به گزارش خبرنگار افتخاری خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا)، غزل فارسی كه يكی از سرشارترين حوزههای شعر به شمار میرود، نمونه كاملی است كه میتوان همه انواع غنايی شعر را به خوبی در آن ديد. در غزل حافظ، مسايل اجتماعی كه با بيانی غنايی و بر اساسِ منِ گسترده و اجتماعی شاعر مطرح میشود، با مسايلی خصوصی از قبيل مرثيه دوست يا فرزند، مباحث فلسفی، هجو، طنز، وصف طبيعت، تغزل و... . به هم میآميزد و رنگی عرفانی به خود میگيرد.
در قرن پنجم، تغزل در شعر فرخی به كمال میرسد و رفته رفته به عنوان يك نوع ادبی ويژه، مورد توجه شاعران قرار میگيرد. از ابتدای قرن ششم، عرفان و اصطلاحات صوفيه با پيشگامی سنايی، به حوزه غزل راه پيدا میكند.
نوع عارفانه آن كه در قرنهای بعد به وسيله مولانا و حافظ به اوج میرسد، دستاورد اين قرن است. اين نيايشها كه سرشار از مضمونهای ژرف و نشانگر ذوق و روح لطيف گويندگان آنهاست، با ستايش پروردگار و توصيف مقام كبريايی حق آغاز میشوند.
برشمردن صفات جمال و جلال الهی و تسبيح او و به ويژه از رحمت و مغفرت خداوندی سخن گفتن، بخش زيادی از اين مناجاتها را تشكيل میدهد. سپس، گوينده به ناتوانی و نياز خود میپردازد و گناهان خويش را برمیشمرد و از ساحت پروردگار بخشش میخواهد.
يادآور میشود، كتاب «نيايشهای مولانا» توسط انتشارات ترانه در تيراژ 1000 نسخه و با قيمت 45000 ريال منتشر و روانه بازر نشر شده است.