نورمحمد ما را ميهمان خود كرد و آرام آرام با خود اين اشعار را زمزمه میكرد: ای به زاد تو مضل ای مسند پيغمبری/ وی خجل اروی تو خود آفتاب خاوری/ پيش از آدم تو نبی بودی و هيچ امت نبود تو عجب در يتيمی و عجايب گوهری.
استاد نور محمد درپور با بيان اينكه برای هر روز ماه رمضان، يك شعر مخصوص وجود دارد، گفت: شور و شوقی مردم در ماه مبارك رمضان از همان قديم بوده و هيچگونه تغييری نكرده است. حالا وسايل و ابزار جديدی برای سحرخوانی وجود دارد.
وی با بيان اينكه يكی از فرزندانش به سحرخوانی در همان روستای پدريش میپردازد، میافزايد: تداوم چنين آئينی باعث میشود سنتهای حسنه و فرهنگ غنی بيش از پيش حفظ شود؛ اما طی چند سال اخير كه فعاليتهای فرهنگی زياد شده، هيچگونه همايش و جشنوارهای در خصوص سنت سحرخوانی برگزار نشده و اگر اين چنين بوده از من دعوت نشده است.
