انديشه و رفتار معصومين(ع) اسوه کامل زندگی برای پيروان آنها است

انديشه و رفتار ائمه(ع) اسوه زندگی پيروانشان است و اين امر در صورتی شكل می گيرد كه انديشه و رفتار آنان همان گونه كه بوده تحليل شود و در اين راستا بايد باورهای حق آنان به صورت صحيح و در سطحی گسترده برای جامعه تحليل گردد.
امام همام حسن مجتبی(ع) از زمره همين عترت است كه انديشه و رفتار و موضع گيريهايشان اسوه بر ديگران است، انديشه های تابناك و رفتار ايشان، همانند اميرالمومنين علی(ع) و همانند حضرت فاطمه(س) و ساير امامان(ع) الگوست.
همچنين در راستای آن چه در قبل ذكر شد، اخلاق اسلامی يكی از رموز پيشرفت در شئون زندگی است به همين ترتيب از اميرالمومنين علی(ع) رويات شده است: « عنوان صحيفه المومن حسن خلقه » تيتر نامه مومن حسن خلق اوست به همين دليل يكی از مسائل مهمی كه هميشه در مورد انسان مطرح می شود؛ اخلاق حسنه است كه انسان كامل بايد خود را به آن متخلق نمايد و اهل بيت(ع) تنها انسان هايی هستند كه در اين باب موفق بوده و در اين امر گوی سبقت را ربوده اند و ذكر شمه ای از فضايل اخلاقی امام حسن مجتبی(ع) خود الگويی مطرح در اين باب است و اين امر خود می تواند راهگشای انسان برای نيل به انسانيت باشد و در اين راستا در روايتی از امام صادق(ع) نقل است: حسن بن على(ع) عابدترين مردم زمان خود و زاهدترين آن ها و برترين آن ها بود، و چنان بود كه وقتى حج‏ به جاى مى‏آورد، پياده به حج مى‏رفت و گاهى نيز پاى برهنه راه مى‏رفت و چنان بود كه وقتى ياد مرگ مى‏كرد مى‏گريست، و چون ياد قبر مى‏نمود مى‏گريست، و چون از قيامت و بعث و نشور ياد مى‏كرد مى‏گريست، و چون متذكر عبور و گذشت از صراط در قيامت مى‏شد مى‏گريست و هر گاه به ياد توقف در پيشگاه خداى تعالى در محشر مى‏افتاد، فريادى مى‏زد و روى زمين مى‏افتاد.
همچنين چون به نماز مى‏‌ايستادند بندهاى بدنش مى‏لرزيد، و چون نام بهشت و جهنم نزد او برده مى‏شد مضطرب و نگران مى‏شد و از خداى تعالى رسيدن به بهشت و دورى از جهنم را درخواست مى‏كرد و هرگاه در وقت ‏خواندن قرآن به جمله ‏« يا ايها الذين آمنوا » مى‏رسيد مى‏گفت: « لبيك اللهم لبيك ‏» و پيوسته در هر حال هر كس آن حضرت(ع) را مى‏ديد به ذكر خدا مشغول بوند و از همه مردم راستگوتر، و در نطق و بيان از همه كس فصيح تر بودند.
مهدی زارعی