پايگاههای مساجد، روحيه مقاومت در برابر شدائد را زنده میكنند
گروه جهاد و حماسه: شهيدان سيدميرسيفالدين مجابی و سيدميرمجدالدين مجابی متولد سال 51 و 53در كشور فرانسه، از پدری ايرانی و مادری مسلمان و فرانسوی به دنيا آمدند كه دست تاريخ آنها را به سوی ايران، فعاليت در سايه رهبری ولیفقيه و شهادت در آتشسوزی مسجد ارگ پيش برد.
به مناسبت روز جهانی مسجد، به معرفی مسجد ارگ و وصيتنامه شهيدی كه در اين مسجد به شهادت رسيد میپردازيم. مسجد ارگ، امروز كه در ميدان پانزده خرداد و مقابل محوطه كاخ گلستان واقع شده، در محل مسجد «مادر شاه» كه دربار قاجاريه براى خانمهاى بيت سلطنتى ساخته بود، بنا شده است.
به آيتالله بروجردى اطلاع داده بودند كه عوامل دولت مىخواهند مسجد مادر شاه را خراب كنند و زمين آن را ضميمه ساختمان جديدالاحداث و دولتى كنند. ايشان براى جلوگيرى از تخريب به دولت وقت پيغام دادند، ولى مؤثر واقع نشد تا بالاخره موضوع به شاه گفته شد. او نيز به دولت وقت دستور داد كه تخريب مسجد متوقف شود و آن مكان در اختيار آيتالله بروجردى قرار گيرد تا دوباره ساخته شود.
چون زمين مسجد متعلق به دولت بود، بنابراين هيئت دولت تصويب كرد كه ابتداء مسجد را در اختيار اوقاف قرار دهد و بعد از آن طى نامهاى آن را در اختيار معظمله به عنوان حاكم شرع و مرجع عصر قرار دهد. ولى بعد متوجه شديم كه مسجد به خيابان راه ندارد، بنابراين با دكتر اقبال كه در آن زمان وزير كشور بود، موضوع را مطرح شد. قرار شد در اين مورد نيز تصميم بگيرند. بالاخره دولت موافقت كرد كه مسجد به خيابان راه پيدا كند و درب آن به خيابان باز شود.
بعد مرحوم حاج محمودآقا كاشانى (فرزند مرحوم حاج محمدحسين كاشانى) خدمت آيتالله بروجردى رفت و گفت: «حاضرم اين مسجد را شخصاً بسازم» و سپس با موافقت ايشان، مسجد ارگ را به شكل فعلى احداث كرد. بالاخره ساختمان مسجد با پافشارى مرحوم آيتالله بروجردى شروع شد و چند سالى طول كشيد تا ساخته شد.
متأسفانه شامگاه 28 بهمن سال 83 مصادف با پنجم ماه محرم، همزمان با برگزاری نماز مغرب و عشا در مسجد ارگ تهران، ناگهان اين مسجد دچار آتشسوزی مهيبی شد كه با توجه به ازدحام جمعيت و مشكل در خروج نمازگران و عزاداران، 78 نفر از عزاداران حسينی شهيد و دهها نفر از آنها مجروح شدند.
مقام معظم رهبری در بخشی از پيام خود به خانوادههای شهدای مسجد ارگ فرمودند: «به يقين آنان كه در حال اقامه نماز در وقت فضيلت و جماعت بودند و برای برپايی عزای سالار شهيدان حضرت اباعبداللهالحسين(ع) و فراگيری معارف و تعظيم شعائر دين در خانه خدا گرد آمده و مشغول بهترين عبادات بودند، اينك به جوار رحمت حق پر كشيده و ميهمان سرور و مولای خويش هستند و عمری «ياليتنا كنا معكم» را اينك ادراك كرده و عندالله متنعم هستند انشاءالله.»
شهيدان سيدميرسيفالدين مجابی و سيدميرمجدالدين مجابی، شهيدان مسجد ارگ، بارها همراه پدر به زيارت امام راحل تشرف پيدا كردند و مورد لطف و نوازش ايشان قرار گرفتند، به طوریكه مجدالدين تأكيد داشته است كه «يكی از دلايل علاقه و پايبندی ما دو برادر به انقلاب، اسلام و اهل بيت(ع) اين است كه دست و نفس حضرت امام(ره) به ما خورده.»
پدر شهيدان سيدميرسيفالدين مجابی و سيدميرمجدالدين مجابی، يكی از استقبالكنندگان حضرت امام خمينی(ره) در پاريس بوده و بعد از انقلاب نيز با انتقال زندگی خود به تهران، به فعاليتهای انقلابی مشغول بوده است.
اين دو برادر، مؤسسان هيئت محبين شهادت متوسلين به حضرت زهرا(س) بودند و در چندين پايگاه بسيج همچون بسيج مسجد حضرت امير(ع) اميرآباد، موسی بن جعفر(ع) طرشت، مسجد جامع شهرك غرب و بسيج مسجد ميثم فعاليت داشتند.
در بخشهايی از وصيتنامه شهيد سيفالدين مجابی به برادران بسيجی آمده است: «بدانيد كه تا بیعدالتی در جهان وجود دارد، مبارزه نيز هست. مبارزه ما پايانناپذير است و چه در اشتباه هستند كسانی كه فكر میكنند ديگر زمان آسودگی و راحتی رسيده. تا توان داريد مبارزه كنيد تا خجل از روی شهدا نشويد.
پيرو محض ولی فقيه و گوش به فرمان او باشيد. هرگز او را تنها نگذاريد و به او احترام بگذاريد و تا آخرين قطره خون از او دفاع كنيد. نگذاريد حرف او زمين بماند. نگذاريد مانند علی(ع) مظلوم واقع شود.
ای بسيجيان در روزگار بیاعتنايی به ارزشهای اسلامی، شما آنها را پاس بداريد و به تبليغ آنها بپردازيد و از تمسخر ديگران و كوچك شدن و خوار شدن و انگشتنما شدن نهراسيد كه همانا خداوند حامی شماست. برادران، ظواهر دنيا شما را نفريبد كه در پس اين دنيای پست عالم بهتری در انتظار شماست.
برادران نگذاريد نام شهدا از خاطرهها محو شود. هميشه مبلّغ اهداف و آرمانهای آنها باشيد كه ياد و خون شهداست كه جامعه را زنده نگه میدارد و خون شهداست كه تعصب و غيرت دينی را بر میانگيزد و خون شهداست كه بلندتر از هر فريادی است.
برادران عزيز! هميشه در حال تهذيب نفس باشيد و خود را مبرا از خطا و اشتباه ندانيد و از نفس خود حساب بكشيد.»
به آيتالله بروجردى اطلاع داده بودند كه عوامل دولت مىخواهند مسجد مادر شاه را خراب كنند و زمين آن را ضميمه ساختمان جديدالاحداث و دولتى كنند. ايشان براى جلوگيرى از تخريب به دولت وقت پيغام دادند، ولى مؤثر واقع نشد تا بالاخره موضوع به شاه گفته شد. او نيز به دولت وقت دستور داد كه تخريب مسجد متوقف شود و آن مكان در اختيار آيتالله بروجردى قرار گيرد تا دوباره ساخته شود.
چون زمين مسجد متعلق به دولت بود، بنابراين هيئت دولت تصويب كرد كه ابتداء مسجد را در اختيار اوقاف قرار دهد و بعد از آن طى نامهاى آن را در اختيار معظمله به عنوان حاكم شرع و مرجع عصر قرار دهد. ولى بعد متوجه شديم كه مسجد به خيابان راه ندارد، بنابراين با دكتر اقبال كه در آن زمان وزير كشور بود، موضوع را مطرح شد. قرار شد در اين مورد نيز تصميم بگيرند. بالاخره دولت موافقت كرد كه مسجد به خيابان راه پيدا كند و درب آن به خيابان باز شود.
بعد مرحوم حاج محمودآقا كاشانى (فرزند مرحوم حاج محمدحسين كاشانى) خدمت آيتالله بروجردى رفت و گفت: «حاضرم اين مسجد را شخصاً بسازم» و سپس با موافقت ايشان، مسجد ارگ را به شكل فعلى احداث كرد. بالاخره ساختمان مسجد با پافشارى مرحوم آيتالله بروجردى شروع شد و چند سالى طول كشيد تا ساخته شد.
متأسفانه شامگاه 28 بهمن سال 83 مصادف با پنجم ماه محرم، همزمان با برگزاری نماز مغرب و عشا در مسجد ارگ تهران، ناگهان اين مسجد دچار آتشسوزی مهيبی شد كه با توجه به ازدحام جمعيت و مشكل در خروج نمازگران و عزاداران، 78 نفر از عزاداران حسينی شهيد و دهها نفر از آنها مجروح شدند.
مقام معظم رهبری در بخشی از پيام خود به خانوادههای شهدای مسجد ارگ فرمودند: «به يقين آنان كه در حال اقامه نماز در وقت فضيلت و جماعت بودند و برای برپايی عزای سالار شهيدان حضرت اباعبداللهالحسين(ع) و فراگيری معارف و تعظيم شعائر دين در خانه خدا گرد آمده و مشغول بهترين عبادات بودند، اينك به جوار رحمت حق پر كشيده و ميهمان سرور و مولای خويش هستند و عمری «ياليتنا كنا معكم» را اينك ادراك كرده و عندالله متنعم هستند انشاءالله.»
شهيدان سيدميرسيفالدين مجابی و سيدميرمجدالدين مجابی، شهيدان مسجد ارگ، بارها همراه پدر به زيارت امام راحل تشرف پيدا كردند و مورد لطف و نوازش ايشان قرار گرفتند، به طوریكه مجدالدين تأكيد داشته است كه «يكی از دلايل علاقه و پايبندی ما دو برادر به انقلاب، اسلام و اهل بيت(ع) اين است كه دست و نفس حضرت امام(ره) به ما خورده.»
پدر شهيدان سيدميرسيفالدين مجابی و سيدميرمجدالدين مجابی، يكی از استقبالكنندگان حضرت امام خمينی(ره) در پاريس بوده و بعد از انقلاب نيز با انتقال زندگی خود به تهران، به فعاليتهای انقلابی مشغول بوده است.
اين دو برادر، مؤسسان هيئت محبين شهادت متوسلين به حضرت زهرا(س) بودند و در چندين پايگاه بسيج همچون بسيج مسجد حضرت امير(ع) اميرآباد، موسی بن جعفر(ع) طرشت، مسجد جامع شهرك غرب و بسيج مسجد ميثم فعاليت داشتند.
در بخشهايی از وصيتنامه شهيد سيفالدين مجابی به برادران بسيجی آمده است: «بدانيد كه تا بیعدالتی در جهان وجود دارد، مبارزه نيز هست. مبارزه ما پايانناپذير است و چه در اشتباه هستند كسانی كه فكر میكنند ديگر زمان آسودگی و راحتی رسيده. تا توان داريد مبارزه كنيد تا خجل از روی شهدا نشويد.
پيرو محض ولی فقيه و گوش به فرمان او باشيد. هرگز او را تنها نگذاريد و به او احترام بگذاريد و تا آخرين قطره خون از او دفاع كنيد. نگذاريد حرف او زمين بماند. نگذاريد مانند علی(ع) مظلوم واقع شود.
ای بسيجيان در روزگار بیاعتنايی به ارزشهای اسلامی، شما آنها را پاس بداريد و به تبليغ آنها بپردازيد و از تمسخر ديگران و كوچك شدن و خوار شدن و انگشتنما شدن نهراسيد كه همانا خداوند حامی شماست. برادران، ظواهر دنيا شما را نفريبد كه در پس اين دنيای پست عالم بهتری در انتظار شماست.
برادران نگذاريد نام شهدا از خاطرهها محو شود. هميشه مبلّغ اهداف و آرمانهای آنها باشيد كه ياد و خون شهداست كه جامعه را زنده نگه میدارد و خون شهداست كه تعصب و غيرت دينی را بر میانگيزد و خون شهداست كه بلندتر از هر فريادی است.
برادران عزيز! هميشه در حال تهذيب نفس باشيد و خود را مبرا از خطا و اشتباه ندانيد و از نفس خود حساب بكشيد.»
