حيات، دانايی توأم با توانايی است و از خصايص حضرت حق بهشمار میآيد و بدين سبب هر موجودی كه از آن بهرهای برده است موهبتی از بارگاه الهی به رسم امانت در اختيار داشته و بايد قدر آن را بداند و اين پاسداشت(قدر) يعنی به درستی از آن بهره بردن.
براساس آموزههای وحيانی، حظ انسانی از اين موهبت ربوبی به مراتب گستردهتر است زيرا از مرز عدم آغاز و تا سرحد وجوب امتداد میيابد و اين به اقتضای جامعيت وجودی انسان است كه چنين حيات جامعی را رقم زده است.
قرآن كريم انسان را به امری بس عظيم و خطير توجه میدهد و آن اينكه چه حياتی موجب حفظ بقای مرتبه رفيع احسن تقويمی است همچنين از منظر دين و نصوص معتبر دينی با تأكيد، اعلام شده مرگ نيز بازتاب زندگی است و در جهان آخرت، انسان محصول سعی و تلاش خود را میبيند، «وَأَن لَّيْسَ لِلْإِنسَانِ إِلَّا مَا سَعَى ﴿۳۹﴾ وَأَنَّ سَعْيَهُ سَوْفَ يُرَى ﴿۴۰﴾؛ و اينكه براى انسان جز حاصل تلاش او نيست (۳۹) و [نتيجه] كوشش او به زودى ديده خواهد شد (۴۰)»، (آیات 39 و 40 سوره نجم).
و امر ياد شده همه انسانهای آگاه و بيدار را وا میدارد تا حيات و زندگی راستين را بهتر بشناسند و با حفظ و عمل به آن به بهترين شيوه گذران عمر کنند.
همچنین دين اسلام دين زندگی است و احكام و تعاليم حياتبخشی را برای انسان فراهم كرده تا بتوانند در هر سطحی مناسبات خود را بهدرستی ايجاد دهند و تحكيم کنند به همين سبب تنها با پذيرش و عمل به تعاليم ياد شده بندگی معنا میيابد و اين امر در سايه آن محقق میشود.
مهدی زارعی