دومين جشنواره سراسری «ميلاد سرخ»/ 3
«عزای نيمروز»؛ مستندی عاشورايی از جنس واقعيت
گروه هنر: مستند «عزای نيمروز» ساخته طهماسب صلحجو كه در دومين جشنواره سراسری «ميلاد سرخ» به نمايش در آمد، از آن دسته مستندهايی است كه واقعگرايی شاخصه بارز آن است.
فيلم «عزای نيمروز»، ساخته طهماسب صلحجو شب گذشته پنجم شهريورماه در دومين جشنواره سراسری «ميلاد سرخ» به نمايش درآمد. در اين اثر مستند به مراسم روز عاشورا در روستای «آورزمان» پرداخته شده است. «عزای نيمروز» در دو مقطع تاريخی، آيين عزاداری در اين روستا مورد توجه قرار میدهد و البته محور اصلی فيلم حسينهای است كه حدودا 150 سال پيش توسط پرويزخان ساخته شده است.
كارگردان در اين مستند عاشورايی سعی كرده به ميزان تفاوت عزاداری عاشورا در دو نسل متفاوت توجه كند، ابتدا برگزاری مراسم در سال 55 كه تصاويرش توسط كارگردان «عزای نيمروز» در همان سال (55) گرفته شده و دوم به تصوير كشيدن عكسهايی كه در آن، مراسم عزاداری زمان حال برگزار شده است. نكته در خور توجه در اين كار، اين است كه دوربين توانسته به خوبی تمام جزئيات اين آيين را تصوير كند.
برای مثال میتوان به صحنه تشنگی يا آب دادن به عزادران اشاره كرد كه به نوعی تصوير تشنگی در كربلا است، البته اشارات ديگری هم در اين فيلم موجود بود كه نشان میدهد سازنده اين كار به خوبی جزئيات اين آيين را ارزيابی كرده است. نكته ديگر اينكه اين فيلم تنها درصدد نمايش يك مراسم عزاداری نيست، بلكه میتوان از آن به عنوان كاری مردمشناسانه نام برد.
در اين ميان ذكر اين نكته ضروريست كه در اين جشنواره استقبال مردمی در روز اول، بسيار نااميدكننده بود، البته تبليغات شهری اين كار نسبتا خوب بود، اما میشد با معرفی بهتر و ارتباط با ادارات، به پرشورتر شدن نمايش اين رويداد سينمايی كمك كرد. به ويژه اينكه مردم اردبيل ارادت خاصی به امام حسين(ع) دارند و در طول تاريخ عشق خود را به فرهنگ شيعی نشان دادهاند.
نكته پايانی اين ياداشت اينكه فيلم «عزای نيمروز» در دومين دوره جشنواره «ميلاد سرخ» يكی از كانديداهای اصلی خواهد بود، زيرا توانسته ارتباط بسيار خوبی با موضوع برقرار كند و در اين كار به هيچ وجه شاهد كليشههای رايج نيستيم.
كارگردان در اين مستند عاشورايی سعی كرده به ميزان تفاوت عزاداری عاشورا در دو نسل متفاوت توجه كند، ابتدا برگزاری مراسم در سال 55 كه تصاويرش توسط كارگردان «عزای نيمروز» در همان سال (55) گرفته شده و دوم به تصوير كشيدن عكسهايی كه در آن، مراسم عزاداری زمان حال برگزار شده است. نكته در خور توجه در اين كار، اين است كه دوربين توانسته به خوبی تمام جزئيات اين آيين را تصوير كند.
برای مثال میتوان به صحنه تشنگی يا آب دادن به عزادران اشاره كرد كه به نوعی تصوير تشنگی در كربلا است، البته اشارات ديگری هم در اين فيلم موجود بود كه نشان میدهد سازنده اين كار به خوبی جزئيات اين آيين را ارزيابی كرده است. نكته ديگر اينكه اين فيلم تنها درصدد نمايش يك مراسم عزاداری نيست، بلكه میتوان از آن به عنوان كاری مردمشناسانه نام برد.
در اين ميان ذكر اين نكته ضروريست كه در اين جشنواره استقبال مردمی در روز اول، بسيار نااميدكننده بود، البته تبليغات شهری اين كار نسبتا خوب بود، اما میشد با معرفی بهتر و ارتباط با ادارات، به پرشورتر شدن نمايش اين رويداد سينمايی كمك كرد. به ويژه اينكه مردم اردبيل ارادت خاصی به امام حسين(ع) دارند و در طول تاريخ عشق خود را به فرهنگ شيعی نشان دادهاند.
نكته پايانی اين ياداشت اينكه فيلم «عزای نيمروز» در دومين دوره جشنواره «ميلاد سرخ» يكی از كانديداهای اصلی خواهد بود، زيرا توانسته ارتباط بسيار خوبی با موضوع برقرار كند و در اين كار به هيچ وجه شاهد كليشههای رايج نيستيم.
