توحيد و نبوت در سايه مجاهدت فرهنگي امام صادق(ع) حفظ شد/ قیام دانشمحور؛ استراتژی تبلیغی امام
گروه اجتماعی: مدرس حوزه علميه انديشه صحيح و اساسی را يكی از ویژگیهای شخصيتی امام صادق(ع) دانست و گفت: توحيد و نبوت در سايه مجاهدت فرهنگی امام صادق(ع) حفظ شد و تربيت شاگردان خردگرا و دينباور، روش علمی امام صادق(ع) بود.
حجتالاسلام والمسلمين بصيری، مدرس حوزه علميه در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) شعبه گيلان، با بيان اينكه تبليغ و هدايت صحيح جامعه، هنر رهبری كردن يك رهبر میباشد اظهار كرد: اين هنر در زندگی امام جعفر صادق(ع) به خوبی قابل مشاهده است؛ در واقع استراتژی امام صادق(ع) در ارتباطات عالیترين نوع تبليغ است و اين تبليغ در همه تاريخ و در هر شرايط زمانی و مكانی به گوش میرسد.
وی آمادگی مردم در زمان امام صادق(ع) را از يك سو، شرايط به وجود آمده از تزلزل دستگاه حكومتی از سوی ديگر و در نهايت فضای باز سياسی را موجب بهرهگيری آن بزرگوار از همه امكانات برای پاسخ به پرسشها، ابهامات و شبهات دانست و عنوان كرد: اين شرايط منجر به ترويج تعاليم اسلام ناب محمدی(ص) شد؛ امام صادق(ع) در اين زمان برای پاسخ دادن به نياز مردم، قيامی دانشمحور را پايهريزی كرد و با راهاندازی كلاسهای درس جديد و تقويت كلاسهای قبلی، بنيانگذار مكتب فقه تشيع شد.
مدرس حوزه علميه با تأكيد بر نقش جايگاه امام صادق(ع) در اسلام، بيان كرد: معارف اين حضرت، عقلانيت اسلامی را به نمايش گذاشت، جبرگرايی را به گوشهای راند و اعتقادات باطلی كه برخی فرقههای انحرافی در برابر توحيد، تبليغ و ترويج میكردند از پيشانی اسلام پاكسازی كرد؛ توحيد و نبوت در سايه مجاهدت فرهنگی امام صادق(ع) حفظ شد و مباحثه خردمندانه و برگزاری كرسیهای مناظره و نظريهپردازی به منظور كشف زوايای معرفتی دين و پاسخ به شبهات مخالفان و تربيت شاگردان خردگرا و دينباور، روش علمی امام صادق(ع) بود.
حجتالاسلام بصيری انديشه صحيح و اساسی و بيان روشن امام صادق(ع) در تبيين دين را يكی از گوشههای شخصيت بینظير امام دانست و متذكر شد: در شرايطی امام صادق(ع) نماد توحيد بود كه عدهای عقل و خردورزی را تعطيل و اسير افكار و اعتقادات جبريون بوده و ديگر به تأثير نزول كتب الهی و پيامبران، عدالت پروردگار و حتی تلاش خود انسانها در سرنوشت اعتقادی نداشتند؛ امام بر عقل و ضرورت استفاده از آن در مسائل اعتقادی و غيره تأكيد فراوان داشت.
وی با اشاره به دليل نام گرفتن مذهب تشيع به جعفری، خاطرنشان كرد: امام صادق(ع) آن قدر فقه و دانش اهل بيت(ع) را گسترش داد و زمينه ترويج احكام و بسط كلام شيعی را فراهم ساخت كه مذهب شيعه به نام او و به عنوان مذهب جعفری شهرت يافت؛ شاگردان دانشگاه امام منحصر به شيعيان نبوده بلكه پيروان اهل تسنن و بسياری از دانشمندان آنها نيز از مكتب آن حضرت برخوردار میشدند؛ در واقع تربيت چهارهزار شاگرد از سوی آن حضرت، ايجاد يك انقلاب بزرگ فرهنگی و تحولی عظيم در علم و دانش آن عصر بود.
اين كارشناس دينی با تأكيد براين كه امام صادق(ع) مهمترين دانشگاه جهان اسلام را به شكلی فراگير در آن دوران پايهگذاری كرد، افزود: اين دانشگاه عظيم دينی امروز به عنوان مهمترين پايگاه نشر و گسترش اسلام ناب شيعی در دنيا نقشآفرينی میكند؛ امام صادق(ع) در دوران امامت خود توانست نهضت علمی فرهنگی پدرش امام محمد باقر(ع) را تداوم بخشد و علوم و معارف اهل بيت(ع) را تبيين كند و با استفاده از يك نهضت علمی و فرهنگی به مبارزه با چالشهای عقيدتی دوران خود بپردازد و برای احيای هويت اسلام و ارزشهای دينی تلاش بسياری كند.
وی به ويژگیهای سيره زندگی آن حضرت اشاره و متذكر شد: امام جعفر صادق(ع) در همه لحظات زندگی پربار خود همچون مبارزی نستوه و انقلابی بدون وقفه در ميدان فكر و عمل همانند ديگر ائمه اطهار قيام كرد و در لباس تدريس و تأسيس مكتب انسانساز شيعه، جهادی راستين را انجام داد؛ ايشان مانند پدران بزرگوار خود در احسان و انفاق به نيازمندان اهتمام ويژه داشت و دارای حكمت و علم وسيع و نفوذ كلام و قدرت بيان بود و با كمال تواضع و در عين حال با نهايت مناعت طبع كارهای خود را شخصا انجام میداد.
وی آمادگی مردم در زمان امام صادق(ع) را از يك سو، شرايط به وجود آمده از تزلزل دستگاه حكومتی از سوی ديگر و در نهايت فضای باز سياسی را موجب بهرهگيری آن بزرگوار از همه امكانات برای پاسخ به پرسشها، ابهامات و شبهات دانست و عنوان كرد: اين شرايط منجر به ترويج تعاليم اسلام ناب محمدی(ص) شد؛ امام صادق(ع) در اين زمان برای پاسخ دادن به نياز مردم، قيامی دانشمحور را پايهريزی كرد و با راهاندازی كلاسهای درس جديد و تقويت كلاسهای قبلی، بنيانگذار مكتب فقه تشيع شد.
مدرس حوزه علميه با تأكيد بر نقش جايگاه امام صادق(ع) در اسلام، بيان كرد: معارف اين حضرت، عقلانيت اسلامی را به نمايش گذاشت، جبرگرايی را به گوشهای راند و اعتقادات باطلی كه برخی فرقههای انحرافی در برابر توحيد، تبليغ و ترويج میكردند از پيشانی اسلام پاكسازی كرد؛ توحيد و نبوت در سايه مجاهدت فرهنگی امام صادق(ع) حفظ شد و مباحثه خردمندانه و برگزاری كرسیهای مناظره و نظريهپردازی به منظور كشف زوايای معرفتی دين و پاسخ به شبهات مخالفان و تربيت شاگردان خردگرا و دينباور، روش علمی امام صادق(ع) بود.
حجتالاسلام بصيری انديشه صحيح و اساسی و بيان روشن امام صادق(ع) در تبيين دين را يكی از گوشههای شخصيت بینظير امام دانست و متذكر شد: در شرايطی امام صادق(ع) نماد توحيد بود كه عدهای عقل و خردورزی را تعطيل و اسير افكار و اعتقادات جبريون بوده و ديگر به تأثير نزول كتب الهی و پيامبران، عدالت پروردگار و حتی تلاش خود انسانها در سرنوشت اعتقادی نداشتند؛ امام بر عقل و ضرورت استفاده از آن در مسائل اعتقادی و غيره تأكيد فراوان داشت.
وی با اشاره به دليل نام گرفتن مذهب تشيع به جعفری، خاطرنشان كرد: امام صادق(ع) آن قدر فقه و دانش اهل بيت(ع) را گسترش داد و زمينه ترويج احكام و بسط كلام شيعی را فراهم ساخت كه مذهب شيعه به نام او و به عنوان مذهب جعفری شهرت يافت؛ شاگردان دانشگاه امام منحصر به شيعيان نبوده بلكه پيروان اهل تسنن و بسياری از دانشمندان آنها نيز از مكتب آن حضرت برخوردار میشدند؛ در واقع تربيت چهارهزار شاگرد از سوی آن حضرت، ايجاد يك انقلاب بزرگ فرهنگی و تحولی عظيم در علم و دانش آن عصر بود.
اين كارشناس دينی با تأكيد براين كه امام صادق(ع) مهمترين دانشگاه جهان اسلام را به شكلی فراگير در آن دوران پايهگذاری كرد، افزود: اين دانشگاه عظيم دينی امروز به عنوان مهمترين پايگاه نشر و گسترش اسلام ناب شيعی در دنيا نقشآفرينی میكند؛ امام صادق(ع) در دوران امامت خود توانست نهضت علمی فرهنگی پدرش امام محمد باقر(ع) را تداوم بخشد و علوم و معارف اهل بيت(ع) را تبيين كند و با استفاده از يك نهضت علمی و فرهنگی به مبارزه با چالشهای عقيدتی دوران خود بپردازد و برای احيای هويت اسلام و ارزشهای دينی تلاش بسياری كند.
وی به ويژگیهای سيره زندگی آن حضرت اشاره و متذكر شد: امام جعفر صادق(ع) در همه لحظات زندگی پربار خود همچون مبارزی نستوه و انقلابی بدون وقفه در ميدان فكر و عمل همانند ديگر ائمه اطهار قيام كرد و در لباس تدريس و تأسيس مكتب انسانساز شيعه، جهادی راستين را انجام داد؛ ايشان مانند پدران بزرگوار خود در احسان و انفاق به نيازمندان اهتمام ويژه داشت و دارای حكمت و علم وسيع و نفوذ كلام و قدرت بيان بود و با كمال تواضع و در عين حال با نهايت مناعت طبع كارهای خود را شخصا انجام میداد.
