امامحسن(ع)، نخستين مظهر كوثر بر دامان فاطمه(س) است
گروه اجتماعی: رئيس تبليغات اسلامی فومن با اشاره به اينكه نخستين مظهر و نشانه كوثر كه بر دامان فاطمه(س) پا به عرصه گيتی نهاد، امام حسن(ع) بود، گفت: امام حسن(ع) در طول زندگی پر بركتش همواره در راه هدايت و ارشاد مردم گام برمیداشت و همه را به خود جذب میكرد.
حجتالاسلام والمسلمين عليرضا ابراهيمزاده، رئيس اداره تبليغات اسلامی شهرستان فومن در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) شعبه گيلان، به بيان گوشهای از ويژگیهای شخصيتی امام حسن مجتبی(ع) پرداخت و خوشخلقی و بخشش را دو خصوصيت برجسته آن امام عنوان و اظهار كرد: امام حسن(ع) تجسم احسان، بخشش و اخلاق نيكوست.
وی با اشاره به اينكه نخستين مظهر و نشانه كوثر كه بر دامان پاك فاطمه اطهر(س) پا به عرصه گيتی نهاد، امام حسن مجتبی(ع) بود، افزود: امام حسن(ع) در طول زندگی پر بركتش همواره در راه هدايت و ارشاد مردم گام برمیداشت و شيوه برخوردش با عموم مردم حتی دشمنان چنان جالب و زيبا بود كه همه را به خود جذب میكرد.
حجتالاسلام ابراهيمزاده يكی ديگر از صفات برجسته امام مجتبی(ع) را انفاق و بخشش بیسابقه او دانست و تصريح كرد: امام حسن(ع) ملجأ درماندگان، آرامبخش دلهای دردمندان و اميد تهيدستان بود و هيچگاه نشد كه فقيری به حضور آن بزرگوار برسد و دست خالی برگردد.
رئيس اداره تبليغات اسلامی فومن در بخش ديگری از سخنان خود، اضافه كرد: امام حسن(ع) در مقام كلی بايد همان جايگاه عظيم امامتی كه در ديگر ائمه اطهار(ع) در ابعاد و اطراف و نمودهای انيق و عميقش متصور است، در آن حضرت نيز جستجو كنيم؛ بنابه فرموده رسول گرامی اسلام(ص) «الحسن و الحسين إمامان قاما أو قعدا» و «الحسن و الحسين سيدا شباب اهل الجنه»؛ بنابراين همه ابعاد و زوايای شخصيتی علمی و نور عصمت اهل بيت(ع) يكسان است؛ همه آنها نور واحدند، منتها نمودها و ظهورها بر اساس تكاليف آسمانیشان متفاوت است.
اين كارشناس حوزه دين ادامه داد: صلح امام حسن مجتبی(ع) يك ضرورت بود كه اگر امام حسين(ع) نيز در زمان ايشان قرار داشت، همين اقدام را میكرد و اگر امام مجتبی(ع) در زمان امام حسين(ع) بود حتما میجنگيد.
حجتالاسلام ابراهيمزاده خاطرنشان كرد: امام مجتبی(ع) در زمانی قرار داشت كه معاويه با ظاهر اسلامی آمده بود و عوام فريبی میكرد كه صلح امام موجب شد كه ماهيت معاويه آشكار شود و تزوير كنار برود؛ اما يزيد آشكارا فسق مرتكب میشد و بايد به هر قيمت با او میجنگيد.
وی در پايان با بيان اينكه متاسفانه در خصوص برخی ائمه بزرگوار مثل امام حسن مجتبی(ع) مطابق شئونات والايشان در سيره و رفتار، در كلام و گفتار و حتی تاريخ زندگی پربارشان آنطور كه واقع امر و شايسته جايگاه والايشان باشد، كار نشده است، يادآور شد: مفاهيم والائی كه در زيارتنامه مخصوص حضرت وجود دارد قدری ما را به جايگاه ولائی و منزلگاه رفيع حضرتش در نزد قلوب و خطاب ائمه اطهار(ع) آشنا میسازد كه شايسته است اين زيارتنامهها را در مفاتيحالجنان و تحفهالزائر و ديگر منابع بجوئيم و قرائت كنيم.
وی با اشاره به اينكه نخستين مظهر و نشانه كوثر كه بر دامان پاك فاطمه اطهر(س) پا به عرصه گيتی نهاد، امام حسن مجتبی(ع) بود، افزود: امام حسن(ع) در طول زندگی پر بركتش همواره در راه هدايت و ارشاد مردم گام برمیداشت و شيوه برخوردش با عموم مردم حتی دشمنان چنان جالب و زيبا بود كه همه را به خود جذب میكرد.
حجتالاسلام ابراهيمزاده يكی ديگر از صفات برجسته امام مجتبی(ع) را انفاق و بخشش بیسابقه او دانست و تصريح كرد: امام حسن(ع) ملجأ درماندگان، آرامبخش دلهای دردمندان و اميد تهيدستان بود و هيچگاه نشد كه فقيری به حضور آن بزرگوار برسد و دست خالی برگردد.
رئيس اداره تبليغات اسلامی فومن در بخش ديگری از سخنان خود، اضافه كرد: امام حسن(ع) در مقام كلی بايد همان جايگاه عظيم امامتی كه در ديگر ائمه اطهار(ع) در ابعاد و اطراف و نمودهای انيق و عميقش متصور است، در آن حضرت نيز جستجو كنيم؛ بنابه فرموده رسول گرامی اسلام(ص) «الحسن و الحسين إمامان قاما أو قعدا» و «الحسن و الحسين سيدا شباب اهل الجنه»؛ بنابراين همه ابعاد و زوايای شخصيتی علمی و نور عصمت اهل بيت(ع) يكسان است؛ همه آنها نور واحدند، منتها نمودها و ظهورها بر اساس تكاليف آسمانیشان متفاوت است.
اين كارشناس حوزه دين ادامه داد: صلح امام حسن مجتبی(ع) يك ضرورت بود كه اگر امام حسين(ع) نيز در زمان ايشان قرار داشت، همين اقدام را میكرد و اگر امام مجتبی(ع) در زمان امام حسين(ع) بود حتما میجنگيد.
حجتالاسلام ابراهيمزاده خاطرنشان كرد: امام مجتبی(ع) در زمانی قرار داشت كه معاويه با ظاهر اسلامی آمده بود و عوام فريبی میكرد كه صلح امام موجب شد كه ماهيت معاويه آشكار شود و تزوير كنار برود؛ اما يزيد آشكارا فسق مرتكب میشد و بايد به هر قيمت با او میجنگيد.
وی در پايان با بيان اينكه متاسفانه در خصوص برخی ائمه بزرگوار مثل امام حسن مجتبی(ع) مطابق شئونات والايشان در سيره و رفتار، در كلام و گفتار و حتی تاريخ زندگی پربارشان آنطور كه واقع امر و شايسته جايگاه والايشان باشد، كار نشده است، يادآور شد: مفاهيم والائی كه در زيارتنامه مخصوص حضرت وجود دارد قدری ما را به جايگاه ولائی و منزلگاه رفيع حضرتش در نزد قلوب و خطاب ائمه اطهار(ع) آشنا میسازد كه شايسته است اين زيارتنامهها را در مفاتيحالجنان و تحفهالزائر و ديگر منابع بجوئيم و قرائت كنيم.
