ماه رمضان؛ فرصتی برای دستيابی به بالاترين نعمت بهشت
گروه اجتماعي: با توجّه به اينكه ماه رمضان بستری سرشار از معنويت و سير به سوی قرب الهی را برای انسان فراهم میكند؛ ظرفيتی مناسب در فرد برای رسيدن به رضای خداوند كه بالاترين نعمت بهشت است نيز ايجاد میكند.
در دعای بيستم ماه مبارك رمضان گشايش درهای بهشت را به روی خود طلب ميكنيم: «اللهمّ افْتَحْ لی فيهِ أبوابَ الجِنانِ واغْلِقْ عَنّی فيهِ أبوابَ النّيرانِ وَ وَفّقْنی فيهِ لِتِلاوَةِ القرآنِ يا مُنَزّلِ السّكينةِ فی قُلوبِ المؤمِنين؛ خدايا بگشا برايم در آن درهاى بهشت و ببند برايم درهاى آتش دوزخ را و توفيقم ده در آن براى تلاوت قرآن اى نازلكننده آرامش در دلهاى مؤمنان.»
در بسياری از آيات قرآن اوصاف نعمتهای بهشتی ذكر شده است كه در اين جا اشارهای كوتاه به برخی از آنها میكنيم. در آيه 25 از سوره بقره در وصف نعمتهای بهشت آمده است: «وَ بَشرِ الَّذِينَ ءَامَنُوا وَ عَمِلُوا الصلِحَتِ أَنَّ لهَُمْ جَنَّتٍ تجْرِى مِن تحْتِهَا الاَنْهَرُ كلَّمَا رُزِقُوا مِنهَا مِن ثَمَرَةٍ رِّزْقاً قَالُوا هَذَا الَّذِى رُزِقْنَا مِن قَبْلُ وَ أُتُوا بِهِ مُتَشبِهاً وَ لَهُمْ فِيهَا أَزْوَجٌ مُّطهَّرَةٌ وَ هُمْ فِيهَا خَلِدُونَ؛ به كسانى كه ايمان آوردهاند و عمل صالح دارند، بشارت ده كه باغهائى از بهشت براى آنها است كه نهرها از زير درختانش جارى است، هر زمانى كه ميوهاى از آن به آنها داده شود، مىگويند اين همان است كه قبلا به ما روزى شده بود (ولى چقدر اينها از آنها بهتر و عاليتر است) و ميوههائى كه براى آنها مىآورند همه يكسانند، و براى آنها همسرانى پاك و پاكيزه است و جاودانه در آن خواهند بود.
باغهای بهشتی: باغهائى كه آب دائم ندارند و بايد گاهگاه از خارج، آب براى آنها بياورند، طراوت زيادى نخواهند داشت، طراوت از آن باغى است كه هميشه آب در اختيار دارد، آبهائى كه متعلق به خود آنست و هرگز قطع نمىشود خشكسالى و كمبود آب آن را تهديد نمىكند و چنين است باغهاى بهشت .
ميوه باغهای بهشتی همه از نظر خوبى و زيبائى همانندند، آنچنان در درجه اعلا قرار دارند كه نمىشود يكى را بر ديگرى ترجيح داد، به عكس ميوههاى اين جهان كه بعضى ممكن است نارس باشند، بعضى بيش از حد رسيده، بعضى كم رنگ و بو، بعضى خوشبو و معطر، ولى ميوههاى باغهاى بهشت يك از يك خوشبوتر، يك از يك شيرينتر و يك از يك جالبتر و زيباتر!
همسران پاك و پاكيزه: پاك از همه آلودگيهایى كه در اين جهان ممكن است داشته باشند، پاك از نظر روح و قلب، و پاك از نظر جسم و تن. جالب اينكه تنها وصفى كه براى همسران بهشتى در اين آيه بيان شده وصف «مطهرة»، يعنی پاك و پاكيزه است و اين اشارهاى است به اينكه اولين و مهمترين شرط همسر، پاكى و پاكيزگى است، و غير از آن همه تحتالشعاع آن قرار دارد.
يكى از اشكالات نعمتهاى دنيا اين است كه انسان در همان حال كه داراى نعمت است فكر زوال آن را مىكند و خاطرش پريشان مىشود، و به همين دليل هرگز اين نعمتها نمىتواند آرامش آفرين گردد، اما نعمتهاى بهشتى چون جاودانى است و فنا و زوالى براى آن نيست از هر جهت كامل و آرامبخش است، لذا در پايان آيه مىفرمايد:«وَ هُمْ فِيهَا خَلِدُونَ».
اما والاترين و بالاترين نعمتهای بهشتی بنابر بيان آيات قرآن رضای خداوند است: «وَعَدَ اللَّهُ الْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُؤْمِنَتِ جَنَّتٍ تجْرِى مِن تحْتِهَا الاَنْهَرُ خَلِدِينَ فِيهَا وَ مَسكِنَ طیِّبَةً فى جَنَّتِ عَدْنٍ وَ رِضوَنٌ مِّنَ اللَّهِ أَكبرُ ذَلِك هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ؛ خداوند به مردان و زنان با ايمان باغهائى از بهشت وعده داده كه نهرها از زير(درختان ) آنها جارى هستند، جاودانه در آن خواهند ماند و مسكنهاى پاكيزهاى در بهشت هاى عدن(نصيب آنها ساخته ) و رضا (و خشنودى ) خدا (از همه اينها) برتر است !و پيروزى بزرگ همين است»؛ سوره توبه آيه 72
و به راستى اگر كسى به آن مقام برسد كه احساس كند خدا از او راضى است و او هم از خدا راضى، همه لذات ديگر را از ياد خواهد برد، تنها به او دل مىبندد، و به غير او نمىانديشد و اين لذتى است روحانى كه با هيچ زبان و بيانى قابل توصيف نيست.(تفسير نمونه).
در بسياری از آيات قرآن اوصاف نعمتهای بهشتی ذكر شده است كه در اين جا اشارهای كوتاه به برخی از آنها میكنيم. در آيه 25 از سوره بقره در وصف نعمتهای بهشت آمده است: «وَ بَشرِ الَّذِينَ ءَامَنُوا وَ عَمِلُوا الصلِحَتِ أَنَّ لهَُمْ جَنَّتٍ تجْرِى مِن تحْتِهَا الاَنْهَرُ كلَّمَا رُزِقُوا مِنهَا مِن ثَمَرَةٍ رِّزْقاً قَالُوا هَذَا الَّذِى رُزِقْنَا مِن قَبْلُ وَ أُتُوا بِهِ مُتَشبِهاً وَ لَهُمْ فِيهَا أَزْوَجٌ مُّطهَّرَةٌ وَ هُمْ فِيهَا خَلِدُونَ؛ به كسانى كه ايمان آوردهاند و عمل صالح دارند، بشارت ده كه باغهائى از بهشت براى آنها است كه نهرها از زير درختانش جارى است، هر زمانى كه ميوهاى از آن به آنها داده شود، مىگويند اين همان است كه قبلا به ما روزى شده بود (ولى چقدر اينها از آنها بهتر و عاليتر است) و ميوههائى كه براى آنها مىآورند همه يكسانند، و براى آنها همسرانى پاك و پاكيزه است و جاودانه در آن خواهند بود.
باغهای بهشتی: باغهائى كه آب دائم ندارند و بايد گاهگاه از خارج، آب براى آنها بياورند، طراوت زيادى نخواهند داشت، طراوت از آن باغى است كه هميشه آب در اختيار دارد، آبهائى كه متعلق به خود آنست و هرگز قطع نمىشود خشكسالى و كمبود آب آن را تهديد نمىكند و چنين است باغهاى بهشت .
ميوه باغهای بهشتی همه از نظر خوبى و زيبائى همانندند، آنچنان در درجه اعلا قرار دارند كه نمىشود يكى را بر ديگرى ترجيح داد، به عكس ميوههاى اين جهان كه بعضى ممكن است نارس باشند، بعضى بيش از حد رسيده، بعضى كم رنگ و بو، بعضى خوشبو و معطر، ولى ميوههاى باغهاى بهشت يك از يك خوشبوتر، يك از يك شيرينتر و يك از يك جالبتر و زيباتر!
همسران پاك و پاكيزه: پاك از همه آلودگيهایى كه در اين جهان ممكن است داشته باشند، پاك از نظر روح و قلب، و پاك از نظر جسم و تن. جالب اينكه تنها وصفى كه براى همسران بهشتى در اين آيه بيان شده وصف «مطهرة»، يعنی پاك و پاكيزه است و اين اشارهاى است به اينكه اولين و مهمترين شرط همسر، پاكى و پاكيزگى است، و غير از آن همه تحتالشعاع آن قرار دارد.
يكى از اشكالات نعمتهاى دنيا اين است كه انسان در همان حال كه داراى نعمت است فكر زوال آن را مىكند و خاطرش پريشان مىشود، و به همين دليل هرگز اين نعمتها نمىتواند آرامش آفرين گردد، اما نعمتهاى بهشتى چون جاودانى است و فنا و زوالى براى آن نيست از هر جهت كامل و آرامبخش است، لذا در پايان آيه مىفرمايد:«وَ هُمْ فِيهَا خَلِدُونَ».
اما والاترين و بالاترين نعمتهای بهشتی بنابر بيان آيات قرآن رضای خداوند است: «وَعَدَ اللَّهُ الْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُؤْمِنَتِ جَنَّتٍ تجْرِى مِن تحْتِهَا الاَنْهَرُ خَلِدِينَ فِيهَا وَ مَسكِنَ طیِّبَةً فى جَنَّتِ عَدْنٍ وَ رِضوَنٌ مِّنَ اللَّهِ أَكبرُ ذَلِك هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ؛ خداوند به مردان و زنان با ايمان باغهائى از بهشت وعده داده كه نهرها از زير(درختان ) آنها جارى هستند، جاودانه در آن خواهند ماند و مسكنهاى پاكيزهاى در بهشت هاى عدن(نصيب آنها ساخته ) و رضا (و خشنودى ) خدا (از همه اينها) برتر است !و پيروزى بزرگ همين است»؛ سوره توبه آيه 72
و به راستى اگر كسى به آن مقام برسد كه احساس كند خدا از او راضى است و او هم از خدا راضى، همه لذات ديگر را از ياد خواهد برد، تنها به او دل مىبندد، و به غير او نمىانديشد و اين لذتى است روحانى كه با هيچ زبان و بيانى قابل توصيف نيست.(تفسير نمونه).
