محمد اجلی، پژوهشگر علوم قرآنی در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) شعبه زنجان، با تأكيد بر اينكه روز بيست و دوم ماه مبارك رمضان با توجه به مضمون دعای اين روز، زمان اجابت دعا و همچنين حالت اضطرار بنده برای رسيدن به مقامات برتر است، گفت: بنده خدا در فراز نخست اين دعا، با بيان اين جمله كه؛ «اللهمّ افْتَحْ لی فيهِ أبوابَ فَضْلَكَ»، از خداوند متعال طلب میكند كه درهای فضل خود را به رويش او كند.
وی افزود: طلب باز شدن درهای فضل خدا به روی بنده، به اين دليل در دهه سوم از ماه مبارك رمضان و در روز بيست و دوم از اين ماه پربركت انجام میشود كه در اين روز مؤمن آثار رحمت و فضل خداوند سبحان را در وجود خود میيابد و برای گشودهتر شدن اين درهای فضل و رحمت، به درگاه خداوند طلب میكند.
اين پژوهشگر علوم قرآنی با اشاره به فراز دوم دعای روز بيست و دوم ماه مبارك رمضان كه در آن آمده است؛ «أنْزِل علیّ فيهِ بَرَكاتِكَ»، ابراز كرد: واژه «بركت» در اين فراز از دعا، بهمعنای آنچه بيش از حالت طبيعی از سوی خدا به انسان میرسد، بوده و فراتر از محاسبات رياضی است و تنها خاص علوم انسانی است.
اجلی تصريح كرد: در فراز سوم دعای روز بيست و دوم ماه رمضان آمده است؛ «وَفّقْنی فيهِ لِموجِباتِ مَرْضاتِكَ» و از آنجايی كه يكی از بالاترين مراتب بندگی خدا، درجه رضوان بوده و به همين دليل نيز بهشت «رضوان» مرتبهای بالاتر از بهشت عادی دارد؛ مؤمن در اين دعا نيز میخواهد كه موجبات رضای خود را در اعمال او قرار دهد و شادی او در حالت رضوان پايدارتر شود.
وی با بيان اينكه حالت طلب در اين روز از ماه مبارك رمضان، به موجب قرارگيری در شبهای قدر، از شدت بيشتری برخوردار است، اظهار كرد: مؤمن در روز بيست و دوم با بيان اين جمله كه؛ «اسْكِنّی فيهِ بُحْبوحاتِ جَنّاتِكَ»، میخواهد كه خداوند سبحان او را در برترين و دلنوازترين جايگاه در بهشت برين سكونت دهد.
اين مدرس حوزه و دانشگاههای زنجان ادامه داد: واژه «سكونت» در آيات و روايات، قرار دائمی در محلی را نشان میدهد و در دعای روز بيست و دوم ماه مبارك رمضان نيز مؤمن بهدليل پديدار شدن آثار رحمت الهی در وجود خود، طلب قرار يافتن دائمی در بهترين جايگاهها را دارد.
اين پژوهشگر علوم قرآنی با اشاره به فراز پايانی دعای اين روز كه در ان آمده است؛ «يا مُجيبَ دَعْوَةِ المُضْطَرّين»، خاطرنشان كرد: اين فراز از دعا به حالت اضطرار در طلب بازمیگردد و از آنجايی كه حالت اضطرار به خودی خود، سازنده است؛ نياز شديد انسان برای رسيدن به مقامات برتر در اين روز سبب ايجاد اضطرار در او میشود.
اجلی در پايان، يادآور شد: حالت اضطرار در وجود انسان، زمانی پديد میآيد كه فرد آثار و پيامدهای چيزی را كه نسبت به آن اضطرار دارد را درك كرده باشد و در غير اينصورت، احساس نياز شديد و در پی آن اضطرار برای او پيش نمیآید.