امسال هم سالروز ورود آزادگان در سكوت گذشت
امسال هم سالروز ورود آزادگان با سكوت بعضی از مسئولان و روابط عمومیها گذشت، انگار اين سكوتها پايانی ندارد، انگار اين تابلوها و پرتابلهای تبليغی شهرمان فقط برای ايثارگران سكوت میكنند.
امسال هم سالروز ورود آزادگان با سكوت بعضی از مسئولان و روابط عمومیها گذشت، انگار اين سكوتها پايانی ندارد، انگار اين تابلوها و پرتابلهای تبليغی شهرمان فقط برای ايثارگران سكوت میكنند، انگار بعضی از مسئولان وقت و حوصله برای برگزاری يك همايش خشك و خالی برای اين ايثارگران را ندارند، انگار بعضی از مسئولان نمیخواهند اين روزها را بياد خود بياورند.
انگار وقتی نوبت به ايثارگران میرسد بودجه آنها تمام میشود، انگار برخی از روابط عمومیها برای نوشتن يك بنر ساده كه ظاهر ارادت به فرهنگ ايثار را برسانند ته جيبشان سوراخ میشود. انگار در سهميهبندی بودجهای فرهنگی شهرمان كمترين بودجه مختص به اشاعه فرهنگ ايثار و شهادت است.
انگار مراسم تجليل ما هم سياسی شده است، انگار اين سخن امام(ره) را مسئولان فراموش كردهاند كه فرمود نگذاريد پيشكسوتان ايثار و جهاد و شهادت در پيچ و خم رزوزمرهگی دنيا به فراموشی سپرده شوند، انگار همين ديروز بود كه بعضی از آقايان منتظر بودند تا افتتاح پروژهای يا چشنی سر برسد تا در آن مراسمات از بعضیها تجليل بكنند و به مردم بگويند كه ما هم … .
انگار آتش گرم ما هم ديگر بر ِآب سرد آنها اثر ندارد. نمیدانم صدای ما ديگر رسا نيست يا گوش آنها بدهكار نيست. خوب گفتهاند كه اگر كسی خواب باشد میتوانی بيدارش كنی ولی اگر خودش را بخواب بزند بيدار نمیشود. انگار ... .
يادمان باشد حفظ و اشاعه فرهنگ ايثار، جهاد و شهادت باعث ارتقاء توان دفاعی ما میشود و گرنه هيچ ايثارگری منتظر اين نمانده است تا مسئولی يا فردی امسال بنده برايشان مراسمی بگيرد و يا بنری بزند.
تبريك به كليه آزادگان عزيز و همچنين درود به روان پاك كليه شهدا به ويژه شهدای مظلوم آزاده كه در غربت جان به جان آفرين تسليم كردند. ۲۶ مردادماه سال 69، برگی ديگر از تقويم انقلاب اسلامی ورق خورد، آزادگان آمدند همانطور كه رفته بودند؛ دلير و مقاوم، نستوه و استوار، اميدوار و دلاور. آمدند با همان صلابت هميشگی، همان طور كه ديروز رفته بودند. آری، آن روز عشق طلوع كرد. همان عشقی كه هشت سال پيش بدرقهاش كرديم و اينك به استقبالش میرويم.
چشمهای همگان اشك بار بود، نه به خاطر غم و اندوه، بلكه اين بار از شوق وصال؛ چرا كه ده خدا محقق شده بود كه پس از هر سختی آسانی است. آزادگان ما، وارثان شهيداناند و ماندند تا نامشان را گرامی و راهشان را ادامه دهند.
اينك رسالت ما، به ويژه نسل جوان اين است كه با دنباله روی از سيره اين سرافرازان، كشور خود را در برابر دشمنان به كمين نشسته بيمه كنيم. بايد قدر اين گنجينههای ارزشمند انقلاب را دانست؛ آزادمردانی كه در اوج عزّت و پايداری به وطن بازگشتند و با صلابت و ايستادگی اين يادگاران دفاع مقدس و روزهای آتش و خون، با گام های مطمئن و دلهای سرشار از عشق و ايمان به خدا و وطن، برای رسيدن به قلّههای فتح و ظفر ايستادهاند؛ پس ما نيز بايد صبوریشان را ارج نهيم و پای غفلت بر آن نگذاريم.
امام راحل چه زيبا و شايسته در توصيف فرزندان خود فرمودهاند: «اسرا در چنگال دژخيمان خود سرود آزادیاند و آزادگان جهان آن را زمزمه میكنند». آری، آنان نه تنها اسير نبودند؛ بلكه آنها دور از هرگونه وابستگیها و دل بستگیها بودند و ندای آزادمردی را به گوش همه جهانيان رساندند.
مقام معظم رهبری نيز چنين میفرمايد: «شما ذخيره بزرگ الهی و يك ثروت عظيم انسانی هستيد كه در دست دشمن غصب شده بوديد. خدای متعال شما را به ملّت و به اين كشور اسلامی برگرداند». ايشان هم چنين میفرمايند «صبر و استقامت شما به اسلام آبرو بخشيد».
منبع: سيد عزيزالله پژوهيده، ايثارگر دزفولی
انگار وقتی نوبت به ايثارگران میرسد بودجه آنها تمام میشود، انگار برخی از روابط عمومیها برای نوشتن يك بنر ساده كه ظاهر ارادت به فرهنگ ايثار را برسانند ته جيبشان سوراخ میشود. انگار در سهميهبندی بودجهای فرهنگی شهرمان كمترين بودجه مختص به اشاعه فرهنگ ايثار و شهادت است.
انگار مراسم تجليل ما هم سياسی شده است، انگار اين سخن امام(ره) را مسئولان فراموش كردهاند كه فرمود نگذاريد پيشكسوتان ايثار و جهاد و شهادت در پيچ و خم رزوزمرهگی دنيا به فراموشی سپرده شوند، انگار همين ديروز بود كه بعضی از آقايان منتظر بودند تا افتتاح پروژهای يا چشنی سر برسد تا در آن مراسمات از بعضیها تجليل بكنند و به مردم بگويند كه ما هم … .
انگار آتش گرم ما هم ديگر بر ِآب سرد آنها اثر ندارد. نمیدانم صدای ما ديگر رسا نيست يا گوش آنها بدهكار نيست. خوب گفتهاند كه اگر كسی خواب باشد میتوانی بيدارش كنی ولی اگر خودش را بخواب بزند بيدار نمیشود. انگار ... .
يادمان باشد حفظ و اشاعه فرهنگ ايثار، جهاد و شهادت باعث ارتقاء توان دفاعی ما میشود و گرنه هيچ ايثارگری منتظر اين نمانده است تا مسئولی يا فردی امسال بنده برايشان مراسمی بگيرد و يا بنری بزند.
تبريك به كليه آزادگان عزيز و همچنين درود به روان پاك كليه شهدا به ويژه شهدای مظلوم آزاده كه در غربت جان به جان آفرين تسليم كردند. ۲۶ مردادماه سال 69، برگی ديگر از تقويم انقلاب اسلامی ورق خورد، آزادگان آمدند همانطور كه رفته بودند؛ دلير و مقاوم، نستوه و استوار، اميدوار و دلاور. آمدند با همان صلابت هميشگی، همان طور كه ديروز رفته بودند. آری، آن روز عشق طلوع كرد. همان عشقی كه هشت سال پيش بدرقهاش كرديم و اينك به استقبالش میرويم.
چشمهای همگان اشك بار بود، نه به خاطر غم و اندوه، بلكه اين بار از شوق وصال؛ چرا كه ده خدا محقق شده بود كه پس از هر سختی آسانی است. آزادگان ما، وارثان شهيداناند و ماندند تا نامشان را گرامی و راهشان را ادامه دهند.
اينك رسالت ما، به ويژه نسل جوان اين است كه با دنباله روی از سيره اين سرافرازان، كشور خود را در برابر دشمنان به كمين نشسته بيمه كنيم. بايد قدر اين گنجينههای ارزشمند انقلاب را دانست؛ آزادمردانی كه در اوج عزّت و پايداری به وطن بازگشتند و با صلابت و ايستادگی اين يادگاران دفاع مقدس و روزهای آتش و خون، با گام های مطمئن و دلهای سرشار از عشق و ايمان به خدا و وطن، برای رسيدن به قلّههای فتح و ظفر ايستادهاند؛ پس ما نيز بايد صبوریشان را ارج نهيم و پای غفلت بر آن نگذاريم.
امام راحل چه زيبا و شايسته در توصيف فرزندان خود فرمودهاند: «اسرا در چنگال دژخيمان خود سرود آزادیاند و آزادگان جهان آن را زمزمه میكنند». آری، آنان نه تنها اسير نبودند؛ بلكه آنها دور از هرگونه وابستگیها و دل بستگیها بودند و ندای آزادمردی را به گوش همه جهانيان رساندند.
مقام معظم رهبری نيز چنين میفرمايد: «شما ذخيره بزرگ الهی و يك ثروت عظيم انسانی هستيد كه در دست دشمن غصب شده بوديد. خدای متعال شما را به ملّت و به اين كشور اسلامی برگرداند». ايشان هم چنين میفرمايند «صبر و استقامت شما به اسلام آبرو بخشيد».
منبع: سيد عزيزالله پژوهيده، ايثارگر دزفولی
