محمدصادق كوشكی، عضو هيئت علمی دانشگاه تهران در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا)، به بررسی نيازسنجی و اهميت آن در تعالی نشر دينی ـ قرآنی كشور پرداخت و اظهار كرد: اگر يك فعاليت فرهنگی بدون شناخت مخاطب و بدون تأمين نياز انجام شود، كار عبث و بيهودهای محسوب میشود.
اين كارشناس در تبيين نيازهای روز جامعه اظهار كرد: يكی از مهمترين محورهای نياز مخاطب به صورت عام و مخاطبان با علاقههای دينی به شكل خاص در جامعه ما، آشنايی با سبك زندگی دينی و چگونه دينی زيستن است. بايد نحوه كيفی كردن زندگی به روايت دين را به مخاطبان خود در جامعه بياموزيم.
وی، توليد محتوا بدون نيازسنجی را هدر دادن وقت، منابع، امكانات و در مجموع، داشتهها دانست و ادامه داد: اين نوع عمل با حكمت سازگار نيست؛ چراكه حكمت انسان حكيم اقتضا میكند كه بداند برای پاسخگويی به چه نيازی فعاليت میكند؛ به ويژه امور فرهنگی و حوزه دين و امور قرآنی.
كوشكی ادامه داد: صرف عمر و هزينه در مسيری كه بهترين بهرهوری را داشته باشد، وظيفه هر انسان محسوب میشود. بايد به نحوی از داشتههايمان استفاده كنيم تا بهترين خروجی را داشته باشد و به احسن حالات به رفع نيازها بپردازد.
اين عضو هيئت علمی دانشگاه تهران اظهار كرد: متاسفانه در عرضه انتشارات مذهبی و قرآنی اين دقت در استفاده از منابع را نمیبينم و بسياری از آثار منتشر شده را پاسخگوی نيازهای مخاطبان نمیدانم و به همين دليل با استقبال مخاطبان هم مواجه نمیشود؛ در حالی كه نيازهای بسيار عميقی در حوزه آشنايی با فرهنگ دينی برای مخاطبان جوان و نوجوان وجود دارد، اما از آن جهت كه توليدكنندگان محتوا در اين حوزه شناخت مناسبی از مخاطبان ندارند، محصولاتی توليد میكنند كه انطباق چندانی با نيازهای مخاطبان ندارد و به طبع آن مورد استقبال هم قرار نمیگيرد.
وی گفت: گاه میبينيم كه كتابی با محتوای نامناسب، اما بر پايه نياز مخاطب در حوزه دين به چاپ رسيده است كه برای چندمين بار متوالی تجديد چاپ میشود. اين نشان میدهد كه حداقل موضوع درست انتخاب شده است؛ از سويی نيز چندين عنوان كتاب وجود دارد كه عموماً با استفاده از امكانات بيتالمال به چاپ رسيده است و در انبارها روی هم قرار گرفته و هيچ مخاطبی برای آنها وجود ندارد. شايد هم به اين طرف و آن طرف اهدا شدهاند كه خبر از احساس بینيازی جامعه نسبت به اين آثار دارد.
كوشكی عنوان كرد: اين آثار در واقع پاسخگوی نيازها نيست، بلكه از باب تكليف يا تكلّف و اينكه يك بودجه خرج شود يا به طريقی يك درآمدی به مؤلف برسد به چاپ رسيده و خلأ خاصی را پر نكرده است.