خوابهای آشفته حكومتهای اخوانی و سلفی برای سوريه تعبير نخواهد شد
گروه سياسی: فردای اين جنگ جهانی عليه سوريه نه حكومتی سكولار باقی خواهد ماند و نه خوابهای آشفته حكومتهای اخوانی و سلفی و عثمانی تعبير خواهد شد؛ فردای فتح فتنه شام، مسلمانان و مسيحيانی را خواهد ديد كه «یَدْخُلُونَ فِی دِينِ اللَّهِ أَفْوَاجًا» شهادتين بر زبان میآورند و به ولی بودن علی(ع) گواهی میدهند.
به گزارش خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا)، در پايان چهارمين تجمع مدافعان حرم حضرت زينب(س) كه عصر روز گذشته، هشتم مردادماه با حضور خيل عظيم روزهداران در ميدان امام حسين(ع) تهران برگزار شد، بيانيهای به اين شرح صادر شد:
بسم الله القاصم الجبارين
اين روزها كوفه و دمشق، زخمدار تيغ خارجيانند. از 1400 سال پيش كه باب خانه اهل كسا(ع) به آتش كشيده شد، اسلام فهميد كه روزهای جگرخونی در راه است. ناكث و مارق و قاسط، دست بهدست هم دادند تا قرآنهای صامت و ناطق را بر سر نيزه كنند؛ تا فرقهای عدالت را بشكافند و حنجرههای اصلاح را ببرند و دستهای غيرت را بر زمين بيندازند. اسلام، قرنهاست كه داغدار است. هر روز داغی و هر روز دردی. روزی خود اهل بيت(ع) را به تير سه شعبه دوختند و روزی حرمهای آنان را به بمب و موشك سوختند.
برای جوان شيعه، دفاع از حرم، آزمايش است. كه نشان بدهد بوی عباس میدهد و «يا ليتنا كنا معكم»هايش، شعاری خاكگرفته در بستر زمان نبوده، شعوری سرخ بوده جاری در تاريخ بشر، كه هر روز، در هر تنگنا، جلايی تازه بهخود گرفته و شكوهی نو آفريده و برای صاحب الزمانی(عج) كه شنوای روضه علمداری عباس(ع) است، چه بضاعت مزجاتی بهتر از اينكه جوان شيعه بگويد: «آقا جان! عباس نيست اما شيفتگان عباس هستند. غيرت نيست اما غيرتمردان هستند.» و چه بيعتی بهتر از اينكه با خون خود، نامش را در فهرست مدافعان شيعه و سنی حرم بیبی زينب(س)، بنويسد. در درازای فهرستی كه با عباس بنعلی(ع) آغاز میشود و تا آن جوان سياهپوست ساحل عاجی، ادامه پيدا میكند. میشود كه نام من و تو را، پسِ نام «محمد سليمان الكونی» بنويسند و تشييعكنندگانمان، نوشته روی كفنمان را بلند بخوانند كه «فداءً بالسيدة زينب(س)»!؟
امروز، كفار حربی در سوريه جمعند و با ناكثان و مارقان و قاسطان درآميختهاند تا درخت به ثمر نشسته مقاومت را از ريشه بركنند. اما نمیدانند كه برای پير و جوان مسلمان، «كل يوم عاشورا و كل ارض كربلا» غيرت، ايران و لبنان و عراق و سوريه و افغانستان و آذربايجان و ساحل عاج نمیشناسد. غيرت، سن و سال و شيعه و سنی و سياه و سفيد نمیشناسد. بهاری است به گستره گيتی كه بر هر جان مرده مینشيند و از او اسطورهای میسازد كه ساليان سال، «شهيد آفرين» است.
دنيا بداند فردای اين جنگ جهانی عليه سوريه نه حكومتی سكولار باقی خواهد ماند و نه خوابهای آشفته حكومتهای اخوانی و سلفی و عثمانی تعبير خواهد شد. دنيا بداند فردای فتح فتنه شام، مسلمانان و مسيحيانی را خواهد ديد كه «يدخلون فی دين الله افواجا» شهادتين بر زبان میآورند و به «ولی» بودن «علی» گواهی میدهند. دنيا بداند فردای دفاع مقدس سوريه، اسلام ناب محمدی سر بر سجده شكر خواهد داشت و جبهه استكبار و ارتجاع، انگشت حسرت در دهان.
اليس الصبح بقريب !
بسم الله القاصم الجبارين
اين روزها كوفه و دمشق، زخمدار تيغ خارجيانند. از 1400 سال پيش كه باب خانه اهل كسا(ع) به آتش كشيده شد، اسلام فهميد كه روزهای جگرخونی در راه است. ناكث و مارق و قاسط، دست بهدست هم دادند تا قرآنهای صامت و ناطق را بر سر نيزه كنند؛ تا فرقهای عدالت را بشكافند و حنجرههای اصلاح را ببرند و دستهای غيرت را بر زمين بيندازند. اسلام، قرنهاست كه داغدار است. هر روز داغی و هر روز دردی. روزی خود اهل بيت(ع) را به تير سه شعبه دوختند و روزی حرمهای آنان را به بمب و موشك سوختند.
برای جوان شيعه، دفاع از حرم، آزمايش است. كه نشان بدهد بوی عباس میدهد و «يا ليتنا كنا معكم»هايش، شعاری خاكگرفته در بستر زمان نبوده، شعوری سرخ بوده جاری در تاريخ بشر، كه هر روز، در هر تنگنا، جلايی تازه بهخود گرفته و شكوهی نو آفريده و برای صاحب الزمانی(عج) كه شنوای روضه علمداری عباس(ع) است، چه بضاعت مزجاتی بهتر از اينكه جوان شيعه بگويد: «آقا جان! عباس نيست اما شيفتگان عباس هستند. غيرت نيست اما غيرتمردان هستند.» و چه بيعتی بهتر از اينكه با خون خود، نامش را در فهرست مدافعان شيعه و سنی حرم بیبی زينب(س)، بنويسد. در درازای فهرستی كه با عباس بنعلی(ع) آغاز میشود و تا آن جوان سياهپوست ساحل عاجی، ادامه پيدا میكند. میشود كه نام من و تو را، پسِ نام «محمد سليمان الكونی» بنويسند و تشييعكنندگانمان، نوشته روی كفنمان را بلند بخوانند كه «فداءً بالسيدة زينب(س)»!؟
امروز، كفار حربی در سوريه جمعند و با ناكثان و مارقان و قاسطان درآميختهاند تا درخت به ثمر نشسته مقاومت را از ريشه بركنند. اما نمیدانند كه برای پير و جوان مسلمان، «كل يوم عاشورا و كل ارض كربلا» غيرت، ايران و لبنان و عراق و سوريه و افغانستان و آذربايجان و ساحل عاج نمیشناسد. غيرت، سن و سال و شيعه و سنی و سياه و سفيد نمیشناسد. بهاری است به گستره گيتی كه بر هر جان مرده مینشيند و از او اسطورهای میسازد كه ساليان سال، «شهيد آفرين» است.
دنيا بداند فردای اين جنگ جهانی عليه سوريه نه حكومتی سكولار باقی خواهد ماند و نه خوابهای آشفته حكومتهای اخوانی و سلفی و عثمانی تعبير خواهد شد. دنيا بداند فردای فتح فتنه شام، مسلمانان و مسيحيانی را خواهد ديد كه «يدخلون فی دين الله افواجا» شهادتين بر زبان میآورند و به «ولی» بودن «علی» گواهی میدهند. دنيا بداند فردای دفاع مقدس سوريه، اسلام ناب محمدی سر بر سجده شكر خواهد داشت و جبهه استكبار و ارتجاع، انگشت حسرت در دهان.
اليس الصبح بقريب !
