اسلام خداوند را با اسمای حسنی به بشر معرفی کرده است
گروه انديشه: اسلام با ظهور خود، خدا را بر اساس اسماء حسنی معرفی كرده و گفت: كه هيچ واسطهای در ارتباط انسان با خدا وجود نداشته و بر اين باور اعراب كه بتها را واسطه بين انسان و خدا میدانستند، خط بطلان كشيد.
به گزارش خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) شعبه زنجان، ابوالقاسم اوجاقلو، پژوهشگر علوم قرآنی عصر روز گذشته، سوم مردادماه در نشست معرفتی كاركنان جهاد دانشگاهی زنجان با تأكيد بر اينكه خداپرستی بشر تاريخی ديرينه دارد، گفت: بشر در برخی جوامع همواره در تنظيم رابطه خود با خدا و حتی شناخت ذات او، به بيراهه رفته و بتپرستی يكی از اين انحرافات محسوب میشود.
وی افزود: اسلام با ظهور خود، خدا را بر اساس اسماء حسنی معرفی كرده و بيان كرد كه هيچ واسطهای در ارتباط انسان با خدا وجود نداشته و بر اين باور اعراب كه بتها را واسطه بين انسان و خدا میدانستند، خط بطلان كشيد.
اين پژوهشگر علوم قرآنی با اشاره به اينكه اعراب در زمان پيش از اسلام، پرستش را مربوط به اله يا بتها میدانستند، ابراز كرد: بتهای اعراب زمانی در ذهن آنان وجود داشتند اما با ورود هنر مجسمه سازی از يونان، بتها تجسم عينی يافته، فراگير شده و حتی كثرت يافتند.
اوجاقلو تصريح كرد: اسلام در اين زمان ظهور كرده و با شعار «لا اله الا الله»، بيان كرد كه هيچيك از اين اجسام وجود نداشته و تنها يك اله وجود دارد؛ اسلام با اين روش، مسير هدايت را روشن كرد و راه ارتباط با خدا را نيز مشخص كرد.
وی، ذكر را يكی از راههای ارتباط با خدا دانست و اظهار كرد: ذكر يك انسان مؤمن، اله او و كسی است كه ذهن او را به خود مشغول كرده است و اين مشغوليت ذهنی در كنش و واكنشهای انسان متجلی شده و سپس بر زبان جاری شده و بهعنوان شعبهای از ذكر، در دعا جاری میشود.
اين مدرس علوم قرآنی دانشگاههای زنجان با اشاره به وصف حال عبد در مقابل معبود، يكی از جنبههای دعای اهل بيت(ع) است، عنوان كرد: بيان اين جمله در دعای عظيم كميل از سوی اميرالمؤمنين(ع) كه؛ «مَنِ اشْتَدَّتْ فاقَتُهُ»، فقر دنيوی و مالی ايشان را بيان نمیكند، چرا كه در جای جای تاريخ اسلام آمده است كه ايشان فقر مالی نداشته و حتی به اندازه 6 مرد عرب مزد میگرفتند؛ بلكه فقر اشاره شده در اين بخش از دعا، به اين دليل است كه ايشان خدا را وجود غنی شناخته و هر چه بر شناخت ايشان نسبت به خداوند متعال افزوده میشد، فقرشان نيز نسبت به ذات خدا شدت میگرفت.
وی ادامه داد: طبق آيه 7 سوره نبأ كه در آن آمده است: «إذا أَنْ رَآهُ اسْتَغْنَى»، انسانی كه از خداوند دور میشود، رفته رفته احساس بینيازی میكند.
اوجاقلو در پايان خاطرنشان كرد: عصمت اهل بيت(ع) بهمعنای علم ايشان و علمی است كه از آن بهعنوان نور ائمه(ع) تعبير شده است و جهل اشاره شده در دعای كميل، بهمعنای علم ايشان در مقابل علم بی نهايت خداوند متعال است.
وی افزود: اسلام با ظهور خود، خدا را بر اساس اسماء حسنی معرفی كرده و بيان كرد كه هيچ واسطهای در ارتباط انسان با خدا وجود نداشته و بر اين باور اعراب كه بتها را واسطه بين انسان و خدا میدانستند، خط بطلان كشيد.
اين پژوهشگر علوم قرآنی با اشاره به اينكه اعراب در زمان پيش از اسلام، پرستش را مربوط به اله يا بتها میدانستند، ابراز كرد: بتهای اعراب زمانی در ذهن آنان وجود داشتند اما با ورود هنر مجسمه سازی از يونان، بتها تجسم عينی يافته، فراگير شده و حتی كثرت يافتند.
اوجاقلو تصريح كرد: اسلام در اين زمان ظهور كرده و با شعار «لا اله الا الله»، بيان كرد كه هيچيك از اين اجسام وجود نداشته و تنها يك اله وجود دارد؛ اسلام با اين روش، مسير هدايت را روشن كرد و راه ارتباط با خدا را نيز مشخص كرد.
وی، ذكر را يكی از راههای ارتباط با خدا دانست و اظهار كرد: ذكر يك انسان مؤمن، اله او و كسی است كه ذهن او را به خود مشغول كرده است و اين مشغوليت ذهنی در كنش و واكنشهای انسان متجلی شده و سپس بر زبان جاری شده و بهعنوان شعبهای از ذكر، در دعا جاری میشود.
اين مدرس علوم قرآنی دانشگاههای زنجان با اشاره به وصف حال عبد در مقابل معبود، يكی از جنبههای دعای اهل بيت(ع) است، عنوان كرد: بيان اين جمله در دعای عظيم كميل از سوی اميرالمؤمنين(ع) كه؛ «مَنِ اشْتَدَّتْ فاقَتُهُ»، فقر دنيوی و مالی ايشان را بيان نمیكند، چرا كه در جای جای تاريخ اسلام آمده است كه ايشان فقر مالی نداشته و حتی به اندازه 6 مرد عرب مزد میگرفتند؛ بلكه فقر اشاره شده در اين بخش از دعا، به اين دليل است كه ايشان خدا را وجود غنی شناخته و هر چه بر شناخت ايشان نسبت به خداوند متعال افزوده میشد، فقرشان نيز نسبت به ذات خدا شدت میگرفت.
وی ادامه داد: طبق آيه 7 سوره نبأ كه در آن آمده است: «إذا أَنْ رَآهُ اسْتَغْنَى»، انسانی كه از خداوند دور میشود، رفته رفته احساس بینيازی میكند.
اوجاقلو در پايان خاطرنشان كرد: عصمت اهل بيت(ع) بهمعنای علم ايشان و علمی است كه از آن بهعنوان نور ائمه(ع) تعبير شده است و جهل اشاره شده در دعای كميل، بهمعنای علم ايشان در مقابل علم بی نهايت خداوند متعال است.
