جهانگير خسروشاهی، نويسنده حوزه ادبيات آئينی و پايداری در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا)، به بررسی اهميت نيازسنجی در توليد محتوا در حوزه آثار دينی ـ قرآنی پرداخت و با بيان اينكه هر اتفاق هنری و ادبی، وابستگی به اتفاقات درون جامعه دارد، اظهار كرد: به اين معنا كه اگر فرهنگ قرآنی میخواهد در جامعه جا بيفتد، تنها يك عمل اجرايی نمیتواند اين اتفاق مهم را رقم بزند.
وی با تأكيد بر گسترش عمل قرآنی در جامعه، عنوان كرد: بايد در چهره جامعه مفاهيم قرآنی را به عمل درآمده ببينيم. در اين شرايط مفاهيم و موضوعات قرآنی به سمت مضمون زندگی مردم متمايل میشود و در مرحله بعد، اين مضمونهای زندگی افراد جامعه است كه در عمل آنها تجلی پيدا میكند و در آنجا است كه با آمدن نام قرآن، قلب انسان مؤمن به قرآن، میلرزد و اين موضوع از آيات نيز برمیآيد.
خسروشاهی ادامه داد: نمیشود كه روش زندگی ما قرآنی باشد، اما روش كاسبی ما قرآنی نباشد. نمیشود كه نمايشگاه قرآن برپا كنيم، اما تنها به ارائه آمار بپردازيم. قرآنی زندگی كنيم در خلوت، ولی در جلوت خبری از قرآن نباشد. نمیشود كه قرآنی را برای خودمان آنهم بعضی از لحظات زندگیمان بخواهيم و توقع ايجاد جامعه قرآنی داشته باشيم.
اين نويسنده دفاع مقدس و انقلاب تأكيد كرد: اين به معنای تنهايی قرآن و بیياور شدن قرآن نيست. اگر ما اثری در حوزه نشر مكتوب دينی ـ قرآنی توليد نمیكنيم كه بتواند اصل و حقيقت قرآن را نشان دهد، به اين معنا نيست كه قرآن محتوای جذابی ندارد يا سرشت افراد جامعه از پذيرش قرآن و مفاهيم آن سرباز میزند.
وی، تجلی نور قرآن در سيمای متوليان ترويج مفاهيم قرآنی در سايه نشر مكتوب را از شروط لازم برای تعالی اين حوزه فعاليت قرآنی دانست و در تبيين وضعيت امروز نشر دينی قرآنی اظهار كرد: چاپ قرآنهای نفيس، چاپ قرآن برای عروسی و ... كه برای تهيه آن از شما میپرسند چه ميزان میخواهيد هزينه كنيد؟ نشان از وضعيت امروز دارد؛ چراكه پيش از اينها برای قرآن نرخ قائل نمیشديم، هديه میكرديم.
خسروشاهی وضعيت مطلوب را وضعيت عمل به قرآن دانست و گفت: شايد پرداختن به موضوع مهمی مثل تعالی نشر دينی ـ قرآنی با برخی اعمال فيزيكی، خيلی صحيح نباشد. در يك جمله موفقيت اين حوزه را میتوان در گرو عمل به قرآن در جامعه ديد. آن زمانی كه جامعه به واسطه نشر دينی ـ قرانی به سمت قرآن در حركت است؛ يعنی اين حوزه موفق بوده است و در غير اين صورت خير.
وی، اين رابطه را دو سويه دانست و اظهار كرد: متاسفانه در ترويج فرهنگ قرآنی به واسطه هنر و ادبيات خيلی موفق نبودهايم. اين فقدان عمل به قرآن در جامعه به خوبی نشان از اين موضوع دارد. ما در زمينههای ادبی و هنری كمكار و ناموفق بودهايم و از سويی يك فرهنگ مهاجم قوی به سمت ما در حركت است و اين انفعالی كه ما از برخی افراد جامعه در برابر فرهنگ غرب میبينيم، به معنای بیعلاقگی آنها به قرآن نيست.